Το 1974, ο Γιώργος Μαρίνος, ένας καλλιτέχνης με θρυλική παρουσία και μοναδικό τρόπο έκφρασης, πρωταγωνίστησε σε μια δραματική περιπέτεια που, παρά τα ποιοτικά της στοιχεία, λίγοι θυμούνται σήμερα: την ταινία «ΟΚΕΫ, ΦΙΛΕ». Το κινηματογραφικό αυτό έργο, πέρα από το ταλέντο του Μαρίνου, προσέφερε μια σπάνια σύζευξη δυναμικού δράματος, έντονων στιγμών αγωνίας και, φυσικά, της αξεπέραστης μουσικής του αύρας, η οποία πρόσθετε μια ιδιαίτερη διάσταση στις σκηνές. Ωστόσο, για άγνωστους λόγους, η ταινία δεν κατάφερε να εδραιωθεί στην αντίληψη του ευρύτερου κοινού, παραμένοντας μια «χαμένη» διαμάντι στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Στην καρδιά της ιστορίας βρίσκεται ο Γιώργος Μαρίνος, ενσαρκώνοντας έναν νεαρό, ονειροπόλο τραγουδιστή που αναζητά την τύχη του στην αχανή Αμερική. Με όνειρα μεγάλα για μια λαμπρή καριέρα στη μουσική σκηνή, ξεκινά το ταξίδι του, όμως το πεπρωμένο του επιφυλάσσει δυσάρεστες εκπλήξεις.
Η προσγείωσή του στον «νέο κόσμο» τον φέρνει αντιμέτωπο με έναν σκοτεινό υπόκοσμο, καθώς μπλέκεται ακούσια σε μια επικίνδυνη υπόθεση διακίνησης ναρκωτικών. Η άρνησή του να συμμετάσχει σε αυτό το παράνομο κύκλωμα, αντιπροσωπεύει την ηθική του πάλη και την προσπάθειά του να διατηρήσει την ακεραιότητα των αρχών του, σε ένα περιβάλλον όπου η διαφθορά παραμονεύει σε κάθε γωνία. Η αναμέτρηση του ήρωα με τις δυνάμεις του κακού και η προσπάθειά του να ξεφύγει από την τροχιά της παρανομίας, αποτελούν τον πυρήνα της αφήγησης. Ο Μαρίνος, με το χαρακτηριστικό του ερμηνευτικό ταλέντο, αποδίδει με πειστικότητα την αγωνία, την ένταση και την απελπισία του χαρακτήρα του. Η εμφάνιση της σπουδαίας ηθοποιού, Κάτιας Δανδουλάκη, στο πλευρό του, προσθέτει επιπλέον βάθος και αίγλη στην ταινία.
Η Δανδουλάκη, με τη δική της αδιαμφισβήτητη παρουσία, ενισχύει την πλοκή και την δραματική εξέλιξη, πλαισιώνοντας τον πρωταγωνιστή στην δύσκολη προσπάθειά του να πλοηγηθεί στα επικίνδυνα νερά της συγκάλυψης και της εξαπάτησης. Παρά την παρουσία δύο τόσο σπουδαίων καλλιτεχνών και ένα σενάριο που ταξιδεύει τον θεατή σε έναν κόσμο γεμάτο κινδύνους και ηθικά διλήμματα, η ταινία «ΟΚΕΫ, ΦΙΛΕ» δεν έτυχε της προβολής που θα περίμενε κανείς. Ίσως οι συνθήκες της εποχής, ίσως η ίδια η θεματολογία, ή ακόμα και η απουσία της από τη μεταγενέστερη τηλεοπτική προβολή, συνέβαλαν στο να παραμείνει ένα έργο «κρυμμένο» για πολλούς. Η ταινία αυτή, όμως, αποτελεί μια σημαντική μαρτυρία για την πολυδιάστατη καλλιτεχνική φύση του Γιώργου Μαρίνου, πέρα από τις γνωστές του ερμηνείες, και μια υπενθύμιση ότι ακόμη και έργα που δεν έγιναν ευρύτερα γνωστά, μπορούν να κρύβουν ανεκτίμητες αξίες στην ιστορία του ελληνικού πολιτισμού.
