Ένα σημαντικό ποσό, που αγγίζει τα 10 εκατομμύρια ευρώ ετησίως, επιστρέφει στο Ελληνικό Δημόσιο από καταθέσεις που έχουν παραμείνει αδρανείς για μια περίοδο 20 ετών. Η πραγματικότητα αυτή ωθεί τις τράπεζες να αναθεωρήσουν τις στρατηγικές τους απέναντι στους ξεχασμένους τραπεζικούς λογαριασμούς. Στόχος είναι η δημιουργία ενός πλαισίου που θα αποθαρρύνει την παραμέληση των κεφαλαίων και θα εξασφαλίσει την αποτελεσματικότερη διαχείριση των αδιάθετων πόρων. Οι αρμόδιες τραπεζικές αρχές και οι ίδιες οι τράπεζες βρίσκονται σε διαδικασία σχεδιασμού νέων πολιτικών, οι οποίες αναμένεται να περιλαμβάνουν συγκεκριμένα αντικίνητρα για τους κατόχους αδρανών λογαριασμών. Η ενεργή συμμετοχή των πελατών και η ενημέρωσή τους αναδεικνύονται ως καίριοι παράγοντες για την αποφυγή της απώλειας των χρημάτων τους και την ομαλή ροή των κεφαλαίων στο οικονομικό σύστημα της χώρας.
Οι τράπεζες προχωρούν σε επανεξέταση των υφιστάμενων διαδικασιών που διέπουν τους λογαριασμούς οι οποίοι δεν παρουσιάζουν καμία κίνηση επί μακρόν. Η συνήθης πρακτική ενεργοποίησης ή κλεισίματος ενός λογαριασμού επικεντρώνεται σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα. Ωστόσο, με τις νέες κατευθύνσεις, θα καθοριστούν πιο σαφείς και αυστηρές προϋποθέσεις για τον χαρακτηρισμό ενός λογαριασμού ως «αδρανούς». Αυτό επιφέρει αυξημένη ευθύνη στους τραπεζικούς οργανισμούς να ενημερώνουν τους πελάτες τους και να τους παρέχουν ευκολότερη πρόσβαση στις απαραίτητες πληροφορίες. Ουσιαστικά, η προσπάθεια επικεντρώνεται στο να μην υπάρξουν«ξεχασμένες» καταθέσεις που απλώς ρέουν στο Δημόσιο, αλλά να δοθεί η δυνατότητα στους νόμιμους δικαιούχους να ανακτήσουν τα κεφάλαιά τους. The διαδικασία κλεισίματος ενός αδρανούς λογαριασμού ακολουθεί συγκεκριμένα πρότυπα, τα οποία όμως αναμένεται να γίνουν πιο αυστηρά. Όταν ένας λογαριασμός κριθεί αμετάκλητα αδρανής, και εφόσον δεν υπάρχει καμία ανταπόκριση από τον κάτοχο ή τους νόμιμους κληρονόμους μετά από πολλαπλές ειδοποιήσεις, η τράπεζα έχει το δικαίωμα να προχωρήσει στις απαραίτητες ενέργειες.
Αυτές οι ενέργειες συνήθως περιλαμβάνουν την αφαίρεση τυχόν εξόδων ή τελών διαχείρισης που μπορεί να έχουν συσσωρευτεί. Στη συνέχεια, το υπόλοιπο του λογαριασμού, αφού απομειωθεί για τυχόν χρεώσεις, μεταφέρεται στο Ελληνικό Δημόσιο, βάσει της ισχύουσας νομοθεσίας, ως αδιάθετο κεφάλαιο. Ουσιαστικά, ο νόμος ορίζει τα χρονικά πλαίσια και τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες μια τράπεζα μπορεί να διεκδικήσει την παραίτηση από την αποθήκευση αυτών των κεφαλαίων. Η αυξανόμενη αξία των αδιάθετων καταθέσεων αναδεικνύει την ανάγκη για προληπτικά μέτρα και σαφέστερη ενημέρωση. Το κύριο κίνητρο για αυτές τις αλλαγές είναι η διασφάλιση ότι τα χρήματα των πολιτών παραμένουν προσβάσιμα σε αυτούς και δεν καταλήγουν στο Δημόσιο ως αποτέλεσμα της αδράνειας. Ενώ οι τράπεζες θα εφαρμόζουν αυστηρότερες διαδικασίες, η ευθύνη για την παρακολούθηση των τραπεζικών λογαριασμών παραμένει στον κάτοχο.
