Ο πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής Διαιτησίας (ΚΕΔ), Στεφάν Λανουά, συνεχίζει να κινείται σε αχαρτογράφητα νερά, επιλέγοντας μεθοδικά συγκεκριμένες φάσεις αγώνων για να τις προβάλει στην επιτροπή των διαιτητών και των παρατηρητών. Ωστόσο, η «φιλοσοφία» που φέρεται να διέπει αυτές τις επιλογές, αντικατοπτρίζεται απόλυτα και στην τηλεκριτική του, αφήνοντας μια αίσθηση ασυνέχειας και επιλεκτικής εστίασης. Το ουσιαστικό πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι, παρά τις επαναλαμβανόμενες αυτές προβολές, ο κ. Λανουά φαίνεται να «παραβλέπει» συστηματικά περιπτώσεις που αφορούν συγκεκριμένες ομάδες, δημιουργώντας έτσι ένα εύλογο ερωτηματικό για την αντικειμενικότητα της διαδικασίας. Πρόκειται για μια προσέγγιση που, αντί να ενισχύει την εμπιστοσύνη, δημιουργεί επιπλέον σκιές. Η πρακτική της στοχευμένης παρουσίασης φάσεων, αν και μπορεί να θεωρηθεί από κάποιους ως προσπάθεια βελτίωσης και ερμηνείας του διαιτητικού έργου, στην πράξη αποκαλύπτει μια τάση προσέγγισης που δεν είναι ούτε ολιστική ούτε, κυρίως, αμερόληπτη.
Όταν η επικέντρωση γίνεται σε μεμονωμένες περιπτώσεις, κατά κανόνα, χωρίς την ίδια συνέπεια να θίγονται αντίστοιχα λάθη ή παραλείψεις που αφορούν άλλους συλλόγους, τότε η έννοια της διαφάνειας τίθεται σοβαρά εν αμφιβόλω. Η διαιτητική κοινότητα, αλλά και ο φίλαθλος κόσμος, αναμένει μια συνολική και διαφανή αντιμετώπιωση, όπου οι κανόνες και οι ερμηνείες θα εφαρμόζονται ισότιμα για όλους, ανεξαρτήτως των επιρροών ή των «συμφερόντων» που ενδέχεται να υφίστανται. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι η αυστηρότητα και η συνέπεια στην αξιολόγηση των διαιτητών είναι κρίσιμης σημασίας για την εύρυθμη λειτουργία του αθλητισμού. Ωστόσο, αυτή η αυστηρότητα δεν πρέπει να γίνεται φετιχισμός ή εργαλείο για την εξυπηρέτηση αλλότριων σκοπών. Η επιλεκτική προβολή και ανάλυση φάσεων, η οποία δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη αυστηρότητα απέναντι σε όλους, υπονομεύει την αξιοπιστία της ΚΕΔ και του ίδιου του προέδρου της.
Όταν ο κύριος Λανουά παρουσιάζει «θέαμα» μόνο από συγκεκριμένες πλευρές, αγνοώντας προφανώς παρόμοια περιστατικά που αφορούν άλλους, τότε ουσιαστικά αποκρύπτει την πραγματική εικόνα, οδηγώντας σε μια στρεβλωμένη αντίληψη της πραγματικότητας. Η συνεχής επανάληψη τέτοιων πρακτικών κινδυνεύει να δημιουργήσει έναν φαύλο κύκλο δυσπιστίας και δυσαρέσκειας. Η προσπάθεια για «εξυγίανση» και «αναβάθμιση» του επιπέδου της διαιτησίας, αν δεν βασίζεται στην απόλυτη ισορροπία και την αδιαπραγμάτευτη διαφάνεια, κινδυνεύει να αποτύχει παταγωδώς. Η «αδιόρθωτη» αυτή προσέγγιση, όπου η αλήθεια εμφανίζεται κατά το δοκούν, δεν αποτελεί δρόμο προς τη βελτίωση, αλλά προς την περαιτέρω απαξίωση. Οι φίλαθλοι και οι εμπλεκόμενοι στον χώρο δικαιούνται να γνωρίζουν ότι οι κανόνες εφαρμόζονται με την ίδια αυστηρότητα και συνέπεια σε όλες τις περιπτώσεις, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς «κρυφές ατζέντες».