Η δικαστική αίθουσα που φιλοξενεί τη δίκη για το πολύνεκρο δυστύχημα των Τεμπών περιγράφεται από τους παρευρισκόμενους, και δη από τους συγγενείς των θυμάτων, ως κάτι παραπάνω από ακατάλληλη. Η κυρία Μαρία Καρυστιανού, μία από τις πιο φωνητικές εκπροσώπους των οικογενειών, έκανε λόγο για άκρως τριτοκοσμικές συνθήκες, περιγράφοντας με γλαφυρό τρόπο την ασφυκτική πίεση και τη στοιχειώδη αδυναμία κίνησης. “Είμαστε στοιβαγμένοι σαν σαρδέλες”, ανέφερε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι κάτω από τέτοιες συνθήκες, η ουσιαστική παρακολούθηση της διαδικασίας και η δυνατότητα έκφρασης της οδύνης και της αναζήτησης δικαίωσης καθίστανται εξαιρετικά δύσκολες, αν όχι αδύνατες. Η κατάσταση αυτή εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την οργάνωση και την υποδομή του δικαστικού συστήματος σε περιπτώσεις που απαιτείται αυξημένη προσοχή και σεβασμός προς τα θύματα και τους οικείους τους.
Εκτός από τις άθλιες υλικές συνθήκες, οι καταγγελίες επεκτάθηκαν και σε πιθανές προθέσεις για περιορισμό της πρόσβασης. Η κυρία Καρυστιανού εξέφρασε την ανησυχία της, αναφέροντας ρητά “θα καταγγείλουμε την πρόθεσή τους να βγάλουν δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ έξω”. Αυτή η επισήμανση υποδηλώνει μια προσπάθεια δημιουργίας ενός αδιαφανούς περιβάλλοντος, όπου η ελευθερία του τύπου και το δικαίωμα του κοινού να ενημερώνεται για μια τόσο σοβαρή υπόθεση κινδυνεύουν να περιοριστούν. Ο ρόλος των μέσων ενημέρωσης σε μια δίκη τέτοιου βεληνεκούς είναι κρίσιμος, όχι μόνο για την ενημέρωση, αλλά και για τη διασφάλιση της διαφάνειας και της λογοδοσίας, και οποιοσδήποτε περιορισμός αυτού του ρόλου είναι απαράδεκτος. Η δίκη των Τεμπών δεν είναι απλώς μια τυπική δικαστική διαδικασία. Αφορά το βαρύ τίμημα που κατέβαλαν αθώοι άνθρωποι και την αναζήτηση ευθυνών, γεγονός που καθιστά ακόμα πιο επιτακτική την ανάγκη για έναν χώρο που να επιτρέπει την αξιοπρεπή παρουσία όλων των εμπλεκομένων.
Η αίσθηση του “στοιβαγμένου” και η δυσκολία στην παρακολούθηση δεν συνάδουν με την έννοια της δικαιοσύνης, η οποία πρέπει να διεξάγεται σε συνθήκες που επιτρέπουν την παρρησία και την ουσιαστική συμμετοχή. Η περιγραφή της αίθουσας ως “τριτοκοσμική” αποτελεί μια κατηγορηματική κριτική στην οργάνωση και τη μέριμνα για τις βασικές συνθήκες διεξαγωγής μιας τόσο σημαντικής δίκης, αφήνοντας αιχμές για την έλλειψη προετοιμασίας και σεβασμού. Η πιθανότητα, δε, ορισμένοι να επιδιώκουν να αποκλείσουν τα μέσα ενημέρωσης από τη διαδικασία, εντείνει την ανησυχία για πιθανές προσπάθειες συγκάλυψης ή αδιαφάνειας. Οι δημοσιογράφοι και οι φωτορεπόρτερ λειτουργούν ως “μάτια” της κοινωνίας, καταγράφοντας και μεταφέροντας την αλήθεια. Ο αποκλεισμός τους θα σήμαινε την αφαίρεση αυτής της ζωτικής λειτουργίας, αφήνοντας ένα κενό πληροφόρησης και υπονομεύοντας την εμπιστοσύνη στην ομαλή και δίκαιη έκβαση της δίκης.
Μια δίκη ορόσημο για τη χώρα, που αναζητά απαντήσεις και δικαιοσύνη, δεν μπορεί και δεν πρέπει να διεξάγεται υπό συνθήκες που παραβιάζουν την αξιοπρέπεια, τον σεβασμό και τη διαφάνεια, εγείροντας σοβαρά ερωτήματα για την ίδια την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Συνεπώς, οι καταγγελίες αυτές δεν αφορούν μόνο την ανάρμοστη υλική κατάσταση, αλλά και ενδεχόμενες σκοπιμότητες που θα μπορούσαν να δυσχεράνουν την πλήρη και αδιάλειπτη ενημέρωση του κοινού. Η αναζήτηση της αλήθειας και η απόδοση ευθυνών για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, είναι μια διαδικασία που απαιτεί απόλυτη διαφάνεια και συμμετοχή. Η περιγραφή των συνθηκών ως “στοιβαγμένων σαν σαρδέλες” παραπέμπει σε μια έλλειψη σεβασμού για τα άτομα που πενθούν και αναζητούν την δικαίωση. Η απειλή αποκλεισμού των μέσων ενημέρωσης, ακόμη δε και η πρόθεση για τέτοιο αποκλεισμό, είναι κάτι που πρέπει να καταγγελθεί άμεσα και κατηγορηματικά, καθώς υπονομεύει την ίδια την ελευθερία του λόγου και του τύπου, στοιχείο που είναι απαραίτητο για την ορθή διεξαγωγή κάθε δικαστικής διαδικασίας.
