Η κυρία Καρυστιανού δεν δίστασε να αποδώσει στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη την ευθύνη για πράξεις που, κατά την άποψή της, συνιστούν εσχάτη προδοσία. Η κατηγορία αυτή εκτοξεύτηκε με αφορμή τις υποστηριζόμενες παρεμβάσεις της κυβέρνησης στον φυσικό δικαστή, γεγονός που, σύμφωνα με την ίδια, θίγει ευθέως την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας και τη διάκριση των λειτουργιών του κράτους. Η σκληρή αυτή διατύπωση σηματοδοτεί μια κλιμάκωση στην κριτική που ασκείται, υποδηλώνοντας ότι οι ενέργειες του κ. Μητσοτάκη αγγίζουν τα όρια της εθνικής προδοσίας, θέτοντας σε κίνδυνο θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Η αναφορά σε «εσχάτη προδοσία» είναι βαρύτατη και υποδηλώνει την πλήρη κατάρρευση, κατά την κρίση της, των συνταγματικών εγγυήσεων. Πιο συγκεκριμένα, η κυρία Καρυστιανού έκανε λόγο για απειλές που δέχτηκε προσωπικά, οι οποίες στρέφονταν κατά του γιου της.
Το γεγονός αυτό, το οποίο προέρχεται από εν ενεργεία δικαστή, ενισχύει την ανησυχία της για το κλίμα που επικρατεί στον χώρο της δικαιοσύνης και τις πιέσεις που μπορεί να δέχονται οι δικαστικοί λειτουργοί. Η αποκάλυψη αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει τις ευρύτερες ανησυχίες της για την κατάσταση που επικρατεί, θέτοντας σε αμφισβήτηση την ακεραιότητα και την αμεροληψία ορισμένων δικαστικών λειτουργών. Η ίδια η φύση των απειλών, που αφορούν την οικογένεια ενός δικαστή, είναι εξαιρετικά ανησυχητική και φανερώνει την έκταση των προβλημάτων που καταγγέλλει. Η αιχμηρή αυτή τοποθέτηση της κυρίας Καρυστιανού εστιάζει στην υπονόμευση του θεμελιώδους δικαιώματος κάθε πολίτη στην δίκαιη δίκη, καθώς η δικαιοσύνη, εάν υποχείριο σε εξωτερικές παρεμβάσεις, χάνει την αξιοπιστία της. Η άποψή της είναι ότι αυτές οι παρεμβάσεις δεν είναι περιστασιακές, αλλά συστηματικές, και αποσκοπούν στην εξυπηρέτηση συγκεκριμένων πολιτικών ατζεντών, θυσιάζοντας τις αρχές της διαφάνειας και της δικαιοσύνης.
Η αναφορά στην «εσχάτη προδοσία» δεν αποτελεί απλώς μια επιθετική ρητορική, αλλά μάλλον μια βαθιά πεποίθηση ότι οι ενέργειες αυτές έχουν τόσο σοβαρές συνέπειες για το μέλλον της χώρας, που προσομοιάζουν με προδοσία των εθνικών συμφερόντων. Η όλη συζήτηση αναδεικνύει την κρισιμότητα της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης για την εύρυθμη λειτουργία μιας δημοκρατίας. Όταν αυτή η ανεξαρτησία αμφισβητείται, είτε μέσω άμεσων παρεμβάσεων είτε μέσω έμμεσων πιέσεων και απειλών, τότε τίθεται σε κίνδυνο το ίδιο το σύστημα διακυβέρνησης. Η φωνή της κυρίας Καρυστιανού έρχεται να προστεθεί σε μια ευρύτερη προβληματική για την κατάσταση του κράτους δικαίου, αναδεικνύοντας την ανάγκη για άμεση προστασία των θεσμών από κάθε είδους παρεμβατισμό, ιδίως όταν αυτός αγγίζει τη δικαστική εξουσία.
