Η πρόσφατη ανάθεση της διαχείρισης μιας σημαντικής και ευαίσθητης κατάστασης στη Λέσβο στον κ. Μακάριο Λαζαρίδη, αν και μπορεί να θεωρηθεί μια προσπάθεια ενεργοποίησης, αναδεικνύει με εμφατικό τρόπο τις εγγενείς αδυναμίες και την προβληματική λειτουργία του κυβερνητικού σχήματος που έχει αυτοχαρακτηριστεί ως «Επιτελικό Κράτος». Η επιλογή αυτή, αντί να εστιάσει σε αρμόδιους φορείς και θεσμοθετημένες διαδικασίες, ενισχύει την αντίληψη περί ατομικών παρεμβάσεων και επικεντρώνεται σε πρόσωπα, αφήνοντας στο περιθώριο τις δομικές ανάγκες και την ουσιαστική αναγκαιότητα για συλλογική δράση. Οι πολίτες, και ειδικότερα οι επαγγελματίες του νησιού, παρακολουθούν με προβληματισμό τέτοιες κινήσεις, οι οποίες συχνά αποδεικνύονται αναποτελεσματικές και δεν οδηγούν σε μακροπρόθεσμες λύσεις, εντείνοντας την αίσθηση της ανεπάρκειας. Η συγκεκριμένη απόφαση προκαλεί έντονη δυσαρέσκεια και, κατά κύριο λόγο, αισθήματα βαθιάς απαξίωσης στους κτηνοτρόφους της Λέσβου.
Οι άνθρωποι αυτοί, που καθημερινά εργάζονται σκληρά για να διατηρήσουν τον πρωτογενή τομέα του νησιού ζωντανό, νιώθουν ότι η κυβέρνηση δεν αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα της κατάστασής τους ούτε τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Αντί να λάβουν την ουσιαστική στήριξη που χρειάζονται, νιώθουν ότι τα αιτήματά τους παραγκωνίζονται και ότι η φωνή τους δεν ακούγεται. Η προσέγγιση αυτή, που επικεντρώνεται σε αποσπασματικές και συχνά συμβολικές κινήσεις, αφήνει αδιάφορους τους πραγματικούς πρωταγωνιστές του κλάδου, οι οποίοι αναζητούν συμπαράσταση και αναγνώριση για τον κόπο τους, όχι απλώς διαχείριση κρίσεων. Η όλη διαδικασία εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την αποτελεσματικότητα του μηχανισμού λήψης αποφάσεων της κυβέρνησης και την ικανότητά του να ανταποκριθεί στις σύνθετες ανάγκες της περιφέρειας. Η επιλογή να ανατεθεί η διαχείριση κρίσιμων ζητημάτων σε εξωθεσμικούς παράγοντες, αντί να ενισχυθούν τα υφιστάμενα θεσμικά όργανα και οι τοπικές αρχές, υποδηλώνει μια έλλειψη εμπιστοσύνης ή, ενδεχομένως, μια εσφαλμένη αντίληψη περί του πώς επιλύονται τα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα.
Αυτή η πρακτική, πέρα από την αποσπασματική φύση της, ενδέχεται να δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα απ’ όσα επιδιώκει να λύσει, περιπλέκοντας περαιτέρω τις διαδικασίες και απομακρύνοντας την πιθανότητα ουσιαστικής και βιώσιμης λύσης για τους πληττόμενους. Στην ουσία, η περίπτωση της Λέσβου, όπως πολλές άλλες στο παρελθόν, αναδεικνύει μια τάση αποδυνάμωσης των δομών και ανάδειξης ατομικών πρωτοβουλιών, γεγονός που υπονομεύει τη συνοχή και την αποτελεσματικότητα του κρατικού μηχανισμού. Οι κτηνοτρόφοι, αισθανόμενοι αδικημένοι και παραγκωνισμένοι, αντιδρούν έντονα, καθώς η μέχρι τώρα διαχείριση της κατάστασης από την κυβέρνηση δεν τους παρέχει την ελπίδα για βελτίωση. Η έκφραση της οργής τους δεν αποτελεί απλώς μια αντίδραση στην αδράνεια, αλλά μια κραυγή για αναγνώριση της αξίας τους και για ουσιαστικές πολιτικές που θα στηρίξουν τον κόπο τους και θα διασφαλίσουν το μέλλον του κτηνοτροφικού τομέα στο νησί.
