Μια εικόνα που προκαλεί συγκίνηση και ταυτόχρονα βαθύ προβληματισμό ήρθε στο φως της δημοσιότητας, αναδεικνύοντας τις σοβαρές ελλείψεις που αντιμετωπίζουν οι μαθητές με προβλήματα όρασης στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Ο Γιάννης Παπαθανασίου, ένας αριστούχος μαθητής, έδωσε το «παρών» στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, παρελαύνοντας με υπερηφάνεια δίπλα στη σημαία, προκαλώντας τον θαυμασμό των παρευρισκόμενων. Ωστόσο, πίσω από αυτή τη λαμπρή στιγμή, κρύβεται μια σκληρή καθημερινότητα, καθώς ο μαθητής παραμένει ουσιαστικά «αόπλητος» μέσα στην τάξη του, στερούμενος το βασικότερο εργαλείο για την πρόοδό του. Από την έναρξη της τρέχουσας σχολικής χρονιάς, ο Γιάννης δεν έχει στη διάθεσή του τη γραφομηχανή Μπράιγ, η οποία αποτελεί για εκείνον το απαραίτητο μέσο επικοινωνίας και μάθησης. Η γραφομηχανή αυτή δεν είναι απλώς ένας εξοπλισμός, αλλά το «μολύβι» του, ο τρόπος με τον οποίο καταγράφει τις σκέψεις του, κρατά σημειώσεις και συμμετέχει ισότιμα στη μαθησιακή διαδικασία μαζί με τους συμμαθητές του.
Η απουσία της καθιστά το εκπαιδευτικό του έργο δυσχερές, αναγκάζοντάς τον να βασίζεται σε μεθόδους που δεν καλύπτουν επαρκώς τις ιδιαίτερες ανάγκες του, παρά το γεγονός ότι διαθέτει τις ικανότητες και τη θέληση για να αριστεύσει. Το πρόβλημα εντοπίζεται στη γραφειοκρατική ολιγωρία και τις καθυστερήσεις που παρατηρούνται στις διαδικασίες προμήθειας του απαραίτητου υλικού για τους μαθητές με αναπηρία. Ενώ η πολιτεία διακηρύσσει τη στήριξη της συμπεριληπτικής εκπαίδευσης, στην πράξη αποδεικνύεται ότι η απόσταση από τις επίσημες εξαγγελίες μέχρι την καθημερινή εφαρμογή παραμένει χαώδης. Οι γονείς του Γιάννη έχουν κινηθεί προς κάθε κατεύθυνση αναζητώντας λύση, διαπιστώνοντας πως η αναμονή των μηνών δεν έχει ακόμα καρποφορήσει, αφήνοντας το παιδί τους να παλεύει με τον χρόνο που χάνεται ανεπιστρεπτί από τη σχολική του ζωή.
Η περίπτωση του Γιάννη δεν είναι μια μεμονωμένη αστοχία, αλλά ένα καμπανάκι κινδύνου για τις δομές της ειδικής αγωγής. Είναι αδιανόητο στην εποχή μας ένας μαθητής με τέτοιες προοπτικές και διάθεση για μάθηση να μην υποστηρίζεται με τα αυτονόητα μέσα από την ίδια την πολιτεία. Η κοινωνία, παρακολουθώντας την πορεία του μαθητή που κατάφερε να πρωταγωνιστήσει στην παρέλαση παρά τις δυσκολίες, αναμένει τώρα την άμεση ανταπόκριση των αρμόδιων φορέων. Η αποκατάσταση αυτής της έλλειψης είναι υποχρέωση προς τον μαθητή, καθώς η εκπαίδευση αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα που δεν μπορεί να εξαρτάται από γραφειοκρατικά «κωλύματα» ή την έλλειψη πρόνοιας από τους υπεύθυνους οργανισμούς.
