Το κλίμα στις φοιτητικές εστίες χαρακτηρίζεται από έντονη δυσαρέσκεια και ανησυχία, μετά την επιβολή ενός «τελεσιγράφου» εκ μέρους της Συγκλήτου προς τους οικοτρόφους. Το διπλό μήνυμα, «ή υπογράφεις ή απομακρύνεσαι», δημιουργεί ένα κλίμα πίεσης και εκβιασμού, με τους φοιτητές να αισθάνονται ότι οι ακαδημαϊκές τους υποχρεώσεις και η καθημερινή τους ζωή τίθενται υπό όρους που δεν είναι σε θέση να διαπραγματευτούν. Η στάση αυτή της διοίκησης προκαλεί ανασφάλεια και αμφισβητεί την ίδια την έννοια της φοιτητικής ιδιότητας, η οποία βασίζεται στην ουσιαστική στήριξη και όχι σε αυθαίρετες αποφάσεις που επιβάλλουν την υποταγή σε αόριστα πρότυπα. Η αδιαλλαξία, όπως περιγράφεται, αφήνει ελάχιστα περιθώρια για ανοιχτό διάλογο και σύνθετη διαπραγμάτευση, κάτι που πλήττει καίρια την παροχή ενός ασφαλούς και υποστηρικτικού περιβάλλοντος για τους φοιτητές.
Η επιβολή ενός τέτοιου διλήμματος, χωρίς την προηγούμενη ουσιαστική διαβούλευση και χωρίς τη λήψη υπόψη των πραγματικών αναγκών και των ιδιαιτεροτήτων της φοιτητικής κοινότητας, πυροδοτεί κύμα αγανακτήσεως. Οι φοιτητές εκφράζουν την έντονη αντίθεσή τους σε μια πρακτική που μοιάζει να θέτει ως προτεραιότητα την τυπική συμμόρφωση έναντι της ουσιαστικής οικειότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης που πρέπει να διέπει έναν φοιτητικό χώρο. Η απαίτηση για άμεση υπογραφή, χωρίς να δοθεί επαρκής χρόνος για κατανόηση των νέων όρων ή για διατύπωση αντιρρήσεων, ερμηνεύεται ως προσπάθεια επιβολής μιας νέας τάξης πραγμάτων που δεν λαμβάνει υπόψη την ευαλτότητα και την εξάρτηση των φοιτητών από τις παροχές των εστιών. Η αίσθηση του εκβιασμού ενισχύεται από την προφανή έλλειψη εναλλακτικών λύσεων που προσφέρονται. Οι οικοτρόφοι, αντιμέτωποι με αυτό το αμείλικτο δίλημμα, δεν αρνούνται την ανάγκη για οργάνωση και συμμόρφωση με κανόνες, ωστόσο, διατυπώνουν την πάγια θέση ότι οι κανόνες αυτοί πρέπει να είναι αποτέλεσμα κοινής απόφασης και να υπηρετούν το κοινό συμφέρον.
Η προσέγγιση της Συγκλήτου, με το «ή το δέχεσαι ως έχει ή φεύγεις», αντιμετωπίζεται ως μια προσπάθεια απο sostanzializzazione του ρόλου τους και ως απαξίωση της συνεισφοράς τους στην ομαλή λειτουργία των χώρων διαβίωσής τους. Τονίζουν ότι η ακαδημαϊκή πορεία τους είναι αλληλένδετη με την ασφάλεια και τη σταθερότητα που τους παρέχουν οι εστίες, και ένα τέτοιο τελεσίγραφο διαταράσσει αυτήν την ισορροπία, θέτοντας σε κίνδυνο την πρόοδό τους. Η αντίδραση δεν αφορά μόνο την άρνηση μιας συμφωνίας, αλλά την αντίδραση σε μια αντίληψη που τους αντιμετωπίζει ως απλούς αριθμούς και όχι ως ανθρώπους με ανάγκες και δικαιώματα. Με την άρνησή τους να υποκύψουν σε αυτό που θεωρούν εκβιαστική τακτική, οι φοιτητές σηματοδοτούν την πρόθεσή τους να διεκδικήσουν την αξιοπρέπειά τους και το δικαίωμα στο διάλογο.
Η φράση «Δεν δεχόμαστε το τελεσίγραφο» αποτελεί το σλόγκαν της αντίστασής τους, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι η ακαδημαϊκή κοινότητα δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους αυτεπάγγελτης επιβολής. Επισημαίνουν ότι οι ίδιες οι εστίες, ως θεσμός, οφείλουν να είναι χώρος αλληλεγγύης και αμοιβαίου σεβασμού, και όχι πεδίο όπου η εξουσία επιβάλλει αποφάσεις χωρίς τη συμμετοχή των ενδιαφερομένων. Η υπόθεση αυτή ξεφεύγει από τα στενά όρια μιας διοικητικής απόφασης και φτάνει να αφορά τις ίδιες τις αρχές που διέπουν την εκπαίδευση και τη ζωή των νέων σήμερα, αναδεικνύοντας την ανάγκη για έναν πιο δημοκρατικό και ουσιαστικό διάλογο μεταξύ διοίκησης και φοιτητών.
