Έχουμε μάθει να φοβόμαστε την απόσταση. Να τη θεωρούμε σημάδι απώλειας, απομάκρυνσης, τέλους. Κι όμως, δεν είναι κάθε απόσταση φτιαγμένη για να χωρίζει ανθρώπους. Κάποιες αποστάσεις έρχονται για να μας αποκαλύψουν πόσο βαθιά έχουμε δεθεί.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Όταν ένας άνθρωπος είναι συνεχώς δίπλα μας, μπορεί εύκολα να γίνει «δεδομένος». Συνηθίζουμε την παρουσία του, τη φωνή του, ένα μήνυμά του, το βλέμμα του. Δεν σκεφτόμαστε τι σημαίνει να μην υπάρχει. Μέχρι που, για κάποιον λόγο, βρίσκεται μακριά.
Και τότε αλλάζουν όλα.
Η απουσία του ανθρώπου που βρίσκεται μακριά μας αποκτά βάρος. Η σιωπή του ακούγεται πιο δυνατά. Μια απλή ανάμνησή του μπορεί να γίνει αρκετή για να καταλάβουμε αυτό που ίσως αποφεύγαμε τόσο καιρό να παραδεχτούμε:
Μας λείπει. Και μας λείπει περισσότερο απ’ όσο περιμέναμε.
Κι αν είμαστε άνθρωποι πληγωμένοι, άνθρωποι που μάθαμε να φεύγουμε πριν προλάβουμε να πληγωθούμε, η απόσταση μπορεί να γίνει ένας καθρέφτης. Να μας αναγκάσει να δούμε πως ίσως δεν απομακρυνθήκαμε επειδή δεν νιώθαμε, αλλά επειδή νιώθαμε πάρα πολλά.
Γιατί μερικές φορές δεν φοβόμαστε τον άνθρωπο. Φοβόμαστε το πόσο σημαντικός μπορεί να γίνει για εμάς.
Η αναγκαστική απόσταση μπορεί, λοιπόν, να μας κάνει να ξεχωρίσουμε τον φόβο από την αδιαφορία. Να καταλάβουμε τι πραγματικά θέλουμε και ποιον πραγματικά δεν θέλουμε να χάσουμε.
Γιατί η φυσική απόσταση δεν σημαίνει απαραίτητα συναισθηματική απόσταση. Μπορεί δύο άνθρωποι να βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά και, παρ’ όλα αυτά, να είναι πιο κοντά από ποτέ. Να σκέφτονται ο ένας τον άλλον, να νοιάζονται, να επιλέγουν να παραμένουν παρόντες, ακόμη κι όταν δεν μπορούν να είναι πραγματικά δίπλα.
Ίσως τελικά κάποιες αποστάσεις να μην έρχονται για να τελειώσουν μια σχέση. Έρχονται για να τη δοκιμάσουν, να την ξεκαθαρίσουν και, αν αξίζει, να τη βαθύνουν.
Γιατί όταν πάψει η παρουσία να είναι δεδομένη, μένει η επιλογή.
Και το να επιλέγεις έναν άνθρωπο ακόμη κι όταν δεν τον έχεις δίπλα σου, έχει μια διαφορετική δύναμη. Δεν είναι συνήθεια. Δεν είναι ευκολία. Είναι συναίσθημα. Μπορεί η απόσταση να μας πονέσει. Μπορεί να μας φοβίσει. Μπορεί όμως και να μας κάνει να ανοίξουμε την καρδιά μας εκεί που μέχρι χθες βάζαμε άμυνες. Να μας κάνει να επιστρέψουμε πιο ώριμοι, πιο ειλικρινείς και πιο έτοιμοι να αγαπήσουμε χωρίς να τρέχουμε μακριά.
Γιατί ίσως κάποιες φορές χρειάζεται να απομακρυνθεί ένας άνθρωπος από το σώμα μας, για να καταλάβουμε πόσο κοντά βρίσκεται στην καρδιά μας.
Και τότε η απόσταση, αντί να γίνει το τέλος, μπορεί να γίνει η αρχή μιας πιο αληθινής σχέσης.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page https://www.facebook.com/theodosia.kyriakou.page
