Σε κλίμα άκρως φορτισμένο συναισθηματικά και μέσα σε συνθήκες απαράδεκτες, οι οποίες προκάλεσαν βροχή από έντονες αντιδράσεις, δόθηκε η εκκίνηση στη Λάρισα για τη δίκη που αφορά την εθνική τραγωδία στα Τέμπη. Συγγενείς των θυμάτων, αλλά και εκπρόσωποι του νομικού κόσμου, δεν δίστασαν να κάνουν λόγο για σκηνές χάους και σοβαρές, αδιανόητες ελλείψεις στην οργάνωση της όλης διαδικασίας. Η πρώτη ημέρα της ακροαματικής διαδικασίας, η οποία αναμενόταν με αγωνία από την ελληνική κοινωνία, εξελίχθηκε σε ένα σόου απαξίωσης και αδιαφορίας, πυροδοτώντας οργή και αγανάκτηση στους ανθρώπους που έχουν ήδη ζήσει το αδιανόητο. Η αίθουσα, η οποία φέρεται να κόστισε το αστρονομικό ποσό του 1,6 εκατομμυρίου ευρώ, αντί να αποτελεί πρότυπο λειτουργικότητας και ασφάλειας, μετατράπηκε σε έναν χώρο ασφυκτικό, όπου η στοιχειώδης οργάνωση φαίνεται να απουσίαζε παντελώς.
Ορισμένοι μίλησαν ευθέως για «ντροπή» και «απαξίωση» του πένθους και της αναζήτησης δικαιοσύνης, με την εικόνα της πρώτης ημέρας να αφήνει εξαιρετικά πικρή γεύση. Οι καταγγελίες για τις συνθήκες που επικράτησαν στην πρώτη ημέρα της δίκης δεν περιορίστηκαν σε γενικές διατυπώσεις. Μαρτυρίες κάνουν λόγο για απουσία βασικών υποδομών, για ελλιπή μέτρα ασφάλειας, για αλληλοεπικαλυπτόμενες αρμοδιότητες και για μια γενικότερη αίσθηση αταξίας που δεν συνάδει σε καμία περίπτωση με τη σοβαρότητα της υπόθεσης. Οι συγγενείς, οι οποίοι έχουν ήδη υποστεί ένα ανείπωτο τραύμα, βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα περιβάλλον που τους έκανε να αισθάνονται αφιλόξενα, αγνοημένοι και –το χειρότερο– αδικημένοι από την αρχή. Η φράση «ασφυξία» χρησιμοποιήθηκε από πολλούς για να περιγράψει την ατμόσφαιρα, τόσο κατά γράμμα, λόγω του συνωστισμού και της έλλειψης χώρου, όσο και μεταφορικά, λόγω της πίεσης και της αίσθησης ότι κάτι πολύ σημαντικό πήγαινε στραβά.
Αυτές οι εικόνες ενισχύουν την ανησυχία ότι η δικαστική διαδικασία, αντί να προσφέρει ανακούφιση και δικαίωση, θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια ακόμη πηγή πόνου και απογοήτευσης. Η σφοδρότητα των αντιδράσεων δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας: οι αρμόδιοι για την οργάνωση της δίκης δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες, και, ενδεχομένως, ούτε καν στις στοιχειώδεις απαιτήσεις. Η δαπάνη των 1,6 εκατομμυρίων ευρώ για την αίθουσα, η οποία υποτίθεται ότι θα παρείχε τις βέλτιστες συνθήκες, φαντάζει πλέον ως ένα σκληρό ειρωνικό σχόλιο, δεδομένων των καταγγελλόμενων. Πώς είναι δυνατόν ένας χώρος, ο οποίος προορίζεται για την εκδίκαση μιας υπόθεσης με τόση βαρύτητα, να παρουσιάζει τέτοιες σοβαρές ελλείψεις; Ποιοι είναι οι υπεύθυνοι για τον σχεδιασμό, την κατασκευή, και την τελική παράδοση αυτού του χώρου, και πώς δικαιολογούνται αυτές οι παθογένειες;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που εγείρονται από τους συγγενείς και τους δικηγόρους, και η απάντησή τους κρίνεται απαραίτητη για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στην απονομή της δικαιοσύνης. Η πρώτη εντύπωση είναι καθοριστική, και στην προκειμένη περίπτωση, η εντύπωση είναι εξαιρετικά αρνητική, αφήνοντας ένα σκοτεινό προμήνυμα για τη συνέχεια. Επιπλέον, οι καταγγελίες αφορούν και την αδυναμία εξασφάλισης ενός ασφαλούς και αξιοπρεπούς περιβάλλοντος για τους μάρτυρες, τους δικηγόρους και τους δημοσιογράφους που παρακολουθούν την πολύκροτη αυτή δίκη. Η αίσθηση του ανασφαλούς, σε συνδυασμό με την έλλειψη οργάνωσης, εντείνει την ανησυχία για τη διεξαγωγή των επόμενων σταδίων της διαδικασίας. Η δικαιοσύνη οφείλει να δίνει το καλό παράδειγμα, και η εικόνα που αντίκρισαν οι παρευρισκόμενοι την πρώτη ημέρα δεν ανταποκρίνεται σε καμία απολύτως υγιή λειτουργία του συστήματος.
Οι γονείς και οι συγγενείς των θυμάτων, οι οποίοι έχουν ήδη βιώσει την απόλυτη τραγωδία, δεν έχουν την ψυχική δύναμη να αντιμετωπίσουν και αδιαφορία, και ελλείψεις, και κακοδιαχείριση. Απαιτείται άμεση παρέμβαση, όχι μόνο για τη διευθέτηση των οργανωτικών προβλημάτων, αλλά και για την ουσιαστική προστασία και την παροχή του δέοντος σεβασμού στους ανθρώπους που έχουν χάσει τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Η δίκη των Τεμπών δεν είναι μία απλή υπόθεση· είναι μια δοκιμασία για την αντίληψη της κοινωνίας για τη δικαιοσύνη και την αναζήτηση της αλήθειας.