Ο Ανδρέας Μιχαηλίδης, με έντονα συναισθήματα και βαθιά συγκίνηση, αποχαιρετά δημόσια τον Φοίβο Κωνσταντινίδη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή την περασμένη Τετάρτη 27 Μαΐου. Ο Μιχαηλίδης ανασύρει από τη μνήμη του την πορεία μιας αληθινής, άδολης φιλίας, που τους συνέδεε για πολλά χρόνια. Τονίζει χαρακτηριστικά ότι η μεταξύ τους σχέση ήταν «μακρά και ειλικρινής, χωρίς καμιά σκοπιμότητα και υποχρέωση», κάτι που σπάνια συναντά κανείς στον σημερινό κόσμο. Αυτή η ουσιαστική σύνδεση, υπογραμμίζει, «δεν αλλοιώθηκε καθόλου με το πέρασμα του χρόνου», γεγονός που αποδεικνύει την αυθεντικότητα και τη δύναμη του δεσμού τους. Η πρώτη τους γνωριμία σφραγίστηκε από κοινές ιδέες και στόχους, όταν ο Ανδρέας Μιχαηλίδης ανέλαβε τα ηνία του ΑΠΟΕΛ, σηματοδοτώντας την αρχή μιας συνεργασίας που εξελίχθηκε γρήγορα σε μια δυνατή και α unbreakable φιλία.
Η πορεία της φιλίας τους στα ποδοσφαιρικά δρώμενα και όχι μόνο, ήταν γεμάτη από κοινές εμπειρίες και αμοιβαίο σεβασμό. Ο Μιχαηλίδης θυμάται με νοσταλγία τις στιγμές που μοιράστηκαν, τις προκλήσεις που αντιμετώπισαν μαζί και τις επιτυχίες που πανηγύρισαν. Ο Φοίβος Κωνσταντινίδης, όπως τονίζει, ήταν ένας άνθρωπος με όραμα, με πάθος για τον αθλητισμό και με ιδιαίτερη ικανότητα να εμπνέει τους γύρω του. Η απουσία του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, όχι μόνο για τον ίδιο τον Μιχαηλίδη, αλλά και για όλους όσοι γνώρισαν και εκτίμησαν την προσωπικότητά του. Ο αθλητικός χώρος χάνει έναν ξεχωριστό άνθρωπο, που σίγουρα θα του λείπουν οι ιδέες του και η δημιουργικότητά του. Στον ειλικρινή και συγκινητικό του αποχαιρετισμό, ο Ανδρέας Μιχαηλίδης στέλνει ένα μήνυμα προς τον αείμνηστο φίλο του, γεμάτο ελπίδα και πίστη στην αέναη συνέχιση της παρουσίας του.
«Στο καλό, φίλε μου», του εύχεται, εκφράζοντας παράλληλα την απόλυτη βεβαιότητά του ότι η ιδιαίτερη προσωπικότητα και το δημιουργικό πνεύμα του Φοίβου Κωνσταντινίδη θα βρουν τον τρόπο να εκδηλωθούν και στον «Παράδεισο». «Είμαι βέβαιος ότι θα οργανώσεις κάτι πρωτότυπο αθλητικό εκεί», γράφει, υποδηλώνοντας ότι, ακόμη και μετά τον θάνατο, το πάθος και η έμπνευση του αείμνηστου φίλου του θα συνεχίσουν να σφραγίζουν τα «αθλητικά δρώμενα» της νέας του «γειτονιάς». Είναι μια έκφραση θαυμασμού για την αστείρευτη ενέργεια και την αγάπη του για τον αθλητισμό, η οποία υπερβαίνει τα όρια της ζωής και του θανάτου. Η σκέψη ότι ο Φοίβος θα συνεχίσει να προσφέρει και στον μεταθανάτιο βίο, φέρει μια γλυκόπικρη παρηγοριά. Η απώλεια του Φοίβου Κωνσταντινίδη επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ύπαρξη και πόσο σημαντικό είναι να τιμούμε τους ανθρώπους που έχουν αφήσει θετικό αποτύπωμα στη ζωή μας, όσο είναι ακόμα κοντά μας.
Η φιλία που περιγράφει ο Μιχαηλίδης αποτελεί ένα παράδειγμα αυθεντικής ανθρώπινης σχέσης, βασισμένης σε απόλυτη αφοσίωση και ανιδιοτέλεια. Αυτού του είδους οι δεσμοί είναι που δίνουν νόημα στη ζωή και μας βοηθούν να ξεπερνούμε τις δυσκολίες. Ο αποχαιρετισμός του Ανδρέα Μιχαηλίδη δεν είναι απλώς μια αναφορά σε έναν νεκρό, αλλά μια βαθιά εξομολόγηση αγάπης και εκτίμησης για έναν άνθρωπο που σημάδεψε την πορεία του. Η αναφορά του στο «πρωτότυπο αθλητικό» στον «Παράδεισο» δείχνει την αισιοδοξία του, ακόμη και μπροστά στην τραγική πραγματικότητα του χαμού, πιστεύοντας ότι η ενέργεια και το πνεύμα του φίλου του θα συνεχίσουν να μαγεύουν και να εμπνέουν.
