Η πολιτική σκηνή της χώρας παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα την εκρηκτική όξυνση της αντιπαράθεσης μεταξύ του ΠΑΣΟΚ και του ευρύτερου χώρου της Αριστεράς. Αυτή η εσωτερική σύγκρουση, η οποία δεν φαίνεται να βρίσκει άμεσα τέλος, διεξάγεται κάτω από τη σκιά των διαρκώς εξελισσόμενων δημοσκοπήσεων. Τα στοιχεία που καταγράφονται από τις τελευταίες μετρήσεις αποκαλύπτουν μια κοινή πρόκληση για τα δύο αυτά πολιτικά στρατόπεδα: μια φαινομενικά περιορισμένη δεξαμενή ψηφοφόρων, από την οποία προσπαθούν αμφότεροι να αντλήσουν στήριξη. Η δυναμική της αντιπαράθεσης, όσο αποκτά πιο «πολεμικό» χαρακτήρα, τόσο περισσότερο χαρίζει απλόχερα χαμόγελα στο πρωθυπουργικό μέγαρο. Η εικόνα των διαρκών συγκρούσεων εντός της κεντροαριστεράς, εκλαμβάνεται ως μια απρόσμενη και εξαιρετικά θετική εξέλιξη για την κυβερνώσα παράταξη, επιτρέποντάς της, τρόπον τινά, να αισθάνεται ευνοημένη από τις εξελίξεις.
Οι αναλυτές της πολιτικής επικαιρότητας σχολιάζουν πως η αποδυνάμωση του πολιτικού αντιπάλου, ιδιαίτερα όταν αυτή προκαλείται από εσωτερικούς παράγοντες, αποτελεί πάντα μια ευπρόσδεκτη εξέλιξη για κάθε κυβέρνηση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η κλιμακούμενη ένταση μεταξύ ΠΑΣΟΚ και της ανερχόμενης δύναμης της Αριστεράς, φαίνεται να λειτουργεί ως άλλοθι για τη Νέα Δημοκρατία. Αντί να εστιάζει στην αντιμετώπιση πιθανών αδυναμιών ή στην προώθηση νέων πολιτικών πρωτοβουλιών, η κυβέρνηση μπορεί να επικεντρώνεται στην εκμετάλλευση του χάους που επικρατεί στον αντίπαλο χώρο. Αυτό της επιτρέπει να προβάλλει μια εικόνα σταθερότητας και ενότητας, σε πλήρη αντίθεση με την εικόνα διχασμού που εκπέμπουν τα κόμματα της κεντροαριστεράς, ενισχύοντας έτσι την αυτοπεποίθησή της και την αίσθηση ότι ο δρόμος προς την επόμενη εκλογική αναμέτρηση είναι λιγότερο δύσκολος. Η έλλειψη συνεννόησης και η ακατάπαυστη διαμάχη μεταξύ των δύο κύριων πόλων της κεντροαριστεράς, τροφοδοτούνται από την αυξανόμενη πίεση των δημοσκοπικών αποτελεσμάτων.
Οι προβλέψεις για τα μελλοντικά ποσοστά, φαίνεται να δημιουργούν ένα κλίμα έντονης αμφισβήτησης και εσωστρέφειας, ωθώντας τα στελέχη σε ένα ατέρμονο κυνηγητό εσωκομματικών ισορροπιών και ηγετικών θέσεων. Κάθε νέα είδηση για εσωκομματικές διαφωνίες, κάθε δημόσια τοποθέτηση που εκφράζει διαφωνία ή αντίθεση, λειτουργεί σαν πυροδότηση νέων εντάσεων. Αυτή η ατμόσφαιρα, αν και εξαντλητική για τα εμπλεκόμενα κόμματα, προσφέρει στην κυβέρνηση την πολυτέλεια να παρακολουθεί από απόσταση, εστιάζοντας στην ενδυνάμωση της δικής της βάσης και στην επικοινωνιακή προβολή των κυβερνητικών επιτευγμάτων, χωρίς να χρειάζεται να ανησυχεί υπερβολικά για την άμεση απειλή που θα μπορούσε να προέλθει από ένα ενωμένο και ισχυρό αντίπαλο δέος. Η παρούσα κατάσταση, η οποία θα μπορούσε να χαρακτηρισριστεί ως «πολεμική» για την κεντροαριστερά, επιφέρει οφέλη στη Νέα Δημοκρατία, η οποία φαίνεται να βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση.
Με τους πολιτικούς της αντιπάλους να είναι απασχολημένοι με τις εσωτερικές τους διαμάχες, η κυβέρνηση απολαμβάνει μια περίοδο σχετικής ηρεμίας, όπου μπορεί να εστιάσει στην προώθηση της ατζέντας της. Το Μέγαρο Μαξίμου, παρακολουθώντας τις εξελίξεις, αισθάνεται δικαιωμένο για την τακτική του, η οποία φαίνεται να αποδίδει καρπούς. Η εικόνα της διχόνοιας στην αντίπαλη όχθη, μεταφράζεται σε ενίσχυση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και σε αύξηση της δημοτικότητας, αφού ο πολίτης, συχνά, αναζητά τη σταθερότητα και την ομοψυχία σε περιόδους αβεβαιότητας. Αυτή η στρατηγική, αν και μπορεί να φαίνεται μονοδιάστατη, αποδεικνύεται εξαιρετικά αποτελεσματική στην παρούσα συγκυρία, μετατρέποντας τις εσωτερικές συγκρούσεις των άλλων σε ουσιαστικό πλεονέκτημα για την κυβέρνηση.