Το να ζητάμε βοήθεια δεν είναι αδυναμία. Είναι ένα βήμα για να φροντίσουμε τον εαυτό μας, να προστατεύσουμε τις σχέσεις μας και να μη μένουμε μόνοι στις δυσκολίες μας.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Μια απώλεια, ένας χωρισμός, το άγχος της καθημερινότητας, η μοναξιά ή μια δύσκολη περίοδος μπορούν να μας κάνουν να νιώσουμε ότι δεν αντέχουμε άλλο. Κάποιες φορές, μάλιστα, δεν ξέρουμε καν γιατί δεν είμαστε καλά. Και είναι εντάξει να το παραδεχτούμε.
Η Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, στις 10 Οκτωβρίου, μας υπενθυμίζει ότι η ψυχική υγεία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας και αξίζει τη φροντίδα μας, χωρίς ντροπή, προκαταλήψεις και τον φόβο του «τι θα πει ο κόσμος».
Το να ζητάμε βοήθεια είναι δύναμη.
Μπορούμε να είμαστε δυνατοί και ταυτόχρονα να δυσκολευόμαστε. Να χαμογελάμε, ενώ μέσα μας παλεύουμε, και να προσπαθούμε να τα διαχειριστούμε όλα μόνοι μας, μέχρι να νιώσουμε ότι δεν αντέχουμε άλλο.
Για κάποιους, η αρχή είναι μια ειλικρινής συζήτηση με έναν άνθρωπο που εμπιστεύονται. Για άλλους, η βοήθεια ενός ειδικού, η ψυχοθεραπεία ή, όταν χρειάζεται, η φαρμακευτική αγωγή μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Δεν υπάρχει μία λύση που να ταιριάζει σε όλους. Σημασία έχει να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες μας και να αναζητούμε την κατάλληλη υποστήριξη, χωρίς ενοχές.
Όταν δεν ζητάμε τη βοήθεια που χρειαζόμαστε, ο πόνος μπορεί να επηρεάσει όχι μόνο εμάς, αλλά και τις σχέσεις μας. Μπορεί να γίνουμε πιο απόμακροι ή ευερέθιστοι, να πληγώσουμε ανθρώπους που αγαπάμε ή να απομακρυνθούμε από εκείνους που προσπαθούν να μας στηρίξουν.
Έτσι, μπορεί να δημιουργηθεί ένας φαύλος κύκλος: οι σχέσεις μας φθείρονται, η μοναξιά μεγαλώνει, απομονωνόμαστε και ο πόνος γίνεται πιο έντονος. Όσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από τους άλλους, τόσο δυσκολότερο μπορεί να είναι να ζητήσουμε βοήθεια.
Αυτό δεν σημαίνει ότι φταίμε για όσα νιώθουμε. Σημαίνει, όμως, ότι αξίζει να αναγνωρίζουμε πότε δυσκολευόμαστε και να κάνουμε το βήμα προς την υποστήριξη, τόσο για εμάς όσο και για τους ανθρώπους που αγαπάμε. Γιατί η φροντίδα της ψυχικής μας υγείας επηρεάζει και τον τρόπο με τον οποίο συνδεόμαστε με τους άλλους.
Η δύναμη της παρουσίας και της κατανόησης.
Δεν χρειάζεται να είμαστε ειδικοί για να στηρίξουμε έναν άνθρωπο που δυσκολεύεται. Αρκεί να τον ακούσουμε χωρίς να τον κρίνουμε, να δείξουμε κατανόηση και να ρωτήσουμε: «Πώς είσαι πραγματικά;».
Δεν χρειάζεται πάντα να έχουμε τις απαντήσεις ή να προσπαθούμε να λύσουμε τα προβλήματα των άλλων. Μερικές φορές, το σημαντικότερο είναι να νιώσει κάποιος ότι ακούγεται, ότι γίνεται κατανοητός και ότι δεν είναι μόνος.
Το ίδιο ισχύει και για εμάς. Όταν δυσκολευόμαστε, ας μη φοβηθούμε να απλώσουμε το χέρι και να ζητήσουμε βοήθεια. Ας αφήσουμε πίσω την αντίληψη ότι πρέπει να είμαστε πάντα δυνατοί, να τα καταφέρνουμε μόνοι μας ή να ντρεπόμαστε όταν χρειαζόμαστε στήριξη.
Δεν είμαστε οι δυσκολίες μας. Είμαστε άνθρωποι που κάποιες φορές χρειαζόμαστε χρόνο, κατανόηση και υποστήριξη.
Δεν χρειάζεται να φτάσουμε στο σημείο να χάσουμε ανθρώπους ή να απομακρυνθούμε από όσους αγαπάμε για να καταλάβουμε ότι χρειαζόμαστε βοήθεια. Μερικές φορές, το πρώτο βήμα για να ξαναβρούμε τον εαυτό μας είναι και το πρώτο βήμα για να μη χάσουμε ο ένας τον άλλον.
Αυτή την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, η κατανόηση, η αποδοχή και η ενσυναίσθηση μπορούν να γίνουν η αρχή μιας ουσιαστικής αλλαγής. Η ανοιχτή επικοινωνία, χωρίς κριτική και προκαταλήψεις, δημιουργεί τον χώρο που χρειάζεται κάθε άνθρωπος για να εκφραστεί και να αναζητήσει στήριξη.
Γιατί μερικές φορές, τρεις απλές λέξεις αρκούν για να κάνουν τη διαφορά:
«Είμαι εδώ για σένα».
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
