Ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, αποφάσισε να δώσει τη δική του εκδοχή για το περιστατικό που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην αίθουσα της Βουλής, με πρωταγωνίστρια την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου. Το εναρκτήριο ζήτημα, που φάνηκε να πυροδοτεί την αντιπαράθεση, ήταν η κατανάλωση ενός απλού κρακεράκι. Ο κ. Γεωργιάδης, μιλώντας σε τηλεοπτικό σταθμό, εξήγησε ότι η συνεδρίαση είχε διαρκέσει για τουλάχιστον μιάμιση ώρα, διάστημα κατά το οποίο ο ίδιος δεν είχε βρει την ευκαιρία να μεταβεί καν στο γραφείο του. Η παρατεταμένη παραμονή στην Ολομέλεια, σε συνδυασμό με την εξάντληση της ημέρας, δημιούργησε στον υπουργό μια έντονη «λιγούρα», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε. Συνεχίζοντας την αφήγησή του, ο υπουργός Υγείας τόνισε ότι η συγκεκριμένη στιγμή δεν ήταν επιλεγμένη για να προκαλέσει ή να προσβάλει οποιονδήποτε, αλλά προέκυψε από μια αυθόρμητη ανάγκη.
Η ατμόσφαιρα στην αίθουσα, παρά τη σοβαρότητα των συζητήσεων, ήταν για αρκετή ώρα φορτισμένη από την κόπωση. Ο κ. Γεωργιάδης υπογράμμισε ότι η πράξη του να καταναλώσει ένα μικρό σνακ ήταν μια απλή αντίδραση στην φυσική ανάγκη του οργανισμού του, δεδομένης της απουσίας οποιασδήποτε άλλης δυνατότητας για άμεση κάλυψη των αναγκών του. Προσπάθησε να αποδραματοποιήσει το περιστατικό, κρινόμενο εκ των υστέρων. Η αντίδραση της κας Κωνσταντοπούλου, η οποία επέλεξε να εστιάσει σε αυτήν την λεπτομέρεια, προκάλεσε, όπως φάνηκε, μια επιπλέον αναστάτωση, μετατοπίζοντας την προσοχή από την ουσία των συζητήσεων. Ο κ. Γεωργιάδης εξέφρασε την έκπληξή του για την ένταση που προκλήθηκε, εξηγώντας ότι δεν υπήρχε κανένας πρόθεση για περιφρόνηση ή υποτίμηση της διαδικασίας. Το «κρακεράκι», όπως διατείνονται, ήταν απλώς ένα μικρό μέσο για να αντιμετωπίσει μια βιολογική ανάγκη, σε μια χρονική στιγμή που η συμμετοχή του στη συζήτηση ήταν απαιτητική και η δυνατότητα αποχώρησης περιορισμένη.
Η τοποθέτησή του στοχεύει στην αποκατάσταση της πραγματικής εικόνας. Η προσπάθεια του Υπουργού Υγείας να ξεκαθαρίσει τη θέση του αποσκοπεί στο να μειώσει την υπερβολική δημοσιότητα που δόθηκε σε ένα, κατά τη δική του αντίληψη, δευτερεύον ζήτημα. Επανέλαβε ότι η παρατεταμένη παραμονή στην αίθουσα, χωρίς διάλειμμα, οδήγησε στην αίσθηση της «λιγούρας». Δηλαδή, μιας σχεδόν αδήριτης ανάγκης για κάποια τροφή, για να διατηρηθεί η ενέργεια και η συγκέντρωση. Η συγκεκριμένη έκφραση, «μου ήρθε μια λιγούρα», αναδεικνύει την απλή ανθρώπινη διάσταση του περιστατικού, πέρα από κάθε προσπάθεια πολιτικής εκμετάλλευσης. Η πρωταρχική αγωνία του ήταν η διατήρηση της απόδοσής του κατά τη διάρκεια της θεσμικής διαδικασίας, κάτι που, κατά την άποψή του, δεν θα έπρεπε να προκαλεί αρνητικές αντιδράσεις.
