Η απομάκρυνση μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τι μας έφερε κοντά, τι μας απομάκρυνε και τι χρειάζεται να αλλάξει για να υπάρξει μια διαφορετική αρχή.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Μερικές φορές, χρειάζεται να χάσουμε την καθημερινή παρουσία ενός ανθρώπου για να καταλάβουμε καλύτερα τι σήμαινε για εμάς. Όχι απαραίτητα για να επιστρέψουμε κοντά του, αλλά για να δούμε με μεγαλύτερη καθαρότητα τι μας ένωσε, τι μας πλήγωσε και τι ήταν αυτό που, στην πορεία, μας απομάκρυνε.
Όσο βρισκόμαστε μέσα σε μια σχέση, δεν είναι πάντα εύκολο να δούμε τα πράγματα αντικειμενικά. Η καθημερινότητα, οι εντάσεις και οι επαναλαμβανόμενες συγκρούσεις δημιουργούν έναν κύκλο από αντιδράσεις, παρεξηγήσεις και λάθη. Εστιάζουμε σε όσα μας πληγώνουν, προσπαθούμε να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας και συχνά δυσκολευόμαστε να ακούσουμε πραγματικά τον άλλον. Μέσα σε αυτή τη διαδικασία, μπορεί να ξεχνάμε ακόμη και να αναρωτηθούμε για τη δική μας ευθύνη σε όσα δεν λειτουργούν.
Κάποιες φορές, λοιπόν, η απόσταση γίνεται μια ευκαιρία να σταματήσουμε για λίγο αυτόν τον κύκλο. Να απομακρυνθούμε από την ένταση και να δούμε τη σχέση πέρα από τον θυμό, την απογοήτευση ή την ανάγκη να αποδείξουμε ποιος έχει δίκιο. Να αναγνωρίσουμε τα δικά μας λάθη, να κατανοήσουμε συμπεριφορές που ίσως θεωρούσαμε αυτονόητες και να αντιληφθούμε όσα, όσο ήμασταν μαζί, δεν μπορούσαμε ή δεν ήμασταν έτοιμοι να δούμε.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι κάθε χωρισμός οδηγεί αναπόφευκτα σε μια νέα αρχή. Ούτε ότι η απόσταση διορθώνει από μόνη της όσα πληγώθηκαν μέσα σε μια σχέση. Μπορεί να μας κάνει να νοσταλγήσουμε τον άλλον, να αναζητήσουμε ξανά την παρουσία του και να θυμηθούμε όλα όσα μας έδεναν μαζί του. Όμως, η νοσταλγία δεν είναι απαραίτητα ένδειξη ότι μπορούμε να είμαστε ξανά μαζί με έναν διαφορετικό τρόπο. Μερικές φορές, μας λείπει ένας άνθρωπος, χωρίς να έχουν αλλάξει οι λόγοι για τους οποίους δεν μπορούσαμε να είμαστε καλά μαζί του.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Αν δύο άνθρωποι επιστρέψουν ο ένας στον άλλον χωρίς να έχουν κατανοήσει τι τους απομάκρυνε, είναι πιθανό να ξαναβρεθούν αντιμέτωποι με τις ίδιες δυσκολίες. Οι ίδιες συμπεριφορές θα προκαλέσουν τις ίδιες πληγές και οι ίδιες αντιδράσεις θα τους οδηγήσουν στα ίδια αδιέξοδα. Γιατί η επιστροφή μπορεί να είναι αποτέλεσμα της επιθυμίας, της μοναξιάς ή της νοσταλγίας, αλλά η ουσιαστική επανασύνδεση απαιτεί κάτι περισσότερο: επίγνωση, ανάληψη ευθύνης και πραγματική διάθεση για αλλαγή.
Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη αξία της απόστασης να μην είναι ότι μας κάνει να εκτιμήσουμε περισσότερο την παρουσία του άλλου, αλλά ότι μας βοηθά να καταλάβουμε καλύτερα τον εαυτό μας μέσα στη σχέση. Να δούμε τι ζητούσαμε, πώς αγαπούσαμε, πώς αντιδρούσαμε όταν πληγωνόμασταν και ποιες δικές μας συμπεριφορές συνέβαλαν στη δημιουργία της απόστασης. Να ξεχωρίσουμε όσα αξίζει να κρατήσουμε από όσα χρειάζεται να αλλάξουμε, είτε επιλέξουμε να επιστρέψουμε είτε να συνεχίσουμε χωριστά.
Γιατί μια δεύτερη ευκαιρία δεν έχει πραγματικό νόημα όταν αποτελεί απλώς την επιστροφή σε κάτι γνώριμο. Έχει νόημα όταν δύο άνθρωποι μπορούν να συναντηθούν ξανά με μεγαλύτερη κατανόηση, περισσότερη ειλικρίνεια και την πρόθεση να μη συνεχίσουν από εκεί όπου σταμάτησαν, αλλά να δημιουργήσουν κάτι διαφορετικό.
Ο χωρισμός δεν είναι πάντα το τέλος μιας ιστορίας.
Μερικές φορές, είναι το σημείο στο οποίο αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε όσα δεν μπορούσαμε να δούμε όσο τη ζούσαμε. Και ίσως τότε να ανακαλύπτουμε πως το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι απλώς να ξαναβρούμε ο ένας τον άλλον, αλλά να μπορούμε να σταθούμε ο ένας απέναντι στον άλλον διαφορετικά.
Γιατί δεν αρκεί να μας λείπει κάποιος για να μπορέσουμε να είμαστε ξανά μαζί.
Χρειάζεται να έχουμε καταλάβει τι μας χώρισε, να έχουμε το θάρρος να αλλάξουμε όσα μας πλήγωσαν και να μπορούμε να χτίσουμε μια σχέση στην οποία δεν θα επιστρέφουμε απλώς επειδή αγαπιόμαστε, αλλά θα επιλέγουμε να μένουμε επειδή έχουμε μάθει να αγαπιόμαστε καλύτερα.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
