Οι τελευταίες ενέργειες και οι δημόσιες τοποθετήσεις της κυβέρνησης εναντίον του θεσμού της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας εγείρουν σοβαρά ζητήματα για τη στάση της απέναντι στους ανεξάρτητους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Η συνεχής αμφισβήτηση και οι συστηματικές επιθέσεις υποδεικνύουν μια προσέγγιση στη δικαιοσύνη που φαίνεται να είναι «α λα καρτ», δηλαδή ευέλικτη και προσαρμοσμένη στις εκάστοτε κυβερνητικές σκοπιμότητες, αντί για μια σταθερή δέσμευση στο κράτος δικαίου και την αμεροληψία. Όταν ο θεσμός που έχει ως αποστολή τη διερεύνηση και τη δίωξη ατασθαλιών και απάτης που επηρεάζουν τα οικονομικά συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης αντιμετωπίζεται ως «επικίνδυνος» από την εκάστοτε εξουσία, τότε δημιουργείται ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Αυτή η τακτική μπορεί να ερμηνευθεί ως μία προσπάθεια αποδυνάμωσης των μηχανισμών λογοδοσίας, με στόχο την άμβλυνση του ελέγχου και της εποπτείας που ασκούνται σε επίπεδο ΕΕ, αλλά και σε εθνικό επίπεδο.
Λογίζεται ως ένδειξη αδυναμίας ή άρνησης να αντιμετωπιστούν πιθανές παρατυπίες. Η ουσιαστική λειτουργία κάθε ανεξάρτητου θεσμού, όπως η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, βασίζεται στην εμπιστοσύνη και στον σεβασμό που του επιδεικνύει η πολιτική ηγεσία. Η συνεχής προσπάθεια υπονόμευσης ή απαξίωσης μπορεί να οδηγήσει σε δυσδιάκριτα όρια μεταξύ του νομίμου και του παρανόμου, ενισχύοντας την αίσθηση ατιμωρησίας για όσους βρίσκονται κοντά στην εξουσία. Το γεγονός ότι ένας θεσμός που επιδιώκει τη διαφάνεια και την καταπολέμηση της διαφθοράς θεωρείται πλέον «απειλή» από την κυβέρνηση, αποτελεί ισχυρότατη ένδειξη ότι οι θεσμικές ισορροπίες τίθενται υπό σοβαρή δοκιμασία. Η έκφραση «α λα καρτ» δικαιοσύνη περιγράφει την κατάσταση όπου η εφαρμογή των νόμων και η λειτουργία των θεσμών δεν είναι ομοιόμορφη και αμερόληπτη, αλλά μοιάζει να εξαρτάται από το ποιος είναι ο εντολέας ή ο ελεγχόμενος.
Όταν η κυβέρνηση αμφισβητεί την αρμοδιότητα ή τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, ειδικά όταν αυτή ερευνά υποθέσεις που αφορούν εθνικά συμφέροντα, τότε η αφοσίωση στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στις αρχές της χρηστής διακυβέρνησης τίθενται υπό αμφισβήτηση, προκαλώντας ανησυχία για το μέλλον της διαφάνειας και της λογοδοσίας.