Η έλευση του καλοκαιριού φέρνει μαζί της, δυστυχώς, την αυξημένη επικινδυνότητα για εκδήλωση δασικών πυρκαγιών. Παρότι η χώρα μας διαθέτει καλά τεκμηριωμένες προβλέψεις και μία επίσημη αντιπυρική περίοδο, οι προετοιμασίες και οι ευθύνες, φαίνεται πως παραμένουν ένα αιώνιο ζήτημα προς συζήτηση. Κάθε χρόνο, η ίδια σεναριακή επανάληψη: όταν οι φλόγες κατακαίνε τη γη, αφήνοντας πίσω τους στάχτες, οικολογικές καταστροφές, και, στο χειρότερο σενάριο, ανθρώπινες απώλειες, η πρώτη αντίδραση από τους αρμόδιους φορείς είναι η αποφυγή ανάληψης ευθύνης. Ακούγονται δεσμεύσεις για την πλήρη διερεύνηση των αιτιών και την απόδοση των όποιων ευθυνών, με στόχο την παραδειγματική τιμωρία όσων αποδειχθούν υπαίτιοι. Μια επαναλαμβανόμενη πρακτική που, δυστυχώς, προκαλεί περισσότερο σαρκασμό παρά ελπίδα στους πολίτες. Ειδικότερα, η κατάσταση των δασικών δρόμων και η προσβασιμότητά τους, αποτελεί ένα κρίσιμο ζήτημα που επανέρχεται στο προσκήνιο με κάθε σοβαρό συμβάν.
Η συντήρηση και ο καθαρισμός αυτών των ζωτικών οδών, που λειτουργούν τόσο ως διαδρομές διαφυγής όσο και ως άξονες για την επέμβαση των πυροσβεστικών δυνάμεων, συνήθως απουσιάζουν από τις προτεραιότητες. Η αποσπασματική αντιμετώπιση και η έλλειψη συστηματικής πρόληψης, δημιουργούν ένα επικίνδυνο κενό, το οποίο οι πυρκαγιές εκμεταλλεύονται με τρομακτική αποτελεσματικότητα. Η υποδομή, στην περίπτωση των δασικών δρόμων, δεν είναι απλώς ένα τεχνικό ζήτημα, αλλά μία στρατηγική προτεραιότητα για την προστασία της ζωής και της περιουσίας, η οποία, ατυχώς, συχνά παραβλέπεται. Η επαναλαμβανόμενη πρακτική των «παιχνιδιών ποιος φταίει», ιδιαίτερα κατά την περίοδο αιχμής του κινδύνου, υποδηλώνει μία συστημική αποτυχία στον τρόπο διαχείρισης κρίσεων και προετοιμασίας. Η εθνική προσπάθεια για την πρόληψη και την αντιμετώπιση των δασικών πυρκαγιών απαιτεί συνέργεια, αποφασιστικότητα και, κυρίως, ανάληψη ευθύνης σε όλα τα επίπεδα.
Αντί για την όψιμη δικαιολογία και τις κούφιες υποσχέσεις, οι αρμόδιοι φορείς οφείλουν να αναλάβουν δράση προληπτικά, εστιάζοντας στη βελτίωση των υποδομών, στην ενίσχυση των δυνάμεων πυρόσβεσης και στην ευαισθητοποίηση των πολιτών. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ελπίζουμε σε μια πραγματική αλλαγή που θα αποτρέψει μελλοντικές καταστροφές και θα προστατεύσει το φυσικό πλούτο της χώρας μας. Η ουσία του προβλήματος έγκειται στην έλλειψη συντονισμού και στην αδυναμία χάραξης μιας μακρόπνοης εθνικής στρατηγικής για την προστασία του περιβάλλοντος. Η εστίαση σε αποσπασματικές λύσεις και η τάση για επίδειξη «δράσης» μόνο μετά το συμβάν, αντί για ουσιαστική πρόληψη, έχουν οδηγήσει σε ένα φαύλο κύκλο. Η επένδυση στην πρόληψη, η τακτική συντήρηση των δασικών υποδομών, η αναβάθμιση των μέσων αντιμετώπισης και η ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των εμπλεκόμενων φορέων (Πυροσβεστικό Σώμα, Δασική Υπηρεσία, Τοπική Αυτοδιοίκηση, κ.ά.) είναι μονόδρομος.
Η δημόσια συζήτηση, που μοιραία εστιάζει στην απονομή ευθυνών μετά την καταστροφή, θα πρέπει να μετατοπιστεί στην αναζήτηση λύσεων και την υλοποίηση αποτελεσματικών μέτρων προστασίας, πριν να είναι πολύ αργά και η φύση, μέσω της «οργής» του Διόνυσου, μας θυμίσει για άλλη μια φορά την αδράνειά μας.
