Υπάρχουν άνθρωποι που είναι δίπλα σου όταν όλα πηγαίνουν καλά. Και υπάρχουν εκείνοι που μένουν όταν όλα δυσκολεύουν.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Γιατί δεν είναι οι εύκολες στιγμές που σου δείχνουν ποιον έχεις πραγματικά δίπλα σου. Είναι εκείνες οι στιγμές που λυγίζεις, που δεν έχεις δύναμη να μιλήσεις, που χρειάζεσαι κάποιον χωρίς να ξέρεις καν πώς να του το ζητήσεις.
Τότε είναι που ξεχωρίζουν οι άνθρωποι. Εκείνοι που θα βρουν χώρο για σένα μέσα στη δική τους ζωή, ακόμη κι αν έχουν τις δικές τους δυσκολίες. Εκείνοι που δεν θα χρειαστούν εξηγήσεις για να καταλάβουν ότι τους χρειάζεσαι.
Μπορεί η καθημερινότητα να μας απομακρύνει. Να μην έχουμε χρόνο να μιλάμε κάθε μέρα, να βρισκόμαστε συχνά ή να γνωρίζουμε όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή του άλλου. Ο καθένας κουβαλά τις δικές του δυσκολίες, τις δικές του αγωνίες, τις δικές του ευθύνες. Και κάποιες φορές η απόσταση δεν σημαίνει αδιαφορία. Είναι απλώς η ζωή που τρέχει.
Όμως, όταν έρθει η δύσκολη στιγμή, κάποιοι άνθρωποι θα βρουν χώρο για σένα μέσα στη δική τους δυσκολία.
Θα σε ακούσουν. Θα σταθούν δίπλα σου. Θα αφήσουν, έστω για λίγο, στην άκρη τα δικά τους και θα ακούσουν τον πόνο σου με τα αυτιά και την καρδιά τους. Δεν θα χρειαστεί απαραίτητα να βρουν λύσεις ή να σου πουν τι πρέπει να κάνεις. Μερικές φορές αρκεί ένα «είμαι εδώ», μια αγκαλιά, ένα τηλεφώνημα ή μια σιωπηλή παρουσία.
Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα λίγα καλά που κρύβουν οι δυσκολίες: μας αποκαλύπτουν τους ανθρώπους.
Μας δείχνουν ποιοι μένουν όταν δεν έχουμε τίποτα να τους προσφέρουμε. Ποιοι θυμούνται να ρωτήσουν «πώς είσαι;» και περιμένουν πραγματικά να ακούσουν την απάντηση. Ποιοι δεν χρειάζονται καθημερινή επαφή για να είναι παρόντες όταν τους χρειάζεσαι.
Γιατί στις εύκολες στιγμές είναι εύκολο να μοιράζεσαι τη χαρά κάποιου. Το δύσκολο είναι να μείνεις όταν έρθει η σιωπή, η απογοήτευση, η αδυναμία. Όταν ο άλλος δεν έχει δύναμη να χαμογελάσει, να μιλήσει ή να προσποιηθεί πως είναι καλά.
Εκεί φαίνεται η ουσία μιας σχέσης.
Γιατί τελικά η αληθινή σχέση δεν μετριέται από το πόσο συχνά μιλάμε, αλλά από το πόσο αληθινά στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον όταν η ζωή δυσκολεύει. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να μη βρίσκονται καθημερινά στη ζωή σου, αλλά όταν τους χρειαστείς, είναι εκεί χωρίς δεύτερη σκέψη.
Και ίσως αυτούς τους ανθρώπους να πρέπει να τους εκτιμάμε περισσότερο. Όχι επειδή είναι πάντα παρόντες, αλλά επειδή ξέρουμε πως, όταν πραγματικά τους χρειαστούμε, δεν θα χρειαστεί να τους ψάξουμε.
Στις δύσκολες στιγμές ξεχωρίζουν οι σχέσεις που έχουν ουσία από εκείνες που απλώς υπήρχαν.
Και τότε δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια. Μια παρουσία αρκεί για να σου δείξει όσα δεν κατάφεραν ποτέ να σου πουν οι λέξεις.
Γιατί στο τέλος, δεν είναι εκείνοι που ήταν μαζί σου όταν όλα ήταν εύκολα που μένουν στη μνήμη σου.
Είναι εκείνοι που, όταν όλα έγιναν δύσκολα, δεν έφυγαν.
Εκείνοι που έμειναν.
Εκείνοι που στάθηκαν.
Εκείνοι που έγιναν το «είμαι εδώ» όταν το είχες περισσότερο ανάγκη.
Και αυτούς τους ανθρώπους δεν τους ξεχνάς ποτέ.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