Οι πολίτες καλούνται να είναι ενήμεροι για τις κινήσεις των λογαριασμών τους, να ελέγχουν τακτικά τα υπόλοιπα και να έρχονται σε επαφή με την τράπεζά τους σε περίπτωση αλλαγής στοιχείων επικοινωνίας. Η προσοχή σε αυτές τις λεπτομέρειες μπορεί να αποτρέψει την απώλεια χρημάτων και να διατηρήσει την ομαλή λειτουργία των προσωπικών τους οικονομικών, ενώ παράλληλα συμβάλλει στη μείωση των κεφαλαίων που κατευθύνονται στο δημόσιο ταμείο. Οι νέες κανονιστικές ρυθμίσεις που εξετάζονται από την τραπεζική κοινότητα αποσκοπούν στην πρόληψη της συσσώρευσης μεγάλων ποσών ως «αδρανών» πόρων. Περίπου 10 εκατομμύρια ευρώ ετησίως είναι ένα σημαντικό ποσό που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί διαφορετικά. Η επιβολή αντικινήτρων, όπως η σταδιακή μείωση του αποδιδόμενου τόκου σε εξελικτικά μεγαλύτερα χρονικά διάστημα αδράνειας ή η επιβολή χαμηλών, συμβολικών χρεώσεων, μπορεί να κινητοποιήσει τους κατόχους.
Το βασικό σκεπτικό είναι η αποφυγή του «παγώματος» κεφαλαίων που θα μπορούσαν να επενδυθούν ή να χρησιμοποιηθούν. Η διαδικασία ξεκινά με την παρακολούθηση της δραστηριότητας του λογαριασμού, ακολουθεί η αποστολή ειδοποιήσεων και, τέλος, αν δεν υπάρξει ανταπόκριση, η έναρξη της διαδικασίας κλεισίματος. Το κλείσιμο ενός αδρανούς λογαριασμού δεν είναι μια αυθαίρετη ενέργεια, αλλά βασίζεται σε σαφώς καθορισμένες νομικές και τραπεζικές διαδικασίες. The αποστολή των ειδοποιήσεων προς τους κατόχους αδρανών λογαριασμών διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στη διαδικασία. Οι τράπεζες είναι υποχρεωμένες να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να εντοπίσουν τους δικαιούχους. Αυτό περιλαμβάνει την αποστολή επιστολών στις τελευταίες γνωστές διευθύνσεις τους, αλλά και, σε ορισμένες περιπτώσεις, τη δημοσίευση ανακοινώσεων. Αν, παρά τις προσπάθειες, ο λογαριασμός παραμείνει αδρανής για ένα καθορισμένο χρονικό διάστημα (συνήθως 20 έτη), τότε η τράπεζα μπορεί να προχωρήσει στην εκκαθάρισή του.
Το ποσό που θα προκύψει στη συνέχεια, μετά την αφαίρεση τυχόν δεδουλευμένων τόκων ή εξόδων, μεταβιβάζεται στο Ελληνικό Δημόσιο. Αυτή η πρακτική, αν και μπορεί να φαντάζει αυστηρή, έχει ως στόχο την εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος και την αποφυγή παραμονής σημαντικών ποσών εκτός κυκλοφορίας, τα οποία θα μπορούσαν να ενισχύσουν την οικονομία της χώρας. Η ενημέρωση των πολιτών για τους κινδύνους της αδράνειας είναι υψίστης σημασίας.
