Η Αλέξια Καΐμη Ειδική παιδαγωγός μας μιλά για το σεμινάριο «Feeling through my eyes» που διοργάνωσε η ομάδα inclusive minds
Γράφει η Αλεξία Καΐμη
Ζούμε σε μία κοινωνία, η οποία διαπιστώνουμε ότι έχει υψώσει φραγμούς στους ανθρώπους με διαφορετικότητα, όχι επειδή οι ίδιοι αδυνατούν να συμπεριληφθούν σε αυτή, αλλά επειδή η κοινωνία είναι έτσι διαμορφωμένη, ώστε είναι αδύνατο να τους συμπεριλάβει καθιστώντας την ανάπηρη.
Στις πλείστες περιπτώσεις είναι αδύνατο να ξεπεραστούν αυτοί οι φραγμοί ώστε να χρησιμοποιήσουν τα πεζοδρόμια, τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, τους κοινόχρηστους χώρους όπως οι παραλίες, χωρίς συνοδεία. Η δυνατότητα αυτονομίας εξανεμίζεται όταν η κοινωνία είναι κατασκευασμένη χωρίς ευαισθησία για το διαφορετικό, ότι και αν ορίζουμε ως διαφορετικό.
Ίσως δε βλέπουμε το διαφορετικό γιατί έχουμε την τάση να το κρύβουμε. Πώς να το δούμε όταν όλη μας η χώρα έχει κατασκευαστεί με τέτοιον τρόπο, ώστε το διαφορετικό να μένει στο περιθώριο, να κουκουλώνεται, να μη φαίνεται.
Οτιδήποτε δεν μπορεί να συμπεριληφθεί στα δικά μας βιώματα, οτιδήποτε διαφέρει από μία κατασκευασμένη «κανονικότητα» που εξυπηρετεί τη δική μας καθημερινότητα, δεν είναι άξιο προσοχής και ευαισθησίας.
Οι θέσεις parking για ανθρώπους με αναπηρία, τις οποίες κανείς δε βλέπει, οι θέσεις στα μέσα μεταφοράς οι οποίες είναι αόρατες, οι ράμπες τις οποίες χρειάζεται κανείς πολλή τύχη για να τις βρει εφόσον δεν έχουν φτιαχτεί με βάση την προσβασιμότητα για όλους, οι τρόποι μας, οι οποίοι κάπου στην πορεία έχασαν την ευγένεια και την ευαισθησία τους. Ξεχνάμε ότι όλοι είμαστε άνθρωποι και ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί.
Δε μας έχει εγγυηθεί κανείς τη σωματική μας ακεραιότητα, ούτε έχουμε γεννηθεί όλοι με την ίδια φυσιολογία. Πώς, αλήθεια, μπορεί ένας άνθρωπος που χρησιμοποιεί ένα αμαξίδιο, ένα ποδήλατο, ένα καρότσι για το παιδί του, να διασχίσει με ασφάλεια και άνεση την πόλη του;
Πόσο ενημερωμένοι είμαστε για τα θέματα που αφορούν την διαφορετικότητα και πόσο άνετα νιώθουμε να συζητάμε για αυτά;
Είναι ανακουφιστικό να λέμε στους εαυτούς μας ότι οι άνθρωποι αυτοί απλώς δεν μπορούν να ζήσουν ποιοτικά, να επιρρίπτουμε ευθύνες σε αυτούς που θεωρούμε μειοψηφία, διότι το αντίθετο θα απαιτούσε αυτογνωσία, υπευθυνότητα και πολλή προσπάθεια για αλλαγή και ριζική αναδόμηση τόσο πολεοδομική όσο και κοινωνική.
Η αναπηρία της κρατικής δομής είναι μία κοινωνική πραγματικότητα, όπου κάτω από την ομπρέλα της λέξης αυτής, εντάσσονται διαφορετικοί άνθρωποι, με διαφορετικά βιώματα και διαφορετικά χαρακτηριστικά. Άνθρωποι αποκλεισμένοι κοινωνικά, εκπαιδευτικά, εργασιακά και στιγματισμένοι, οι οποίοι μπορεί να είναι συγγενείς μας, φίλοι μας, ακόμα και εμείς οι ίδιοι.
Η άγνοια προκαλεί την προκατάληψη και τη στασιμότητα. Ίσως δεν υπάρχει επαρκής ενημέρωση γύρω από θέματα που άπτονται της άρσης των φραγμών με αποτέλεσμα να διαιωνίζονται στερεότυπα και χαρακτηριστικά τα οποία απέχουν παρασάγγας από την ουσία.
Το αποτέλεσμα, ταμπελοποίηση, γιατί πίσω από αυτή κρύβονται δικά μας συναισθήματα. Δική μας αδυναμία να προσφέρουμε ότι καλύτερο μπορούμε για να γίνει λειτουργικότερη η καθημερινότητα, δικούς μας φόβους για να μην αποκτήσουμε και εμείς αυτό το χαρακτηριστικό, δικές μας ενστάσεις οι οποίες βρίσκουν χώρο έκφρασης σε κάποιον που θεωρούμε πιο αδύναμο από εμάς, δική μας αποτυχία να συμπεριφερθούμε με σεβασμό στους συμπολίτες μας.
Πόσο πιο λειτουργική θα ήταν η ζωή όλων μας εάν ζούσαμε σε ένα περιβάλλον ικανό να καλύψει τις ψυχοκοινωνικές ανάγκες μας; Οι ομοιότητές μας είναι περισσότερες από τις διαφορές μας.
Η αίθουσα η οποία φιλοξένησε το σεμινάριο δεν ήταν προσβάσιμη με αποτέλεσμα κάποιοι από τους παρευρισκόμενους να μην έχουν εύκολη πρόσβαση. Αυτό είναι κάτι που άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες αντιμετωπίζουν καθημερινά.
Ας αναλογιστούμε λοιπόν για λίγο και ας νιώσουμε τα συναισθήματα που βιώνουν μέσα από τα μάτια τους.
Επιστημονική ομάδα Inclusive minds
Αλέξια Καΐμη Ειδική παιδαγωγός
Αντρέας Χριστοδούλου Σύμβουλος ενιαίας εκπαίδευσης
Γιώργος Χρίστου Σύμβουλος ενιαίας εκπαίδευσης
Ακολουθήστε την ομάδα στο Facebook εδώ
https://www.facebook.com/Inclusive-Minds-110625527331604
