Η υπόθεση του Μακάριου Λαζαρίδη έχει προκαλέσει σοβαρούς τριγμούς στην κυβερνητική συνοχή, ρίχνοντας ουσιαστικά αυλαία στην εικόνα της “γαλάζιας” Αριστείας που η Νέα Δημοκρατία επιδιώκει να προβάλει. Η δημόσια παραδοχή του κ. Λαζαρίδη ότι δεν διέθετε τα απαιτούμενα τυπικά προσόντα για να στελεχώσει τη θέση του επιστημονικού συμβούλου, αποτέλεσε ένα ισχυρό πλήγμα για την κυβέρνηση, υποσκάπτοντας το αφήγημά της περί αξιοκρατικής επιλογής και αριστείας. Η παραδοχή αυτή, έστω και εμμέσως, υποδηλώνει ότι η πρόσληψη δεν έγινε βάσει αντικειμενικών κριτηρίων, αλλά πιθανώς με άλλα, αδιαφανή κίνητρα, γεγονός που εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη διαφάνεια των κυβερνητικών αποφάσεων και την αξιοπιστία τους. Η εξέλιξη αυτή επανέφερε στο προσκήνιο την ανάγκη για ουσιαστικό έλεγχο των διαδικασιών πρόσληψης στο δημόσιο τομέα. Οι αντιδράσεις στο εσωτερικό της κυβέρνησης δεν άργησαν να εκδηλωθούν.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Στέλιος Πέτσας, προσπάθησε να διαχειριστεί την κρίση, κάνοντας λόγο για «λάθος επικοινωνίας» και επιχειρώντας να περιστείλει τις διαστάσεις του ζητήματος. Ωστόσο, η δήλωσή του δεν έπεισε πολλούς, καθώς η ουσία της παραδοχής του Λαζαρίδη παραμένει αναπάντητη: πώς ένας πολίτης χωρίς τα τυπικά προσόντα κατέλαβε μια θέση στη δημόσια διοίκηση, υποδυόμενος τον επιστημονικό σύμβουλο; Η τοποθέτηση αυτή, αν και προσπάθησε να ρίξει τους τόνους, άφησε εκτεθειμένη την κυβέρνηση σε ένα κρίσιμο επικοινωνιακό τετράγωνο, όπου η απόδοση ευθυνών ή έστω η πλήρης διαλεύκανση της υπόθεσης είναι αναγκαία. Η εκπρόσωπος τύπου της Νέας Δημοκρατίας, από την πλευρά της, φάνηκε ιδιαίτερα προσεκτική στις δηλώσεις της, αποφεύγοντας να δώσει ουσιαστικές απαντήσεις στα ερωτήματα που έθετε η δημοσιότητα. Η θέση της, πέρα από τυπικές διατυπώσεις, περιορίστηκε στην προάσπιση της κυβερνητικής πολιτικής, χωρίς όμως να αντιμετωπίζει ευθέως την ουσία του προβλήματος.
Αυτή η έλλειψη σαφούς τοποθέτησης επιτείνει την αίσθηση του αδιεξόδου και ενισχύει την κριτική προς την κυβέρνηση, η οποία καλείται να διαχειριστεί την αρνητική δημοσιότητα και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του κοινού. Η σιωπή ή οι αόριστες απαντήσεις σε τέτοιου είδους ζητήματα, συνήθως, βαραίνουν περισσότερο παρά ωφελούν. Η υπόθεση Λαζαρίδη αναδεικνύει με δραματικό τρόπο τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η πολιτική ηγεσία στην προσπάθειά της να εφαρμόσει το δόγμα της “Αριστείας”. Η δημόσια παραδοχή ότι η επιλογή έγινε παρά την έλλειψη των απαραίτητων τυπικών προσόντων, αποτελεί μια βαρύτατη παραδοχή που πλήττει την αξιοπιστία της κυβέρνησης. Δημιουργείται η εικόνα μιας διοίκησης που δεν λειτουργεί με βάση την αξιοκρατία και τη διαφάνεια, αλλά πιθανώς με βάση άλλες, αδιαφανείς μεθόδους. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την αναδίπλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου και την έλλειψη σαφών απαντήσεων από την εκπρόσωπο τύπου, ενισχύει τους “τριγμούς” εντός της κυβέρνησης και ωθεί σε αναθεώρηση των προτεραιοτήτων και των μεθόδων.
Η επόμενη μέρα της υπόθεσης αυτής θα κρίνει πολλά για την πορεία της ελληνικής πολιτικής σκηνής.
