Μέσα σε όλα όσα περνάς, κάποιος σε κοιτάζει. Το παιδί σου.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Το παιδί σου σε κοιτάζει όταν όλα πάνε καλά, αλλά κυρίως όταν όλα πάνε στραβά. Παρατηρεί πώς αντιδράς, πώς μιλάς, πώς αντιμετωπίζεις την αποτυχία, την απώλεια και τον φόβο. Γιατί τα παιδιά δεν μαθαίνουν τη ζωή μόνο από αυτά που τους λέμε. Τη μαθαίνουν από τον τρόπο που μας βλέπουν να τη ζούμε.
Γι’ αυτό, όταν χάσεις τη δουλειά σου, δεν χρειάζεται να κρύψεις τον φόβο σου. Δείξε όμως ότι ο φόβος δεν σημαίνει παραίτηση. Ότι μπορείς να φοβηθείς, να πονέσεις και παρ’ όλα αυτά να συνεχίσεις, να προσπαθήσεις και να ξεκινήσεις ξανά.
Το ίδιο και σε ένα διαζύγιο. Μην προσποιηθείς ότι δεν πονάς. Πόνεσε. Είναι ανθρώπινο. Το παιδί σου όμως δεν χρειάζεται να γίνει το στήριγμά σου μέσα σε αυτή τη δυσκολία. Δεν είναι δική του δουλειά να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα ή να καλύψει τη μοναξιά σου.
Το παιδί σου είναι παιδί σου. Δεν είναι ο σύντροφός σου.
Εσύ πρέπει να ξαναφτιάξεις τη ζωή σου. Να αναζητήσεις ανθρώπους, συντροφικότητα και, αν χρειάζεται, να ξαναβρείς τον εαυτό σου. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσεις να δώσεις και στο παιδί σου την ελευθερία που χρειάζεται.
Τα παιδιά μας δεν τα μεγαλώνουμε για να μείνουν για πάντα κοντά μας.
Τα μεγαλώνουμε για να φύγουν.
Για να ανοίξουν τα φτερά τους, να δημιουργήσουν τη δική τους ζωή, να αγαπήσουν, να κάνουν τα δικά τους λάθη και να χαράξουν τον δικό τους δρόμο. Και όταν έρθει εκείνη η στιγμή, δεν πρέπει να τους δημιουργήσουμε ενοχές επειδή εμείς θα μείνουμε μόνοι.
Πρέπει να μπορούμε να τους πούμε:
«Πέτα. Μην ανησυχείς για μένα. Θα τα καταφέρω.»
Ίσως αυτό να είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορεί να κάνει ένας γονιός στο παιδί του: να του δείξει ότι η ζωή μπορεί να σε γονατίσει, αλλά δεν τελειώνει εκεί.
Γιατί κάποτε τα παιδιά μας θα αντιμετωπίσουν τις δικές τους δυσκολίες. Και τότε δεν θα θυμηθούν μόνο όσα τους είπαμε. Θα θυμηθούν εμάς.
Πώς σταθήκαμε όταν χάσαμε.
Πώς αγαπήσαμε όταν πονέσαμε.
Πώς προχωρήσαμε όταν όλα έμοιαζαν να έχουν τελειώσει.
Γι’ αυτό, γίνε ο άνθρωπος που τα παιδιά σου θα μπορούν να θαυμάζουν.
Όχι επειδή δεν λύγισε ποτέ.
Αλλά επειδή, κάθε φορά που η ζωή τον γονάτισε, σηκώθηκε ξανά.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
