Ένα από τα πλέον προβληματικά ζητήματα που προκύπτουν από την κατάσταση αυτή είναι η εμφανής διστακτικότητα των διαιτητών να λάβουν επάνω τους αποφάσεις σε κρίσιμα σημεία του αγώνα. Είναι έντονη η αίσθηση ότι, σε κάθε αμφισβητούμενη φάση, η πρώτη σκέψη δεν είναι η εφαρμογή του κανονισμού με βάση την προσωπική τους κρίση, αλλά η προσφυγή στην οθόνη του VAR. Αυτή η έλλειψη αυτοπεποίθησης και η αντίστοιχη αναζήτηση «ασφάλειας» στην τεχνολογία, εκτός από το ότι επιμηκύνει δραματικά τη ροή του παιχνιδιού, υποδηλώνει και ένα βαθύτερο πρόβλημα: τον φόβο ανάληψης ευθύνης. Οι διαιτητές, φαινομενικά, προτιμούν να «κρύβονται» πίσω από την τεχνολογία, παρά να ρισκάρουν μια λανθασμένη απόφαση που θα μπορούσε να προκαλέσει αντιδράσεις και κριτική, απομονώνοντάς τους από την ουσία του ρόλου τους.
Η επιβάρυνση αυτή στην καθημερινότητα της διαιτητικής κοινότητας, και κατ’ επέκταση στην ΚΕΔ, δημιουργεί ένα διπλό αρνητικό αποτύπωμα. Από τη μία, η υπερβολική ενασχόληση με το VAR αποσπά την προσοχή από τη βελτίωση της διαιτητικής αντίληψης και την ολιστική κατανόηση του παιχνιδιού. Από την άλλη, η συνεχής αναμονή των υποδείξεων τροφοδοτεί την αμφισβήτηση και μπορεί να οδηγήσει σε εκνευρισμό τους ποδοσφαιριστές, τους προπονητές, αλλά και τους φιλάθλους, οι οποίοι επιθυμούν ταχύτητα και δικαιοσύνη στις αποφάσεις. Η κατάσταση αυτή, αν δεν αντιμετωπιστεί με στοχευμένες παρεμβάσεις και επαναπροσδιορισμό των αρμοδιοτήτων, κινδυνεύει να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη στο σύστημα, δημιουργώντας ένα αίσθημα αβεβαιότητας και αδικίας.
