Τη δική του «μάχη» δίνει ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, εστιάζοντας τις κατηγορίες του στην πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, με αιχμές που υποδηλώνουν έντονη ανησυχία για την πολιτική σκοπιμότητα πίσω από τις εξελίξεις. Ο υπουργός, σε συνέντευξή του στο τηλεοπτικό κανάλι Action24, δεν δίστασε να κάνει λόγο για «σοβαρό πολιτικό συμφέρον» που εξυπηρετείται από μία συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, με επικεφαλής την κυρία Κωνσταντοπούλου. Κεντρικό σημείο της επίθεσής του υπήρξε η υπόθεση του Πάνου Ρούτσι, όπου ο κ. Γεωργιάδης υποστήριξε ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου ήταν αυτή που «έβαλε» τον Ρούτσι να προχωρήσει σε απεργία πείνας. Ο σκοπός, σύμφωνα με τον υπουργό, ήταν ξεκάθαρος: η παρεμπόδιση της διεξαγωγής της δίκης, μια ενέργεια που, κατά την άποψή του, εξυπηρετούσε βαθύτερα πολιτικά συμφέροντα.
Η τοποθέτηση αυτή έρχεται να προστεθεί στο ήδη τεταμένο πολιτικό σκηνικό, με τον υπουργό να αφήνει να εννοηθεί ότι οι τραγωδίες και οι δικαστικές υποθέσεις δεν πρέπει να γίνονται αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης. Η αναφορά στην απεργία πείνας του Ρούτσι ως μέσο παρέμβασης στη δικαστική διαδικασία, εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τις προθέσεις και τους στόχους όσων κινούνται παρασκηνιακά. Η ουσία, για τον κ. Γεωργιάδη, είναι ότι ορισμένοι φαίνεται να εκμεταλλεύονται την κατάσταση για ίδιον πολιτικό όφελος, χρησιμοποιώντας ακόμη και ακραίες μεθόδους όπως η απεργία πείνας. Ουσιαστικά, ο υπουργός Υγείας κατηγορεί την Ζωή Κωνσταντοπούλου για χειραγώγηση και προγραμματισμό δράσεων που αποσκοπούν στην καθυστέρηση ή την αποτροπή της αλήθειας που θα αποκαλυφθεί μέσω της δικαστικής οδού. Ο ισχυρισμός ότι η απεργία πείνας του Ρούτσι δεν ήταν αυθόρμητη, αλλά καθοδηγούμενη, υπογραμμίζει την κατηγορία για πολιτική εργαλειοποίηση, ιδιαίτερα σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα όσο αυτό της τραγωδίας των Τεμπών.
Η επιχείρηση προβολής της ατομικής ή συλλογικής θέσης μέσω δικαστικών αγώνων και δημόσιων παρεμβάσεων, όταν αυτή φτάνει σε επίπεδα υποθετικά «οδηγιών» για ακραίες μορφές διαμαρτυρίας, αποτελεί για τον ίδιο ένδειξη προβληματικής λειτουργίας. Η άποψη του υπουργού είναι ότι το «παιχνίδι» που παίζεται είναι βαθιά πολιτικό, με την Κωνσταντοπούλου να «σκηνοθετεί» τις εξελίξεις για να επιτύχει συγκεκριμένους στόχους. Η απεργία πείνας, στην ερμηνεία του κ. Γεωργιάδη, δεν είναι πράξη απελπισίας, αλλά στρατηγική κίνηση. Αυτή η προσέγγιση θέτει στο επίκεντρο την αξιοπιστία των κινήτρων και τις αιτίες που οδηγούν σε τέτοιες αποφάσεις, συσχετίζοντάς τις ευθέως με την πολιτική σκοπιμότητα και την επιδίωξη οφέλους, ακόμη και σε βάρος της διεξαγωγής μιας δίκαιης δίκης.
