Ένα αιώνα πριν, η Νορβηγική αγορά βρέθηκε στο επίκεντρο μιας περίεργης διαφημιστικής εκστρατείας που στόχευε στην αύξηση της κατανάλωσης του «πάσχα» (påske). Δεν αναφέρεται σε θρησκευτικές λειτουργίες, αλλά σε μια σειρά από συγκεκριμένα προϊόντα, κυρίως γλυκίσματα και σοκολατένια αυγά, που παραδοσιακά προσφέρονται κατά την περίοδο του Πάσχα. Η καμπάνια αποδείχθηκε εξαιρετικά επιτυχημένη, καθιερώνοντας το «πάσχα» ως αναπόσπαστο μέρος της εθνικής πασχαλινής κουλτούρας. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, η πραγματική φύση αυτού του «πάσχα» άρχισε να θολώνει, και οι συνειρμοί με την εγκληματικότητα άρχισαν να εμφανίζονται, αρχικά ως αστείο, εξελισσόμενοι σιγά σιγά σε μια ανησυχητική πραγματικότητα. Η ετήσια αύξηση των παραβατικών συμπεριφορών, που κορυφώνεται κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έχει πλέον γίνει ένα αναμενόμενο, αν και ανεπιθύμητο, χαρακτηριστικό των εορτασμών.
Οι αρχές της Νορβηγίας βρίσκονται συχνά σε επιφυλακή κατά την πασχαλινή περίοδο, καθώς τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν μια σταθερή αύξηση σε περιστατικά κλοπών, διαρρήξεων και άλλων εγκλημάτων. Ειδικά οι κατοικίες που μένουν αφύλακτες, καθώς οι κάτοικοι ταξιδεύουν ή απολαμβάνουν τις διακοπές τους, γίνονται συχνά στόχοι. Η αστυνομία ενισχύει την παρουσία της, αλλά η έκταση του φαινομένου καθιστά τον έλεγχο εξαιρετικά δύσκολο. Το παράδοξο είναι ότι η αύξηση της εγκληματικότητας συμπίπτει χρονικά με την περίοδο της θρησκευτικής εορτής, δημιουργώντας μια δυσαρμονία μεταξύ του πνεύματος της εορτής και της πραγματικότητας του δρόμου. Η συσχέτιση αυτή, αν και ελάχιστα εξηγείται επιστημονικά, παραμένει ένα επίμονο κοινωνικό φαινόμενο. Ορισμένοι αναλυτές αποδίδουν την έξαρση στην αυξημένη διαθεσιμότητα ελεύθερου χρόνου, αλλά και στην ψυχολογική πίεση που ενδεχομένως δημιουργείται από την αλλαγή της ρουτίνας.
Άλλοι εστιάζουν στην επιρροή των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, τα οποία, μέσα από την εκτεταμένη κάλυψη του «πάσχα» και των σχετικών αφηγήσεων, ενδεχομένως παρεμβαίνουν στην αντίληψη του κοινού. Η αρχική διαφημιστική εκστρατεία, αν και είχε αθώες προθέσεις, φαίνεται να δημιούργησε μια συσχέτιση στον συλλογικό υποσυνείδητο, όπου η περίοδος αυτή συνδέεται με ευκαιρίες και «χαλαρούς» κανόνες. Αυτό, σε συνδυασμό με την εμπορευματοποίηση της γιορτής, ίσως διευκολύνει την εμφάνιση τέτοιων φαινομένων. Η Νορβηγική κοινωνία προσπαθεί να αντιμετωπίσει αυτό το ιδιαίτερο ετήσιο «έθιμο» με διάφορους τρόπους. Από τη μία, οι αρχές εντείνουν τα μέτρα ασφαλείας και τις εκστρατείες ενημέρωσης για την πρόληψη της εγκληματικότητας. Από την άλλη, πολλοί πολίτες αναζητούν τρόπους να θωρακίσουν τις περιουσίες τους και να προστατευθούν από πιθανές επιθέσεις. Η επερχόμενη πασχαλινή περίοδος φέρνει και φέτος την ανησυχία, καθώς η ιστορία δείχνει ότι η «παράδοση» αυτή, αμφιλεγόμενη και αρνητική, παραμένει ζωντανή, με τις κλειστές πόρτες και τα άδεια σπίτια να αποτελούν προφανείς στόχους, παρά τις προσπάθειες για προστασία.