Ακούμε συχνά τη φράση «ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός». Την λέμε για παρηγοριά, για να δώσουμε ελπίδα, για να πιστέψουμε πως κάποια στιγμή ο πόνος θα φύγει, οι πληγές θα κλείσουν και η ζωή θα ξαναβρεί τον ρυθμό της.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Η αλήθεια όμως είναι λίγο διαφορετική. Ο χρόνος, από μόνος του, δεν θεραπεύει τα όσα μας πόνεσαν. Ο χρόνος απλώς περνά.
Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι όσα συμβαίνουν μέσα σε αυτό το πέρασμα. Είναι όλα εκείνα που επιλέγουμε να κάνουμε όσο οι μέρες κυλούν. Ο τρόπος που στεκόμαστε απέναντι σε ό,τι χάσαμε. Ο τρόπος που αποφασίζουμε αν θα μείνουμε στάσιμοι ή αν θα αλλάξουμε τη ζωή μας έστω και λίγο.
Όταν χάνεται κάτι, είτε αυτό είναι μια σχέση, μια κατάσταση, μια εκδοχή του εαυτού μας, τότε εύλογα δημιουργείται ένα κενό. Συνήθως αυτό το κενό μπορεί να γεμίσει με νέους ανθρώπους που θα έρθουν στη ζωή μας, με νέες εμπειρίες που θα αποκτήσουμε, με νέες εικόνες και συναισθήματα που θα έρθουν αναπάντεχα.
Υπάρχουν όμως και κάποιες απώλειες που δεν μπορούν να αναπληρωθούν. Οι αγαπημένοι άνθρωποι που φεύγουν από τη ζωή είναι μια απώλεια που δεν μπορεί να αντικατασταθεί. Σε αυτή την περίπτωση κρατάμε στη μνήμη και τη ψυχή μας τις όμορφες αναμνήσεις σαν κάτι πολύτιμο. Αυτός ο πόνος δεν μπορεί να εξαφανιστεί, αλλά μόνο να αλλάξει μορφή.
Η διαχείριση μιας απώλειας δεν είναι παθητική αναμονή αλλά ενεργή στάση ζωής. Είναι το πώς φροντίζουμε τον εαυτό μας και το πώς επιλέγουμε να ζούμε μετά από ό,τι χάθηκε.
Και κάπου εκεί, μέσα στον χρόνο που περνά, μαθαίνουμε σιγά σιγά να κινούμαστε ξανά. Όχι όπως πριν αλλά με τον τρόπο που μπορούμε να διαχειριστούμε. Κάποιες μέρες πιο εύκολα και κάποιες δύσκολα. Και αυτό είναι εντάξει. Κάθε μικρό βήμα, κάθε προσπάθεια να σηκωθούμε, κάθε επιλογή να βγούμε από το σπίτι, να μιλήσουμε, να δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο, είναι μια μικρή μορφή φροντίδας προς τον εαυτό μας. Δεν θεραπεύει τον πόνο, δεν αντικαθιστά ό,τι χάθηκε αλλά μας μαθαίνει να ζούμε μαζί του. Να τον κουβαλάμε χωρίς να μας βαραίνει κάθε μέρα το ίδιο.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο ανθρώπινο κομμάτι της διαδρομής. Όχι να «ξεπεράσουμε» τις απώλειες, αλλά να βρούμε έναν τρόπο να συνεχίσουμε, χωρίς να προδώσουμε όσα αγαπήσαμε και χωρίς να ξεχάσουμε τον εαυτό μας. Να δώσουμε χρόνο, όχι για να μας γιατρέψει, αλλά για να μας δείξει πώς μπορούμε εμείς οι ίδιοι να σταθούμε ξανά στα πόδια μας, με ό,τι έχουμε αυτή τη στιγμή.
Ίσως, τελικά, ο χρόνος να μην είναι ο καλύτερος γιατρός.
Ίσως ο καλύτερος γιατρός να είναι ο εαυτός μας μέσα στον χρόνο.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
