Η τραγική είδηση από την Ηλιούπολη, όπου μία 17χρονη έχασε τη ζωή της και μία άλλη κοπέλα νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση μετά από μια απεγνωσμένη βουτιά στο κενό, έχει προκαλέσει βαθιά συγκίνηση και ανησυχία σε ολόκληρη τη χώρα. Σε αυτό το κλίμα, η Μαρία Καρυστιανού, μέσα από μια συναισθηματικά φορτισμένη ανάρτησή της, εξέφρασε τον έντονο προβληματισμό της για την πορεία της ελληνικής κοινωνίας και, κυρίως, για τον τρόπο που αντιμετωπίζονται οι νέοι. Το μήνυμά της εστιάζει στην αίσθηση ότι οι κρατικοί μηχανισμοί, αντί να αποτελούν ασπίδα προστασίας για τα παιδιά και τους εφήβους, τα οδηγούν σε έναν επικίνδυνο εγκλωβισμό. Αυτή η κατάσταση, όπως τονίζει, στερεί από τις νεαρές ηλικίες την απαραίτητη στήριξη και τις καθιστά ευάλωτες απέναντι σε δυσμενείς συνθήκες και αδιέξοδα.
Οι δηλώσεις της Καρυστιανού χτυπούν καμπανάκι για την ανάγκη επανεξέτασης των δομών που οφείλουν να προστατεύουν την παιδική και εφηβική ηλικία. Η φράση «δεν είναι η κακιά η ώρα;» αποτελεί μια κραυγή αγωνίας, μια έκκληση για αφύπνιση της κοινωνίας και των αρμοδίων φορέων. Τονίζει δε, εμφατικά, ότι η αντίληψη περί «κακής ώρας» είναι μια επικίνδυνη δικαιολογία που καλύπτει την αδράνεια και την έλλειψη ουσιαστικών παρεμβάσεων. Σύμφωνα με τη δική της οπτική, το πρόβλημα δεν είναι η τυχαία εμφάνιση κρίσεων, αλλά η συστημική αποτυχία του κράτους να δημιουργήσει ένα ασφαλές και υποστηρικτικό περιβάλλον για τους νέους, περιβάλλον το οποίο θα τους έδινε τα εφόδια να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της ζωής με ψυχραιμία και σιγουριά. Η Καρυστιανού υπογραμμίζει ότι με την απουσία ενός αποτελεσματικού πλαισίου στήριξης, οι νέοι βρίσκονται εκτεθειμένοι.
Η στέρηση της ουσιαστικής υποστήριξης, η έλλειψη επικοινωνίας και η αδυναμία των θεσμών να ανταποκριθούν στις σύγχρονες προκλήσεις, έχουν ως αποτέλεσμα οι έφηβοι να νιώθουν μόνοι και απομονωμένοι. Αυτή η αίσθηση της μοναξιάς, σε συνδυασμό με την πίεση της καθημερινότητας και τις ψυχολογικές δυσκολίες που συχνά αντιμετωπίζουν, μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε απελπιστικά αποτελέσματα. Η άρνηση του κράτους να αναλάβει την ευθύνη του ρόλου του, ομοιάζει με την απόφαση να αφήσει τα παιδιά να χαθούν μέσα σε ένα ατέλειωτο λαβύρινθο, χωρίς να τους προσφέρει πυξίδα ή χάρτη. Η κριτική της Καρυστιανού στρέφεται, εμμέσως, και προς την έλλειψη επενδύσεων στην ψυχική υγεία των νέων και στην παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών που θα μπορούσαν να προλάβουν τέτοια δυσάρεστα γεγονότα. Η ανάγκη για ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας μεταξύ σχολείου, οικογένειας και κοινωνικών δομών είναι επιτακτική.
Οι γονείς, εκπαιδευτικοί και επαγγελματίες ψυχικής υγείας πρέπει να συνεργαστούν στενά, προκειμένου να εντοπίσουν έγκαιρα σημάδια δυσφορίας και να προσφέρουν την απαραίτητη βοήθεια. Η παραμέληση αυτής της κοινής προσπάθειας, όπως αποδεικνύεται από τις τραγικές εικόνες, έχει βαρύ τίμημα και αφήνει πίσω της ανείπωτη θλίψη και αναπάντητα ερωτήματα για το πώς θα μπορούσαν να αποφευχθούν παρόμοιες τραγωδίες στο μέλλον.
