Τον Μάρτιο του 1936, μια δυναμική «ομάς Ποντίων νέων» έλαβε μια πρωτοβουλία που θα άφηνε ανεξίτηλο το στίγμα της στον πολιτιστικό χάρτη. Με όραμα τη διαφύλαξη και την ανάδειξη του ανεκτίμητου πνευματικού θησαυρού του Πόντου, αποφάσισαν τη δημιουργία μιας «κιβωτού» που θα στέγαζε μνήμες, γνώσεις και δημιουργίες. Αυτή η κιβωτός δεν ήταν άλλη από το περιοδικό “Ποντιακά Φύλλα”, ένα έντυπο που στις πρώτες του κιόλας σελίδες, στις συνήθως 32, έμελλε να φιλοξενήσει σπουδαίους συγγραφείς, στοχαστές και ερευνητές, διαμορφώνοντας ένα ουσιαστικό έργο από την πρώτη στιγμή της έκδοσής του. Το εγχείρημα αυτό αποτέλεσε την απαρχή μιας μακράς πορείας προσφοράς στον ποντιακό ελληνισμό. Το πρώτο κιόλας τεύχος των “Ποντιακών Φύλλων” αποκάλυψε μια πραγματική “Ακαδημία της Σιωπής”, όπως θα μπορούσε κανείς να την ονομάσει, η οποία δεν έκρυβε τη σοφία της, αλλά την παρουσίαζε με περίτεχνο και γλαφυρό τρόπο.
Οι υπογραφές που κοσμούσαν αυτές τις 32 σελίδες δεν ήταν τυχαίες. Ήταν άνθρωποι που είχαν αφιερώσει τη ζωή τους στη μελέτη, την έρευνα και την προβολή της ποντιακής παράδοσης, της ιστορίας, της γλώσσας και του πολιτισμού. Κάθε άρθρο, κάθε μελέτη, κάθε αφιέρωση αποτελούσε ένα σπουδαίο κομμάτι του παζλ της ποντιακής ταυτότητας, επιδιώκοντας να διασώσει από τη λήθη ό,τι πολύτιμο είχε περάσει μέσα από τις ιστορικές αναταραχές και την προσφυγιά. Η δημιουργία των “Ποντιακών Φύλλων” δεν ήταν απλώς ένα ακόμη περιοδικό. Ήταν μια συνειδητή κίνηση από νέους ανθρώπους που αναγνώρισαν την επείγουσα ανάγκη για τη συγκέντρωση και την οργάνωση της πνευματικής κληρονομιάς του Πόντου. Στις 32 σελίδες τους, παρουσίαζαν ένα πανόραμα γνώσεων, από ιστορικά αφηγήματα και γλωσσικές αναλύσεις μέχρι λαογραφικές καταγραφές και λογοτεχνικά κείμενα.
Η «Ακαδημία της Σιωπής» άρχισε να υφαίνει το δικό της μύθο, όχι με θορυβώδεις διακηρύξεις, αλλά με την ποιότητα και το βάθος του περιεχομένου της, καθιστώντας το περιοδικό ένα απαραίτητο ανάγνωσμα για κάθε Έλληνα που ενδιαφερόταν για τις ρίζες και την ιστορία του. Η αξία του πρώτου τεύχους είναι, λοιπόν, ανυπολόγιστη. Η πρωτοβουλία αυτή, πέρα από την πνευματική της αξία, αποτελούσε και μια πράξη αντίστασης απέναντι στην αφομοίωση και την απώλεια. Με τη δημοσίευση σπάνιων κειμένων και την παρουσίαση άγνωστων πτυχών του ποντιακού πολιτισμού, τα “Ποντιακά Φύλλα” έδωσαν φωνή σε όσες ιστορίες κινδύνευαν να χαθούν. Η «Ακαδημία της Σιωπής» δεν εστίαζε στο θόρυβο, αλλά στην ουσία, προσφέροντας ένα πνευματικό εργαλείο για τη διατήρηση της μνήμης και της ταυτότητας. Η έρευνα, η επιμέλεια και η παρουσίαση του υλικού ήταν σε πολύ υψηλό επίπεδο, γεγονός που έκανε το περιοδικό αμέσως δημοφιλές και σεβαστό, όχι μόνο στην κοινότητα των Ποντίων, αλλά και στον ευρύτερο πνευματικό κόσμο της Ελλάδας.
Ήταν μια πραγματική πηγή γνώσης και έμπνευσης.