Ο Γιώργος Βλάχος εξαπέλυσε δριμεία κριτική σχετικά με τον τρόπο άσκησης πολιτικής, εστιάζοντας στον κίνδυνο που ελλοχεύει όταν αυτή απομακρύνεται από την ουσία και περιορίζεται σε έναν θεωρητικό, αποστειρωμένο χώρο. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο κ. Σταύρος Σκέρτσος, αλλά και όλοι εκείνοι που ο ίδιος χαρακτηρίζει με τον όρο “αρχοντόπουλα”, εντάσσονται σε αυτή την κατηγορία των πολιτικών που δεν επιδεικνύουν “μαχόμενη” πολιτική. Αυτή η διάκριση υπογραμμίζει την αντίθεση ανάμεσα σε εκείνους που ασχολούνται ενεργά και βιωματικά με τα προβλήματα της κοινωνίας και εκείνους που, ενδεχομένως, διατηρούν μια πιο απομακρυσμένη και αφηρημένη οπτική. Η κριτική του Βλάχου αποσκοπεί στο να καυτηριάσει την τάση ορισμένοι πολιτικοί να λαμβάνουν αποφάσεις και να διαμορφώνουν πολιτικές έχοντας ως μόνο σημείο αναφοράς τις αίθουσες των γραφείων τους, μακριά από την άμεση και καθημερινή πραγματικότητα του πολίτη.
Αυτή η αποστασιοποίηση, όπως τονίζει, οδηγεί αναπόφευκτα σε λάθη, καθώς στερεί από τους ιθύνοντες την αίσθηση του επείγοντος και την κατανόηση των πολυεπίπεδων προκλήσεων που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι. Η επισήμανση για την ανάγκη «μαχόμενης» πολιτικής υποδηλώνει την επιθυμία για μια πιο δυναμική, ενεργητική και με ουσιαστική συμμετοχή προσέγγιση στα κοινά. Αυτό σημαίνει όχι μόνο να βρίσκονται κοντά στους πολίτες, αλλά και να είναι έτοιμοι να δώσουν μάχες για την υλοποίηση προοδευτικών μεταρρυθμίσεων και την επίλυση σύνθετων προβλημάτων, αντί να παραμένουν εγκλωβισμένοι σε ακαδημαϊκές συζητήσεις ή σε πολιτικές κινήσεις που δεν αγγίζουν την πραγματική ζωή. Η πολιτική, άλλωστε, όσο πιο αποκομμένη από την καθημερινότητα, τόσο πιο επιρρεπής στην παραγωγή σφαλμάτων που έχουν αντίκτυπο στην κοινωνία. Η χρήση του όρου «αρχοντόπουλα» λειτουργεί ως ένα εύγλωττο σημείο αναφοράς για μια συγκεκριμένη αντίληψη περί πολιτικής, η οποία ενδεχομένως να συνδέεται με την αίσθηση προνομιακής σχέσης με την εξουσία ή με μια έλλειψη εμπειρίας από τις δυσκολίες της πραγματικής ζωής.
Ο Βλάχος, με αυτή τη φρασεολογία, ζητά από τους πολιτικούς να βγουν από την «φούσκα» του γραφείου τους και να έρθουν αντιμέτωποι με τις πραγματικές προκλήσεις, καθιστώντας σαφές ότι η αποτελεσματική διακυβέρνηση απαιτεί γνώση, επαφή και, πάνω απ’ όλα, δράση.