Η εικόνα επιτυχίας που επιχειρεί να προβάλει η Επιτροπή Ανταγωνισμού, με αφορμή την ανακοίνωση για «εξοικονόμηση» 14 ευρώ ετησίως ανά πολίτη, συγκρούεται σφοδρά με την καθημερινή πραγματικότητα των καταναλωτών. Τα πανηγυρικά περί «success story» ακούγονται αποκομμένα από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν χιλιάδες νοικοκυριά στην προσπάθειά τους να ανταποκριθούν στα αυξανόμενα κόστη ζωής. Το ποσό των 14 ευρώ, που αντιστοιχεί σε κάτι λιγότερο από 1,20 ευρώ τον μήνα, φαντάζει όχι μόνο αστείο, αλλά και προσβλητικό σε βάρος των πολιτών, οι οποίοι καθημερινά βιώνουν τις επιπτώσεις της ακρίβειας σε βασικά αγαθά, ενέργεια, στέγαση και καύσιμα. Η προσπάθεια να παρουσιαστεί αυτή η αμελητέα «εξοικονόμηση» ως σημαντικό επίτευγμα, εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την αποτελεσματικότητα και τον πραγματικό ρόλο της Επιτροπής στην προστασία του καταναλωτή.
Η ουσία της κριτικής εστιάζει στο γεγονός ότι η Επιτροπή Ανταγωνισμού, αντί να δίνει μάχη κατά των ολιγοπωλίων, των καρτέλ και της αισχροκέρδειας που οδηγούν τις τιμές σε δυσθεώρητα ύψη, επαναπαύεται σε ελάχιστες, αποσπασματικές παρεμβάσεις. Όταν οι τιμές των καυσίμων, των τροφίμων και των βασικών ειδών οικιακής χρήσης ανεβοκατεβαίνουν αλόγιστα, επηρεάζοντας δραματικά τον προϋπολογισμό των οικογενειών, η ανακοίνωση για «εξοικονόμηση» 14 ευρώ μοιάζει με χάδι στην πλάτη ενός πολίτη που έχει βυθιστεί στα προβλήματα. Η προσδοκία από έναν αρμόδιο φορέα είναι η λήψη δραστικών μέτρων που θα ανακόψουν την ανεξέλεγκτη αύξηση των τιμών και θα εγγυώνται δίκαιες συνθήκες ανταγωνισμού, όχι η επικοινωνιακή διαχείριση μικρών, συμβολικών νικών που δεν αλλάζουν την ουσιαστική κατάσταση. Η κατάσταση αυτή αναδεικνύει μια βαθύτερη στρέβλωση: την αποσύνδεση μεταξύ των εποπτικών μηχανισμών και των πραγματικών αναγκών της κοινωνίας.
Ενώ η Επιτροπή Ανταγωνισμού φαίνεται να επιμένει σε μια στατιστική προσέγγιση, αγνοώντας την ποιοτική διάσταση του προβλήματος, οι πολίτες βιώνουν καθημερινά την πίεση που ασκούν στην τσέπη τους οι μηχανισμοί που ελέγχουν την αγορά. Η «εξοικονόμηση» των 14 ευρώ, αντί να ενισχύει την εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς, κινδυνεύει να την υπονομεύσει περαιτέρω, καθώς η αντίληψη είναι ότι οι φορείς αυτοί δεν αποδίδουν στον βαθμό που οι περιστάσεις απαιτούν. Εγείρονται ερωτήματα για το κατά πόσο η Επιτροπή διαθέτει τα απαραίτητα εργαλεία, την βούληση ή την ανεξαρτησία να αντιμετωπίσει τις ρίζες του προβλήματος, αντί απλώς να διαχειρίζεται τις συνέπειές του. Στην ουσία, η επιτυχία μιας αρχής όπως η Επιτροπή Ανταγωνισμού δεν πρέπει να μετριέται με αστεία ποσά «εξοικονόμησης» που χάνονται μέσα στον ωκεανό των ανατιμήσεων.
Μετράται με την ικανότητά της να διασφαλίζει ότι όλοι οι καταναλωτές απολαμβάνουν δίκαιες τιμές, ότι δεν εκμεταλλεύονται αδύναμες ομάδες πληθυσμού και ότι η αγορά λειτουργεί προς όφελος της κοινωνίας και όχι προς όφελος μεμονωμένων, ισχυρών παικτών. Τα 14 ευρώ ετησίως, για να έχουν πραγματική αξία, θα έπρεπε να αποτελούν την αρχή μιας ευρύτερης και αποτελεσματικότερης δράσης, όχι τον επικοινωνιακό πυρήνα μιας δράσης που, δυστυχώς, δείχνει να μένει πίσω από τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών.
