Η υπόθεση της Κάθι ΜακΝτάνιελ, όπως εκτυλίχθηκε το 1999, αποτελεί ένα από εκείνα τα σενάρια που φαντάζουν βγαλμένα από ταινία τρόμου, αλλά προέρχονται από την πραγματική ζωή. Η γυναίκα βρέθηκε αντιμέτωπη με τον θάνατο, καθώς υποβλήθηκε σε τεχνητό κώμα για 18 ολόκληρες ημέρες, με τις ιατρικές πιθανότητες να την ευνοούν μόνο κατά 38%. Παρόλα αυτά, η ΜακΝτάνιελ δεν ξύπνησε απλώς από αυτό το βαθύ λήθαργο. Αντιθέτως, θυμάται με εξαιρετική λεπτομέρεια, όπως η ίδια υποστηρίζει, κάθε στιγμή αυτού του κρίσιμου διαστήματος. Η ανάμνησή της δεν περιορίζεται στην ιατρική κατάσταση, αλλά επεκτείνεται σε μία απόκοσμη εμπειρία, ένα “ταξίδι” που την οδήγησε, όπως περιγράφει, τόσο σε εφιαλτικές διαστάσεις “κόλασης” όσο και σε φωτεινά όρια “παραδείσου”. Η μαρτυρία της ΜακΝτάνιελ περιγράφει σκηνές που προκαλούν ρίγη.
Ισχυρίζεται ότι στο διάστημα που ήταν σε κώμα, βρέθηκε αντιμέτωπη με “δαίμονες” οι οποίοι την “βασάνισαν με αδιανόητους τρόπους”. Οι περιγραφές της είναι γεμάτες φρίκη και πόνο, καθώς αφηγείται πώς αυτές οι οντότητες την κακοποίησαν ψυχικά και σωματικά, αν και βρισκόταν σε κατάσταση αδυναμίας. Η εμπειρία αυτή, σύμφωνα με την ίδια, άφησε ανεξίτηλα σημάδια στην ψυχοσύνθεσή της, διαμορφώνοντας την κοσμοθεωρία της και την αντίληψή της για τη ζωή, τον θάνατο και ενδεχομένως, για τις δυνάμεις που κινούν τον κόσμο. Η ανατριχιαστική αυτή αφήγηση προκαλεί έντονο προβληματισμό σχετικά με τα όρια της ανθρώπινης συνείδησης υπό ακραίες συνθήκες. Εκτός από τις σκοτεινές διαστάσεις που ισχυρίζεται ότι βίωσε, η Κάθι ΜακΝτάνιελ μιλάει και για την αντίθετη πλευρά της εμπειρίας της: ένα πέρασμα στον “παράδεισο”.
Αυτή η διάσταση, αν και περιγράφεται με λιγότερη ένταση από την “κόλαση”, φέρει εξίσου ισχυρά μηνύματα. Η γυναίκα αναφέρεται σε στιγμές γαλήνης, φωτός και ίσως, ελπίδας, που την βοήθησαν να βρει δύναμη να αντιμετωπίσει τις φρικτές εικόνες που προηγήθηκαν. Η μετάβαση από το ακραίο τραύμα στην νιρβάνα, ή έστω σε μία κατάσταση υπέρτατης ηρεμίας, δημιουργεί ένα ενδιαφέρον παράδοξο μέσα στην αφήγησή της, θέτοντας ερωτήματα για τη φύση της μεταθανάτιας εμπειρίας. Η όλη περιπέτεια της Κάθι ΜακΝτάνιελ, όπως εξιστορείται, έχει τη δύναμη να αλλάξει ριζικά την αντίληψη του οποιουδήποτε για την πραγματικότητα. Η ισχυρή της πεποίθηση ότι βίωσε πραγματικά όσα περιγράφει, προκαλεί ερωτήματα για το πώς ο ανθρώπινος εγκέφαλος αντιδρά σε καταστάσεις οριακής επιβίωσης, αλλά και για την πιθανότητα ύπαρξης διαστάσεων πέρα από την υλική πραγματικότητα.
Η αφήγησή της, βαθιά προσωπική και γεμάτη συναισθηματική ένταση, ωθεί σε περαιτέρω σκέψεις σχετικά με το άγνωστο, τον φόβο και την υπέρβαση. Ένα ταξίδι που, από την άκρη του θανάτου, της χάρισε, όπως λέει, μια νέα ζωή
