Η πολιτική ζωή της χώρας έχει γνωρίσει κατά καιρούς έντονες αντιπαραθέσεις και εκφράσεις που απομακρύνονται από τα παραδεκτά του κοινοβουλευτικού διαλόγου. Ωστόσο, ο Υπουργός Επικρατείας, Μάκης Βορίδης, με τις πρόσφατες δηλώσεις του, έδειξε να θεωρεί ότι έχουν πλέον ξεπεραστεί κάθε όριο, εστιάζοντας ευθέως στην πρόεδρο της παράταξης «Πλεύση Ελευθερίας». Υπό αυτό το πρίσμα, ο κ. Βορίδης έκανε λόγο για μια πρωτόγνωρη κατάσταση, η οποία, κατά την εκτίμησή του, δύσκολα έχει προηγούμενο στα χρονικά της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της Ελλάδας. Η χαρακτηριστική φράση «Κανείς δεν έχει συμπεριφερθεί έτσι» αποτυπώνει την έκπληξη και την αποδοκιμασία απέναντι στις ενέργειες που αποδίδονται στην κ. Κωνσταντοπούλου. Συγκρίνοντας την τρέχουσα κατάσταση με παλαιότερες, όπου υπήρξαν επίσης έντονες αντιδράσεις και δηλώσεις, όπως η περίπτωση του Παύλου Πολάκη, ο κ.
Βορίδης επεσήμανε ότι η σημερινή συμπεριφορά αποτελεί ένα νέο, δυσάρεστο κεφάλαιο. Ενώ οργισμένες εκφράσεις και έντονος λόγος δεν είναι άγνωστα στο πολιτικό σκηνικό, ο ίδιος υποστηρίζει ότι η πρόσφατη στάση έχει υπερβεί ακόμη και εκείνες τις προηγούμενες περιπτώσεις. Αυτή η τοποθέτηση εγείρει ερωτήματα σχετικά με το ποια ακριβώς συμπεριφορά αναφέρεται και πώς αυτή κατάφερε να ξεχωρίσει αρνητικά εν συγκρίσει με άλλες, εξίσου –ή και περισσότερο– εκρηκτικές στιγμές του παρελθόντος. Η έμφαση δίνεται στην πρωτοτυπία της αρνητικής αυτής εξέλιξης. Η διεθνής πρακτική και οι κανόνες της ευπρέπειας στον δημόσιο λόγο θέτουν σαφή όρια, ακόμη και στις πιο θερμές πολιτικές αναμετρήσεις. Ο Μάκης Βορίδης, επισημαίνοντας την υπέρβαση των ορίων, φαίνεται να αναφέρεται στις αρχές που διέπουν έναν πολιτισμένο διάλογο, οι οποίες, κατά την άποψή του, έχουν παραβιαστεί.
Η δήλωση «κανείς δεν έχει συμπεριφερθεί έτσι» δεν αφορά μόνο μια επιμέρους αντίδραση, αλλά μια γενικότερη τάση ή μια συγκεκριμένη στάση που κρίνεται ως ακατάλληλη ακόμη και για τα συχνά τεταμένα πλαίσια της πολιτικής αντιπαράθεσης. Είναι μια έκφραση που προκαλεί περαιτέρω ανάλυση του συμβάντος που πυροδότησε την αντίδραση. Κατά συνέπεια, η αναφορά αυτή του Υπουργού Επικρατείας δεν αποτελεί απλώς μια απάντηση σε μια συγκεκριμένη πολιτική τοποθέτηση, αλλά μια ευρύτερη κριτική στην ποιότητα του δημόσιου λόγου. Η σύγκριση με τον Παύλο Πολάκη, αν και μπορεί να φαντάζει ως μια προσπάθεια να δοθεί ένα μέτρο σύγκρισης, εν τέλει αναδεικνύει την εκτίμηση ότι η πρόσφατη στάση είναι ακόμη πιο προβληματική. Αυτή η αντίληψη στέλνει ένα μήνυμα για την ανάγκη περιστολής τέτοιων συμπεριφορών, υπογραμμίζοντας την σημασία διατήρησης ενός θεμιτού πλαισίου για την άσκηση της πολιτικής, προκειμένου να μην υπονομεύεται η συνοχή και ο σεβασμός μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων και του κοινού.