Υπάρχουν πράγματα που δεν εξηγούνται με τη λογική. Υπάρχουν επιλογές που οι άνθρωποι γύρω μας δεν μπορούν να καταλάβουν, γιατί δεν γνωρίζουν όσα κουβαλάμε μέσα μας.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Γιατί επιμένουμε; Γιατί δίνουμε ακόμη μία ευκαιρία; Γιατί συνεχίζουμε να παλεύουμε, όταν όλοι οι άλλοι θα είχαν ήδη φύγει; Ίσως γιατί κάποιες φορές δεν πορευόμαστε με αυτό που βλέπουν τα μάτια, αλλά με αυτό που πιστεύει η καρδιά.
Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε: «Κλείσε το στόμα σου στους ανθρώπους και άνοιξε το στο Θεό».
Ίσως γιατί δεν χρειάζεται να εξηγούμε πάντοτε στους ανθρώπους γιατί επιμένουμε σε έναν άνθρωπο που εκείνοι θεωρούν πως δεν αξίζει άλλη ευκαιρία. Δεν χρειάζεται να καταλάβουν γιατί συνεχίζουμε να παλεύουμε για κάτι που, σύμφωνα με τη λογική, θα έπρεπε ήδη να έχουμε αφήσει.
Γιατί μπορεί να βλέπουν τα λάθη ενός ανθρώπου, ενώ εμείς να βλέπουμε ακόμη κάτι καλό μέσα του. Μπορεί να βλέπουν έναν αγώνα που δεν έχει νόημα, ενώ εμείς να πιστεύουμε ακόμη πως δεν έχει έρθει το τέλος.
Δεν είναι όλα όσα κάνουμε αποτέλεσμα λογικής. Κάποια είναι αποτέλεσμα πίστης.
Και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που μερικές φορές δείχνουμε κατανόηση εκεί που θα έπρεπε να είμαστε πιο αυστηροί, συγχωρούμε εκεί που οι άλλοι θα είχαν ήδη γυρίσει την πλάτη και δίνουμε ευκαιρίες εκεί που όλοι μάς λένε να φύγουμε.
Όμως πίστη δεν σημαίνει πως δεν βάζουμε όρια. Δεν σημαίνει πως δικαιολογούμε τα πάντα ούτε πως επιτρέπουμε στους ανθρώπους να μας πληγώνουν ξανά και ξανά. Μπορείς να αγαπάς έναν άνθρωπο και να απομακρύνεσαι. Μπορείς να συγχωρείς και ταυτόχρονα να προστατεύεις τον εαυτό σου.
Το δύσκολο είναι να ξέρεις πότε πρέπει να επιμείνεις και πότε πρέπει να αφήσεις.
Και γι’ αυτό υπάρχει η προσευχή.
Γιατί υπάρχουν στιγμές που η ανθρώπινη δύναμη τελειώνει, αλλά μέσα μας παραμένει κάτι που μας λέει να συνεχίσουμε. Ίσως τότε η προσευχή να γίνεται δύναμη. Να μας κρατά όρθιους σε έναν δρόμο που οι άλλοι θα είχαν ήδη εγκαταλείψει.
Εκεί που τελειώνει η ανθρώπινη δύναμη, μπορεί να αρχίζει η δύναμη της πίστης.
Ίσως, λοιπόν, να μην χρειάζεται να καταλάβουμε πάντοτε το «γιατί». Ίσως χρειάζεται να ζητήσουμε φώτιση για το «πώς» και να αφήσουμε τον Θεό να μας δείξει τον δρόμο. Ίσως δεν χρειάζεται όλοι να καταλάβουν γιατί ακόμη επιμένουμε, γιατί ακόμη ελπίζουμε ή γιατί ακόμη προσευχόμαστε.
Αρκεί να το γνωρίζει ο Θεός.
Και ίσως αυτό να σημαίνει τελικά το «κλείσε το στόμα σου στους ανθρώπους και άνοιξε το στο Θεό»: να σταματήσεις να εξηγείς στους ανθρώπους όσα μόνο ο Θεός μπορεί πραγματικά να καταλάβει.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
