«Έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ να σχολιάζουμε ζωές πίσω από μια οθόνη»… Αυτή η φράση, πικρή και αιχμηρή, συνοψίζει την βαθιά απογοήτευση της Αλεξάνδρας Κωστοπούλου απέναντι στην κοινωνική αντίδραση – ή μάλλον, στην έλλειψη αντίδρασης – στο θλιβερό περιστατικό του θανάτου της Μυρτούς. Στην ανάρτησή της, που έχει προκαλέσει εκτενείς συζητήσεις, η Κωστοπούλου δεν διστάζει να καταγγείλει την γενικευμένη απουσία ενσυναίσθησης, τονίζοντας ότι η ψηφιακή επανάσταση, παρά τα οφέλη της, φαίνεται να έχει αποξενώσει τους ανθρώπους, καθιστώντας τους απαθείς μπροστά στον πόνο και την τραγωδία. Η αδιαφορία, όπως εκφράζεται μέσα από τα αδιάφορα σχόλια και τις επιφανειακές αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αποτελεί ένα χαστούκι για όσους ακόμα πιστεύουν στην δύναμη της ανθρώπινης σύνδεσης και της αλληλεγγύης. Η Κωστοπούλου θέτει το ερώτημα πώς είναι δυνατόν, μπροστά σε ένα τόσο σοβαρό γεγονός, να επικρατεί αυτή η αποστασιοποίηση, σαν να μην αφορά κανέναν η απώλεια μιας ζωής.
Η ευκολία με την οποία αποστέλλουμε μηνύματα και κριτικές από την ασφάλεια του πληκτρολογίου μας, έχει δημιουργήσει ένα ψευδές αίσθημα ελέγχου και αποσύνδεσης από την πραγματικότητα, θολώνοντας τα όρια μεταξύ εικονικού και πραγματικού κόσμου, και κυρίως, μεταξύ της δικής μας ευαλτότητας και της ευαλτότητας των άλλων. Η αναφορά στη Μυρτώ δεν είναι απλώς ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά η αφορμή για μια ευρύτερη κριτική της κοινωνικής συμπεριφοράς στην ψηφιακή εποχή. Η Κωστοπούλου υπογραμμίζει ότι η επικοινωνία μέσω οθονών, ενώ μπορεί να φέρει τους ανθρώπους πιο κοντά γεωγραφικά, συχνά δημιουργεί ένα απόμακρο και απρόσωπο περιβάλλον, όπου η εκδήλωση συναισθημάτων και η κατανόηση του πόνου άλλων γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Αυτή η ψηφιακή απομόνωση, η τάση να αντιμετωπίζουμε τους άλλους ως απλά avatars, οδηγεί σε μια επικίνδυνη απάθεια, όπου η ανθρώπινη τραγωδία εκλαμβάνεται ως ένα ακόμα θέαμα, χωρίς ουσιαστική συναισθηματική συμμετοχή.
Είναι μια αλήθεια σκληρή, που όμως χρίζει άμεσης αντιμετώπισης. Η επείγουσα ανάγκη για επανεκτίμηση των προτεραιοτήτων μας και για επαναπροσέγγιση της έννοιας της κοινότητας και της αλληλεγγύης καθίσταται επιτακτική. Η Κωστοπούλου, με το μήνυμά της, μας καλεί να αποσυνδεθούμε για λίγο από τις οθόνες μας και να επανασυνδεθούμε με την ουσία της ανθρωπιάς μας. Μας προκαλεί να αναρωτηθούμε ποιο είναι το πραγματικό κόστος της ψηφιακής μας απομόνωσης και πώς μπορούμε να αποτρέψουμε την πλήρη απώλεια της ενσυναίσθησης, προτού η απάθεια γίνει ο κυρίαρχος κανόνας στη συμπεριφορά μας. Η υπερασπιστική γραμμή της τεχνολογίας δεν πρέπει ποτέ να επισκιάζει την ανάγκη για ουσιαστική ανθρώπινη επαφή και κατανόηση.
