47 χρόνια μετά … σ ’αποκαλούν νεκρό. Εγώ σ’ αποκαλώ ΑΘΑΝΑΤΟ
47 χρόνια μετά … σ ’αποκαλούν νεκρό. Εγώ σ’ αποκαλώ ΑΘΑΝΑΤΟ

Δεν πεθαίνουν οι ήρωες άνθρωπε. Αυτοί που έφυγαν μαχόμενοι για την πατρίδα δεν πεθαίνουν ποτέ. Μένουν για πάντα ζωντανοί στη μνήμη του τόπου. Γιατί και ο τόπος θυμάται δε θυμούνται μόνο οι άνθρωποι.

Γράφει η Θεοδοσία Κυριάκου

Η γης θυμάται την αγωνία και το κτυποκάρδι όλων αυτών που την υπερασπίστηκαν μπροστά στο όπλο που όρθωσε ο οχτρός. Θυμάται τον φόβο μη χαθεί η πατρίδα μα και το θάρρος αυτών που έπεσαν φυλάγοντας Θερμοπύλες. Θυμάται το αίμα τους που πότισε το δέντρο της λευτεριάς.
Χρόνια σε περίμενα θείε μου. Αν και αγνοούμενος κάποιοι σε αποκαλούσαν νεκρό καιρό τώρα. Θύμωνα μόνο και στο άκουσμα αυτής της λέξης.

Αγνοούμενος έλεγα. Αρνιόμουν να σε αποκαλέσω νεκρό αν δεν έπαιρνα στα χέρια μου τα οστά σου. Τα κορίτσια μου, από τόσο δα μικρά ήξεραν για σένα. Όχι, δεν καλλιέργησα το μίσος μέσα στις αθώες ψυχούλες τους.

Τις έμαθα να αγαπάνε τους ανθρώπους, τη ζωή και την πατρίδα. Μα πάνω από όλα τις έμαθα πως δεν πρέπει να ξεχνάμε. Λαός που ξεχνά είναι καταδικασμένος να επαναλάβει τα λάθη του.
Κάθε χρόνο στον ήχο των σειρήνων για την μαύρη επέτειο της εισβολής δακρύζω. Κάθε χρόνο εκείνη την ώρα δηλώνω παρών για εσένα:

«Ιωάννης Χατζηκυπρή, 306 Τάγμα Πεζικού, ΠΑΡΩΝ». Κάθε χρόνο μέχρι η ψυχή μου να εγκαταλείψει το σώμα μου θα συνεχίσω να δηλώνω παρών. Όρκο τιμής σου δίνω πως η μνήμη σου δεν θα χαθεί.

Τέλη Μαΐου 2021 η Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων μας καλεί αφού μετά από τόσα χρόνια γίνεται ταυτοποίηση του DNA σου. Μας κάλεσαν σε ένα χώρο όπου μας έδειξαν ένα βίντεο με όλες τις πληροφορίες που είχαν συλλέξει για εσένα. Όταν έγινε το κάλεσμα για επιστράτευση κατατάγηκες στο 306 τάγμα πεζικού στην Κυθρέα και πολέμησες στον Άγιο Γεώργιο της Κερύνειας μέχρι τις 22 Ιουλίου 1974 όπου διαταχθήκατε για οπισθοχώρηση. Το τάγμα κατά την οπισθοχώρηση χωρίστηκε σε ομάδες. Εσύ με μία μικρή ομάδα ατόμων επιλέξατε διαφορετική οδό διαφυγής αλλά δυστυχώς δεν τα καταφέρατε. Ήσουνα μόλις 23 ετών.

Έπειτα, μας πήγαν δίπλα σε ένα άλλο δωμάτιο που είχαν ετοιμάσει εις μνήμην σου. Μία φωτογραφία, λίγα λουλούδια και κάποια μικρά αντικείμενα που βρήκαν ανάμεσα στα οστά αυτών που έπεσαν μαζί σου.

Εκεί υπήρχε επίσης ένα μικρό φέρετρο που θα χρησιμοποιηθεί για την ταφή σου και δύο πολύ μικρά οστά. Πήρα φωτογραφίες από ότι υπήρχε στον χώρο εκτός από τα οστά σου. Είχα μπροστά μου αυτό που περίμενα τόσα χρόνια για να μπορέσω να σε αποκαλέσω νεκρό μόνο για να συνειδητοποιήσω πως νεκρός δεν είσαι.

