Στις 31 Οκτωβρίου 1959, η δημοσίευση του Νομοθετικού Διατάγματος 4000 στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως άλλαξε για πάντα τον τρόπο με τον οποίο η ελληνική Πολιτεία αντιμετώπιζε τη νεανική παραβατικότητα. Ο νόμος αυτός, ο οποίος έμελλε να γίνει ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους στην ιστορία της μεταπολεμικής Ελλάδας, θεσπίστηκε με στόχο την καταπολέμηση του φαινομένου των «τεντιμπόηδων». Η ελληνική κοινωνία της δεκαετίας του ’50 και του ’60, έντονα συντηρητική και εγκλωβισμένη σε παραδοσιακά πρότυπα, είδε με τρόμο τους νέους που υιοθετούσαν δυτικά πρότυπα συμπεριφοράς, ροκ μουσική και ιδιαίτερα ενδυματολογικά στυλ, θεωρώντας τους ως μια άμεση απειλή για τη δημόσια τάξη και την ηθική της χώρας. Η πρακτική που εισήγαγε ο Νόμος 4000 ξεπέρασε τα όρια της απλής τιμωρίας, στοχεύοντας στον δημόσιο εξευτελισμό του παραβάτη.
Οι νεαροί που συλλαμβάνονταν για «εξύβριση», «διατάραξη της ησυχίας» ή άλλες συναφείς πράξεις, οδηγούνταν στα αστυνομικά τμήματα όπου υποβάλλονταν στο διαβόητο «κούρεμα με την ψιλή». Η τιμωρία δεν σταματούσε εκεί, καθώς οι αρχές επέβαλλαν την περιφορά των νεαρών στους δρόμους της γειτονιάς τους, φορώντας τους χειροπέδες και κρεμώντας τους ταμπέλες στον λαιμό με την ένδειξη «τεντιμπόης». Η εικόνα αυτή, που προοριζόταν για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων, κατέστη σύμβολο της κρατικής καταστολής και της αυστηρής κοινωνικής επιτήρησης που χαρακτήριζε την εποχή. Η επιβολή του νόμου συνοδεύτηκε από έντονες αντιδράσεις, καθώς πολλοί θεώρησαν ότι η κρατική βία και ο εξευτελισμός των νέων ήταν δυσανάλογα των αδικημάτων που διαπράττονταν. Για μια μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης, ο Νόμος 4000 αποτελούσε μια προσπάθεια της τότε εξουσίας να πνίξει κάθε μορφή διαφορετικότητας ή αντίδρασης, χρησιμοποιώντας το φόβο ως εργαλείο συμμόρφωσης.
Ωστόσο, στην αντίπερα όχθη, ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας επικροτούσε την αυστηρότητα, βλέποντας σε αυτήν μια απαραίτητη λύση για να τεθούν φραγμοί σε μια «ατίθαση» νεολαία που φαινόταν να απομακρύνεται από τις παραδοσιακές αξίες της οικογένειας και της πατρίδας. Με την πάροδο των δεκαετιών, ο Νόμος 4000 έχει περάσει στη συλλογική μνήμη ως ένας σκοτεινός σταθμός της δικαστικής και αστυνομικής ιστορίας της Ελλάδας. Παρόλο που οι εποχές άλλαξαν ριζικά και οι κοινωνικές αντιλήψεις μετατοπίστηκαν, η ανάμνηση του «κουρέματος με την ψιλή» παραμένει ως υπενθύμιση μιας εποχής όπου η καταστολή ήταν η εύκολη λύση απέναντι στην ανάγκη της κοινωνίας να κατανοήσει τις νέες τάσεις. Σήμερα, το όνομα του νόμου χρησιμοποιείται συχνά μεταφορικά για να περιγράψει ακραία μέτρα, αποτελώντας ένα κλασικό μάθημα για το πώς η κρατική αυθαιρεσία μπορεί να βαφτιστεί «προστασία του πολίτη», προκαλώντας τελικά περισσότερα προβλήματα από όσα επιδιώκει να επιλύσει.