Οι ισχυρισμοί σχετικά με την ακυρότητα της ανανέωσης των θητειών συγκεκριμένων εισαγγελέων έχουν καταρρεύσει, σύμφωνα με την τοποθέτηση του Κώστα Τσουκαλά. Ο καθηγητής και πρώην υπουργός, μιλώντας με εμφανή απογοήτευση για την τροπή που έχουν πάρει οι συζητήσεις, υπογραμμίζει ότι η όλη υπόθεση έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Είναι χαρακτηριστική η δήλωσή του που παρομοιάζει τις αντιδράσεις με ένα είδος υπερβολικής, σχεδόν παραληρηματικής, αντίδρασης, όπου στελέχη της κυβέρνησης, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, και βουλευτές από άλλους χώρους, όπως η Σοφία Βούλτεψη, έχουν φτάσει σε ακραίες και αβάσιμες συγκρίσεις. Η κριτική του Τσουκαλά εστιάζει στην προσπάθεια απαξίωσης της διαδικασίας και των προσώπων που εμπλέκονται, θέλοντας να τονίσει ότι οι πολιτικές αντιπαραθέσεις ξεπερνούν πλέον τα όρια της λογικής. Ο Τσουκαλάς εκφράζει προβληματισμό για τη μεθόδευση που ακολουθείται, τονίζοντας ότι η αιχμή της κριτικής έχει μετατοπιστεί, από μια ουσιαστική συζήτηση για τις διαδικασίες, σε μια προσπάθεια στοχοποίησης και δυσφήμισης.
Συγκεκριμένα, η αναφορά του σε «μόνο που δεν μας είπαν ότι η Κοβέσι είναι ο Δράκουλας των Καρπαθίων» αποτελεί μια καυστική μεταφορά για την υπερβολή στην αντίδραση. Προφανώς, η σύγκριση με έναν μυθικό, τρομακτικό χαρακτήρα, υποδηλώνει την προσπάθεια παρουσίασης συγκεκριμένων προσώπων ή αποφάσεων ως κάτι σκοτεινό, επικίνδυνο και ανεξήγητο, χωρίς ουσιαστικά επιχειρήματα. Ο ίδιος εκτιμά ότι τέτοιες τακτικές δεν αρμόζουν σε μια δημοκρατική συζήτηση και υποσκάπτουν την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Η ουσία της τοποθέτησης του Κώστα Τσουκαλά είναι ότι οι ισχυρισμοί για την ακυρότητα της ανανέωσης των θητειών έχουν αποδειχθεί αβάσιμοι και οι αντιδράσεις που ακολούθησαν είναι δυσανάλογες και, κατά την άποψή του, προσβλητικές για την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης. Αντί να εστιάζουν στην ουσία των νομικών ή διοικητικών διαδικασιών, ορισμένοι πολιτικοί επιλέγουν την υπερβολή και τις δραματικές, ακόμη και φανταστικές, παρομοιώσεις.
Αυτό, όπως εκτιμά, αποπροσανατολίζει από την αλήθεια και δημιουργεί ένα τεχνητό κλίμα ανησυχίας και δυσπιστίας. Είναι εμφανής η απογοήτευσή του για το επίπεδο της δημόσιας πολιτικής συζήτησης, η οποία, κατά την άποψή του, έχει εκπέσει σε προσωπικές επιθέσεις και αδικαιολόγητες υπερβολές. Η κριτική του αφορά την προσπάθεια να δημιουργηθεί μια αρνητική εικόνα γύρω από συγκεκριμένες αποφάσεις και θεσμικές λειτουργίες, με εργαλείο την υπερβολή και την δραματοποίηση. Ο ίδιος φαίνεται να πιστεύει ότι η δικαστική εξουσία, ως πυλώνας του κράτους δικαίου, πρέπει να προστατεύεται από τέτοιες λασπολογίες και την ανεδαφική κριτική. Η χαρακτηριστική του φράση, με την αναφορά στον «Δράκουλα των Καρπαθίων», υπογραμμίζει την άποψή του ότι η συζήτηση έχει ξεφύγει από κάθε ρεαλισμό, προκειμένου να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένες πολιτικές σκοπιμότητες. Η ουσία, πάντως, είναι ο παραλληλισμός των πολιτικών αυτών αντιδράσεων με δηλώσεις που θα μπορούσαν να προέρχονται από ένα παραμύθι τρόμου, επισημαίνοντας το παράλογο και το υπερβολικό της όλης στάσης.
