Σφοδρή επίθεση εξαπέλυσε ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, Κυριάκος Βελόπουλος, προς την κυβέρνηση και προσωπικά τον πρωθυπουργό, κατηγορώντας τον για αδιαφορία απέναντι στα εθνικά θέματα. Σύμφωνα με τον κ. Βελόπουλο, ο πρωθυπουργός, μετά από επτά ολόκληρα χρόνια διακυβέρνησης, «ξαναθυμήθηκε» την Κύπρο, όχι όμως για να αναδείξει τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Μεγαλόνησος, αλλά εξαιτίας της γεωπολιτικής έντασης που προκλήθηκε από τις εξελίξεις γύρω από το Ιράν. Ο Βελόπουλος επεσήμανε εμφατικά ότι, παρά την πρόσφατη αναφορά του πρωθυπουργού, ουδέποτε ακούστηκε κουβέντα για τα Βαρώσια, που παραμένουν ένα ανοιχτό τραύμα στην καρδιά της Κύπρου, ούτε για τις απροκάλυπτες προκλήσεις της Τουρκίας. Η μεταφορά τουρκικών οπλικών συστημάτων και μαχητικών αεροσκαφών στα κατεχόμενα εδάφη, όπως υπογράμμισε ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, αποτελεί ωμή παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας και της εθνικής κυριαρχίας, ζητήματα που φαίνεται να έχουν περάσει εντελώς απαρατήρητα από την κυβέρνηση, οδηγώντας σε επικίνδυνη χαλάρωση της εθνικής επαγρύπνησης.
Ο κ. Βελόπουλος συνέχισε την κριτική του, εστιάζοντας στην αντίληψη που προωθεί η κυβέρνηση για τα εθνικά ζητήματα. «Ένας πρωθυπουργός που θεωρεί “κατόρθωμα” και όχι αυτονόητο καθήκον την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων, δείχνει μια βαθιά πληγή στην αντίληψη περί πατριωτισμού και ευθύνης», δήλωσε χαρακτηριστικά. Εξήγησε ότι η διατήρηση της εθνικής ακεραιότητας και η προστασία των συνόρων δεν αποτελούν ευκαιρίες για επικοινωνιακά „φετίχ“ ή για την προβολή ενός „θετικής εικόνας“ στο διεθνές περιβάλλον, αλλά υπαρξιακές ανάγκες για κάθε σύγχρονο κράτος. Η στάση αυτή, όπως τόνισε, υπονομεύει την αξιοπιστία της χώρας και αποδυναμώνει τη διαπραγματευτική της θέση σε όλα τα επίπεδα, ειδικά σε μια περίοδο που οι περιφερειακές εντάσεις είναι στα ύψη και οι εθνικές απειλές φανερές. Η στάση του πρωθυπουργού απέναντι στο Κυπριακό αίσθημα, όπως το παρουσίασε ο Βελόπουλος, είναι τουλάχιστον προκλητική.
Τόσο η σιωπή του για τα Βαρώσια, όσο και η παθητικότητα απέναντι στην αυξανόμενη τουρκική στρατιωτικοποίηση της κατεχόμενης Κύπρου, δείχνουν μια στρατηγική υποχώρησης ή, στην καλύτερη περίπτωση, μιας επικίνδυνης εφησυχαστικής πολιτικής. Ο Βελόπουλος κατέστησε σαφές ότι η εμμονή του πρωθυπουργού στην επικοινωνιακή διαχείριση των κρίσεων, αντί στην ουσιαστική αντιμετώπιση των προβλημάτων, οδηγεί σε εκπτώσεις στα εθνικά δίκαια. Η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να παρακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις, ενώ γείτονες αναθεωρητικές δυνάμεις παραβιάζουν κατάφωρα το διεθνές δίκαιο και τις συμφωνίες, με συνέπειες που μπορεί να είναι μη αναστρέψιμες για την εθνική ασφάλεια και την εδαφική ακεραιότητα. Η ανάλυση του προέδρου της Ελληνικής Λύσης εστιάζει στην αντίφαση μεταξύ των κυβερνητικών εξαγγελιών και των πραγματικών δράσεων. Ενώ η κυβέρνηση φαίνεται να «θυμάται» την Κύπρο ως αποτέλεσμα εξωτερικών παραγόντων, όπως είναι οι γεωπολιτικές αναταράξεις που προκαλεί το Ιράν, παραμελεί τη συνεχή και απρόκλητη προκλητικότητα της Τουρκίας.
Τα τουρκικά μαχητικά που πετούν πάνω από το Αιγαίο και απειλούν τον εθνικό εναέριο χώρο, η στρατιωτικοποίηση της Μεγαλονήσου, αλλά και η συνεχιζόμενη κατοχή, είναι θέματα που απαιτούν άμεση και αποφασιστική δράση, όχι περιστασιακές αναφορές ή επικοινωνιακά „σόου“. Ο Βελόπουλος υπογραμμίζει ότι η προστασία της Κύπρου και η διαφύλαξη της εθνικής κυριαρχίας δεν είναι μια πολυτέλεια, αλλά μια αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα που πρέπει να διατρέχει οποιαδήποτε κυβερνητική ατζέντα, ανεξαρτήτως των εξωτερικών συνθηκών. Συμπερασματικά, η κριτική του Κυριάκου Βελόπουλου στρέφεται προς μια κυβερνητική πολιτική που, κατά την άποψή του, δίνει προτεραιότητα στην επικοινωνιακή διαχείριση και στις συγκυριακές αντιδράσεις, αντί στην συνεπή και μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση των κρίσιμων εθνικών θεμάτων. Η «υπενθύμιση» της Κύπρου, τροφοδοτούμενη από τις εξελίξεις στο Ιράν, εκλαμβάνεται ως ένδειξη απουσίας μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την Ανατολική Μεσόγειο και για την ασφάλεια της Μεγαλονήσου.
Ο Βελόπουλος καλεί σε επαγρύπνηση και σε ανάληψη ουσιαστικών δράσεων, που θα ανταποκρίνονται στις πραγματικές απειλές και προκλήσεις, απορρίπτοντας κάθε προσπάθεια υποβάθμισης ή επικοινωνιακής εκμετάλλευσης των εθνικών ζητημάτων, τονίζοντας τη σημασία της προστασίας των εθνικών συμφερόντων μέσω σταθερών και αδιάλλακτων πολιτικών.