Υπάρχουν στιγμές που η ψυχή δεν χρειάζεται απαντήσεις, αλλά έναν άνθρωπο να την κρατήσει λίγο πιο σφιχτά.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Είναι στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν πολύ μικρές μπροστά στον πόνο ενός ανθρώπου. Στιγμές που δεν ξέρεις τι να πεις, πώς να παρηγορήσεις, πώς να κάνεις τον άλλον να νιώσει καλύτερα. Κι όμως, μπορεί να μη χρειάζεται να πεις τίποτα. Μπορεί να αρκεί να ανοίξεις την αγκαλιά σου.
Γιατί μια αληθινή αγκαλιά μπορεί να γίνει καταφύγιο. Να απαλύνει τον πόνο, να ενώσει τα κομμάτια μιας κουρασμένης ψυχής και να θυμίσει σε έναν άνθρωπο πως δεν είναι μόνος. Δεν μπορεί να εξαφανίσει τις δυσκολίες του, μπορεί όμως να τις κάνει λίγο πιο υποφερτές.
Όλοι περνάμε δύσκολες ημέρες και περιόδους που μας βαραίνουν. Στιγμές που η στενοχώρια μάς κλέβει το χαμόγελο και νιώθουμε πως έχουμε εξαντλήσει τις δυνάμεις μας. Κι έπειτα, μπορεί να συναντήσουμε έναν φίλο, έναν συγγενή, έναν άνθρωπο που μας αγαπά πραγματικά. Μια ζεστή αγκαλιά του μπορεί να αλλάξει τη διάθεσή μας, να μας χαρίσει ανακούφιση και να μας θυμίσει πως, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, υπάρχει αγάπη γύρω μας.
Γιατί η αγάπη δεν είναι μόνο ερωτική. Είναι η αγάπη της φιλίας, της οικογένειας, των ανθρώπων που μας νοιάζονται, που χαίρονται να μας βλέπουν και που μπορούν να καταλάβουν τη σιωπή μας. Είναι εκείνοι που μας προσφέρουν μια αγκαλιά χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσουμε τι μας συμβαίνει.
Κι ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη δύναμη μιας αγκαλιάς: να μας επιτρέπει να είμαστε ο εαυτός μας, χωρίς να χρειάζεται να προσποιούμαστε πως είμαστε καλά.
Γι’ αυτό, ας μην περιμένουμε πάντα από τους ανθρώπους να μας ζητήσουν την αγάπη μας. Δεν γνωρίζουμε τι μάχες δίνουν μέσα τους, πόσο έχουν κουραστεί ή πόσο πολύ έχουν ανάγκη να νιώσουν πως κάποιος είναι δίπλα τους. Ας εκφράζουμε την αγάπη μας, ας πλησιάζουμε τους ανθρώπους μας, ας τους δείχνουμε πόσο σημαντικοί είναι για εμάς. Με μια αγκαλιά, ένα άγγιγμα, μια πράξη τρυφερότητας. Πάντα με σεβασμό στη δική τους ανάγκη και διάθεση.
Δεν μπορούμε να λύσουμε όλα τα προβλήματα των ανθρώπων που αγαπάμε. Μπορούμε, όμως, να τους θυμίσουμε πως δεν χρειάζεται να τα αντιμετωπίζουν όλα μόνοι τους.
Μην υποτιμάς ποτέ τη δύναμη μιας αγκαλιάς. Μπορεί να μην αλλάξει ολόκληρη τη ζωή ενός ανθρώπου, αλλά να αλλάξει τη στιγμή που τη χρειάζεται περισσότερο. Μπορεί να μην επουλώσει όλες τις πληγές του, αλλά να του θυμίσει πως υπάρχει αγάπη και έξω από αυτές.
Ας αγκαλιάζουμε περισσότερο τους ανθρώπους μας. Όχι μόνο όταν πονάνε, αλλά και όταν χαίρονται. Όχι μόνο όταν κάτι τους δυσκολεύει, αλλά και όταν θέλουμε απλώς να τους δείξουμε πως χαιρόμαστε που υπάρχουν στη ζωή μας.
Γιατί, μερικές φορές, αυτό που χρειάζεται ένας άνθρωπος δεν είναι συμβουλές ούτε μεγάλες υποσχέσεις. Είναι δύο χέρια που ανοίγουν για να τον χωρέσουν, μια καρδιά που τον υποδέχεται και μια αγκαλιά που του θυμίζει πως δεν είναι μόνος.
Και μπορεί, τελικά, μια αγκαλιά να είναι αρκετή για να ανθίσει ξανά ένα χαμόγελο.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
