Στις 20 Απριλίου του 1989, κατά τη διάρκεια μιας προεκλογικής συγκέντρωσης στο Περιστέρι, ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου απηύθυνε μια φράση που θα σφράγιζε με ανεξίτηλο τρόπο την ελληνική πολιτική ιστορία: «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα». Η ατάκα αυτή, που ήταν στραμμένη στον Υπουργό Οικονομικών της κυβέρνησης, Δημήτρη Τσοβόλα, ταξίδεψε αστραπιαία και εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και ισχυρά πολιτικά συνθήματα που γνώρισε ποτέ η χώρα. Ενσωμάτωσε άμεσα την αίσθηση και το πνεύμα μιας ολόκληρης εποχής, απόλυτα συνδεδεμένη με την κουλτούρα των παθιασμένων προεκλογικών ομιλιών και την αντίληψη της οικονομικής πολιτικής που χαρακτήρισε τις δεκαετίες του ’80. Η δυναμική της φράσης δεν περιορίστηκε στην ευκολία της εκφοράς της, αλλά στην ικανότητά της να συμπυκνώσει την υπόσχεση για ευμάρεια και την απευθείας εκπλήρωση λαϊκών αιτημάτων.
Η απλότητά της, σε συνδυασμό με την ισχυρή συνδήλωση που προκαλούσε, την έκανε να περάσει από τις πολιτικές αρένες στην καθημερινή συζήτηση, καθιστώντας τον Δημήτρη Τσοβόλα, και κατ’ επέκταση την κυβέρνηση, συνώνυμους με την παροχή και τη φιλοσοφία που υποδήλωνε το «δώσ’ τα όλα». Η εκφώνηση αυτή ενέπωσε την προεκλογική ρητορική μιας συγκεκριμένης περιόδου, αναδεικνύοντας την σημασία της άμεσης ανταπόκρισης σε κοινωνικές ανάγκες και προσδοκίες. Η επίδραση του «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» ξεπέρασε κατά πολύ τα στενά όρια της πολιτικής εκδήλωσης. Μετατράπηκε σε ένα πολιτισμικό αποτύπωμα, αναπαράγοντας την ενέργεια και την αισιοδοξία (ή, κατά άλλους, την ευκολία) που χαρακτήριζε την περίοδο. Η φράση αυτή, μέσα από την επαναληπτικότητά της στα μέσα ενημέρωσης και την διάδοσή της στον δημόσιο λόγο, εδραίωσε μια εικόνα όπου οι πολιτικές υποσχέσεις εγγράφονταν με τρόπο άμεσο και απτό στην αντίληψη του πολίτη.
Η δεκαετία του ’80, με τις κοινωνικές και οικονομικές της αναταράξεις, βρήκε σε αυτό το σύνθημα μια φωνή που αντανακλούσε τις θέσεις και τις διακηρύξεις του κυβερνώντος κόμματος, εστιάζοντας σε μια φιλοσοφία παροχών. Πέρα από την πολιτική της διάσταση, η φράση λειτούργησε ως κοινωνικό βαρόμετρο, αντανακλώντας τις προσδοκίες, αλλά και τις πιθανές υπερβάσεις, της οικονομικής διαχείρισης. Η σύνδεσή της με την εποχή, καθιστά την 20η Απριλίου μια ημέρα μνήμης για την ελληνική πολιτική και την κομικοτραγική της πλευρά. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, με την ατάκα του αυτή, κατάφερε να συλλάβει την πεμπτουσία μιας περιόδου, ενσωματώνοντας την σε μια σύντομη, δυναμική φράση που συνέδεσε τον ίδιο, τον υπουργό του, και την οικονομική πολιτική που ασκήθηκε, στην κοινή αντίληψη. Η επίδραση αυτού του συνθήματος στη συλλογική μνήμη είναι αδιαμφισβήτητη, επιβεβαιώνοντας την δύναμη της γλώσσας στην πολιτική.
