Δεν είναι πάντα η σιωπή που μας κάνει να νιώθουμε μόνοι.
Είναι ο θόρυβος της καθημερινότητας.
Οι γρήγοροι ρυθμοί, τα γεμάτα προγράμματα, οι σκέψεις που τρέχουν πιο γρήγορα από εμάς.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Ζούμε σε μια εποχή όπου όλα κινούνται γρήγορα και εμείς μαζί τους. Τρέχουμε να προλάβουμε τη δουλειά, τις υποχρεώσεις, τους ρόλους που εναλλάσσονται μέσα στη μέρα. Και κάπου εκεί, σχεδόν αθόρυβα, χάνεται η ουσία της επαφής.
Ξυπνάμε με το μυαλό ήδη κουρασμένο και κοιμόμαστε με τη σκέψη πως «αύριο έχει πάλι πολλά». Και μέσα σε αυτόν τον κύκλο, οι άνθρωποί μας περιμένουν. Όχι πάντα με λόγια, αλλά συχνά με μια σιωπηλή ανάγκη να τους δούμε πραγματικά.
Μπορεί να περνούν μέρες χωρίς να δούμε έναν φίλο. Μπορεί να ζούμε στο ίδιο σπίτι με την οικογένειά μας, με τα παιδιά μας, με τον άνθρωπό μας και παρ’ όλα αυτά να μη συναντιόμαστε ουσιαστικά. Να βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο, την ίδια στιγμή αλλά το μυαλό μας να ταξιδεύει σε όσα έχουμε να κάνουμε.
Ο ένας χαμένος στο κινητό.
Ο άλλος στο επόμενο deadline.
Κάποιος άλλος στις λίστες του σπιτιού, στις εκκρεμότητες, στα «πρέπει».
Και έτσι, χωρίς ένταση και χωρίς φωνές, απομακρυνόμαστε.
Η μοναξιά σήμερα δεν φωνάζει. Δεν χτυπά πάντα την πόρτα. Καθίζει ήσυχα δίπλα μας στον καναπέ. Τρώει μαζί μας και κοιμάται στο ίδιο κρεβάτι. Υπάρχει ακόμα κι όταν δεν είμαστε μόνοι.
Γύρω μας βλέπουμε ανθρώπους που μοιάζουν να τα έχουν όλα. Επιτυχία, κοινωνική ζωή, χαμόγελα, εικόνες γεμάτες φως. Κι όμως, πίσω από πολλές από αυτές τις ζωές κρύβεται ένα κενό. Γιατί η επιτυχία δεν αγκαλιάζει και η εικόνα δεν παρηγορεί.
Πολλοί είναι εκείνοι που όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού τους νιώθουν μόνοι. Όχι επειδή δεν έχουν ανθρώπους γύρω τους, αλλά επειδή δεν νιώθουν συνδεδεμένοι.
Όλοι έχουμε ανάγκη να μας δει κάποιος. Να μας ακούσει πραγματικά όχι βιαστικά. Όχι με το βλέμμα αλλού αλλά με παρουσία.
Ίσως αυτό που λείπει δεν είναι περισσότερος χρόνος. Ίσως είναι μια παύση. Κάποιον να μας πει:
«Είμαι εδώ. Σε ακούω. Σε νιώθω.»
Δεν χρειάζεται πάντα να κάνουμε κάτι μεγάλο. Δεν χρειάζονται ώρες. Χρειάζεται ποιότητα. Λίγα λεπτά αληθινής επαφής μπορούν να σημαίνουν περισσότερα από μια ολόκληρη μέρα απουσίας.
Η καρδιά χρειάζεται να ανοίγει περισσότερο. Να υπάρχει χώρος για αγάπη και ουσιαστική συντροφικότητα, για ανθρώπινες στιγμές χωρίς βιασύνη. Να υπάρχει η τόλμη της παρουσίας, ακόμα κι όταν η καθημερινότητα πιέζει.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, αυτό που όλοι αναζητούμε δεν είναι να μας θαυμάζουν.
Είναι να μας βλέπουν.
Να μας ακούν.
Να μένουν.
Και να ξέρουμε, χωρίς αμφιβολία, ότι κάποιος είναι εκεί όχι από υποχρέωση, αλλά από αγάπη.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
