Ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δέχεται σφοδρή κριτική, με τους επικριτές του να τον χαρακτηρίζουν αμετανόητο, ιδιαίτερα όσον αφορά τη διαχείριση των capital controls και την έλλειψη αναγνώρισης ευθυνών για σειρά κρίσιμων γεγονότων. Η κριτική επικεντρώνεται σε μία πληθώρα ζητημάτων που σημάδεψαν την περίοδο της διακυβέρνησής του, από τραγωδίες και σκάνδαλα μέχρι αμφιλεγόμενες οικονομικές και εθνικές πολιτικές. Ανάμεσα στα σημεία αυτά, τα οποία τίθενται συχνά στο δημόσιο διάλογο, είναι η μη επαρκής έως μηδενική συγγνώμη για την τραγωδία στο Μάτι, η αμφισβητούμενη «στημένη» κυβερνητική σύσκεψη, η περιβόητη κρουαζιέρα σε σκάφος φίλου μεγαλοεπιχειρηματία λίγες μόλις ημέρες μετά την εθνική πένθιμη περίοδο, καθώς και η αντίστοιχη τραγωδία στην περιοχή της Μάνδρας. Αυτά τα γεγονότα, σύμφωνα με τους επικριτές, υπογραμμίζουν μια προβληματική αντίληψη της ευθύνης απέναντι στον πολίτη και τις συνέπειες των κυβερνητικών αποφάσεων.
Επιπλέον, η διαχείριση της οικονομίας και οι μακροπρόθεσμες συνέπειές της αποτελούν κεντρικό σημείο κριτικής. Το αχρείαστο, όπως πολλοί υποστηρίζουν, μακροπρόθεσμο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής, το τρίτο μνημόνιο, ύψους 100 δισεκατομμυρίων ευρώ και άνω, συνοδεύτηκε από την παραχώρηση της δημόσιας περιουσίας της χώρας στο Υπερταμείο. Αυτή η κίνηση, που πολλοί θεωρούν ότι έχει μακροπρόθεσμες αρνητικές επιπτώσεις για την εθνική κυριαρχία και τον αναπτυξιακό προσανατολισμό, παραμένει ένα ακανθώδες ζήτημα. Η κριτική αυτή εντείνεται καθώς η πώληση στρατηγικών περιουσιακών στοιχείων της χώρας συνεχίζεται, με τις συνέπειες να είναι ακόμη αβέβαιες. Η πολιτική αυτή, σε συνδυασμό με τον τρόπο διαχείρισης των οικονομικών κρίσεων, θέτει σοβαρά ερωτήματα για την βιωσιμότητα και την αποτελεσματικότητα του οικονομικού μοντέλου που εφαρμόστηκε. Η Συμφωνία των Πρεσπών, ένα από τα πλέον ευαίσθητα εθνικά θέματα, επίσης βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής, με πολλούς να αμφισβητούν την εθνική ωφέλεια και τις μακροπρόθεσμες συνέπειες της συμφωνίας αυτής για την Ελλάδα.
Η αναστροφή της αρχικής θέσης, η γνωστή “κωλοτούμπα”, όπως διατυπώνεται από τους επικριτές, αναφορικά με τη στάση έναντι της Βόρειας Μακεδονίας, αναδεικνύει ένα μοτίβο πολιτικών κινήσεων που, κατά την άποψη πολλών, στερούνται στρατηγικής και μακροπρόθεσμης σκέψης. Αυτή η αλλαγή στην εξωτερική πολιτική, σε ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα, έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και συζητήσεις, με την αντιπολίτευση να ζητά εξηγήσεις και αναγνώριση ευθυνών. Η στάση του Αλέξη Τσίπρα απέναντι στα capital controls, η έλλειψη σαφούς απολογίας για τις συνέπειες και η επακόλουθη απουσία έκφρασης μεταμέλειας, σε συνδυασμό με τα παραπάνω ζητήματα, δημιουργούν ένα σύνθετο πολιτικό σκηνικό. Ο δημόσιος διάλογος στέκεται σε αυτά τα σημεία, αξολογώντας την πορεία της προηγούμενης διακυβέρνησης και τις συνέπειες των πολιτικών αποφάσεων. Η συνεχιζόμενη κριτική και οι επαναλαμβανόμενες αναφορές σε αυτά τα γεγονότα, υποδηλώνουν τη σημασία που έχουν αυτά για την εθνική μνήμη και την πολιτική συζήτηση, ενώ ταυτόχρονα εγείρουν ερωτήματα για το μέλλον και την ικανότητα της πολιτικής ηγεσίας να μάθει από τα λάθη του παρελθόντος και να προχωρήσει με μεγαλύτερη υπευθυνότητα και διαφάνεια.
