Μια νέα, οδυνηρή πραγματικότητα χτυπά την πόρτα μας με δύο ακόμη τραγικά περιστατικά αυτοκτονίας εφήβων. Δύο ακόμη νέοι άνθρωποι, γεμάτοι ζωή και όνειρα, έλαβαν την αδιανόητη απόφαση να διακόψουν την πορεία τους, αφήνοντας πίσω τους ανείπωτο πόνο και ένα κοινό ερώτημα: γιατί; Σχεδόν ακαριαία, όπως συνήθως συμβαίνει τις δύσκολες στιγμές, το κοινωνικό μας σύστημα τίθεται σε συναγερμό. Η πρώτη, και ίσως πιο άμεση, αντίδραση είναι η αδήριτη ανάγκη να βρεθεί ένας ένοχος. Κάποιος ή κάτι που να φέρει την ευθύνη για αυτή την απώλεια. Επικρατεί η τάση να στρέφονται τα πυρά προς την οικογένεια, προς το σχολείο, προς το περιβάλλον, ακόμη και προς τα ίδια τα θύματα, με αιχμηρά σχόλια που άλλοτε αποδίδουν άσκοπη απερισκεψία κι άλλοτε βαθύ ψυχικό στίγμα.
Η επιφανειακή αυτή αντίδραση, όμως, κινδυνεύει να μας παραπλανήσει, απομακρύνοντάς μας από την ουσιαστική διερεύνηση των βαθύτερων αιτιών. Η αλήθεια είναι πως η απόφαση για αυτοκτονία είναι το αποκορύφωμα μιας πολύπλοκης διαδικασίας, που σπάνια έχει μια μοναδική αιτία. Πρόκειται για ένα πλέγμα αλληλοσυνδεόμενων παραγόντων που συσσωρεύονται, ασκώντας αφόρητη πίεση στην ψυχοσύνθεση ενός νέου ανθρώπου. Πολλές φορές, πίσω από αυτές τις τραγωδίες κρύβονται φόβοι, ανασφάλειες, αισθήματα μοναξιάς, ανεπάρκειας ή απόρριψης, ακατανόητες πιέσεις από το σχολικό ή το κοινωνικό περιβάλλον, ακόμα και ζητήματα ψυχικής υγείας που παραμένουν αδιάγνωστα ή υποτιμημένα. Η συνεχώς αυξανόμενη ανταγωνιστικότητα, η αίσθηση ότι πρέπει διαρκώς να αποδεικνύουν την αξία τους, η δυσκολία στην έκφραση των συναισθημάτων τους, και η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας με τους ενήλικες, δημιουργούν ένα αποπνικτικό σκηνικό.
Είναι κρίσιμο να αντιληφθούμε ότι η αναζήτηση του «ενόχου» είναι μια εύκολη λύση που μας απαλλάσσει από την ευθύνη να εμβαθύνουμε. Η κοινωνία μας, συχνά, προσφέρει επιφανειακές λύσεις, αντί να εστιάζει στην πρόληψη και την παροχή ουσιαστικής υποστήριξης. Χρειάζεται να επενδύσουμε στην ενίσχυση των δομών ψυχολογικής υποστήριξης στα σχολεία, να εκπαιδεύσουμε τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς στο να αναγνωρίζουν τα προειδοποιητικά σημάδια, και να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον όπου τα παιδιά θα νιώθουν ότι μπορούν να μιλήσουν ανοιχτά για τα προβλήματά τους, χωρίς φόβο κρίσης ή αποδοκιμασίας. Δεν αρκεί να θρηνούμε· πρέπει να δράσουμε προληπτικά, χτίζοντας γέφυρες επικοινωνίας και εμπιστοσύνης.