Μέσα μου θα ζεις αιώνια. Μέσα μου θα ηχούν τα λόγια που είπες στην οικογένεια σου εκείνη την αποφράδα μέρα: «Πάω να πολεμήσω για την πατρίδα. Μπορεί να μην ξανασυναντηθούμε».

Αγνοούμενος από τις 22 Ιουλίου 1974. Τόσα χρόνια αρνιόμουν να σ’ αποκαλέσω νεκρό. Όχι αν δεν αντίκρυζα πρώτα τα κόκκαλα σου. 47 χρόνια μετά με 2 οστά γίνεται ταυτοποίηση του DNA σου. Συνειδητοποιώ πώς ακόμη και αν αντικρύζω ό,τι απέμεινε πλέον από την ανθρώπινη σου υπόσταση, ποτέ δε θα σε αποκαλέσω νεκρό. Όποιος θυσιάζεται στον βωμό της Λευτεριάς δεν πεθαίνει. Η ψυχή σου θα πλανάται και θα στοιχειώνει τους δρόμους της σκλαβωμένης γης μας μέχρι την στιγμή της απελευθέρωσης.

Αν και περήφανη για σένα δεν μπορώ να μην κλάψω. Η ψυχή μου θα συνεχίσει να σπαράζει μέχρι να ξεψυχήσω. Πονάει για όσα έζησε ο άμοιρος τούτος τόπος. Για τις τόσες αθώες ψυχές που χάθηκαν, την προδοσία και για την λαβωμένη μας πατρίδα.

«Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο, ποιο από τα δυο κομμάτια πρέπει ν’ αγαπώ;»
Μπορεί να σε έχασε η μάνα σου που σε περίμενε μέχρι τα γεράματα της μα τόσα χρόνια βρισκόσουνα ήδη στην αγκαλιά της μητέρας πατρίδας.

Μπορεί να έχεις αφήσει πίσω το νεκρό σου σώμα αλλά από καιρό βρίσκεσαι στο βάθρο των ηρώων. Εμείς θρηνούμε τον χαμό του αδερφού και του θείου μας μα η πατρίδα τιμά ακόμη ένα ήρωα που θυσιάστηκε για την λευτεριά. Στα λευκά λοιπόν θα ντυθώ για να σου αποδώσω φόρο τιμής.

Τιμή και Δόξα σε όσους έπεσαν μαχόμενοι και με το αίμα τους πότισαν το δέντρο της Λευτεριάς!

 

Αποχαιρετιστήριοι στίχοι για τον ήρωα …

Εν ήρτα θείε μου   Γιαννή

εγιώ για να σε κλάψω.

Συμβόλαιο μνήμης   τζιαί τιμής

απού τα βάθη της ψυσσιής

ήρτα να υπογράψω.

Έφερα τζιαί τες κόρες μου

Δαμέ να μαρτυρήσουν,

Τζιαί  τούτο το συμβόλαιο

μαζί να συνεχίσουν.

Δικλώ, θωρώ το φέρετρο

που τόχουν σηκωμένο …

Μα εσύ, ψηλά στους ουρανούς

στέκεις αντρειωμένος …

τζιαί γύρω σου φτεροπετούν

μυριάδες αρχαγγέλων.

Η Κύπρος θα λευτερωθεί

ξανά βροντοφωνάζεις …

Τζιαί από τους ουρανούς ψηλά

το δάκρυ σου  αίμα  στάζει …

Με των δακρύων το αίμα σου

εγώ θα υπογράψω,

τζιαί ως τα πέρατα της γης

θα φκώ να το φωνάξω …

Ως την στερνή μου την πνοή εγιώ εν να πασκίσω.

Τούντο   συμβόλαιο  τιμήςπου θα  κοινοποιήσω,

με όλες τις δυνάμεις μου σίουρα θα  τιμήσω …  !

 

 

Μπορείς να ακολουθήσεις την Θεοδοσία Κυριάκου

στο Facebook ΕΔΩ   

στο Instagram EΔΩ

και Twitter  ΕΔΩ