Η πρόσφατη, αποτρόπαια γυναικοκτονία στη Νέα Σμύρνη έχει προκαλέσει βαθύτατη θλίψη και οργή, πυροδοτώντας μια νέα, επιτακτική συζήτηση για την αδιάκοπη βία που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στην Ελλάδα. Ο Λευτέρης Καρχιμάκης, συντονιστής ομάδας προγράμματος του ΠΑΣΟΚ, δεν δίστασε να θέσει το δυσάρεστο ερώτημα που απασχολεί όλη την κοινωνία: «Μέχρι πότε θα αναγκαζόμαστε να μετράμε πτώματα γυναικών, αντί να τολμήσουμε να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια κατάματα;» Η κραυγή του «φτάνει πια» αντηχεί ως έκκληση για αφύπνιση, ως μια απεγνωσμένη προσπάθεια να σπάσει ο κύκλος της σιωπής που επιτρέπει στο «τέρας» της έμφυλης βίας να συνεχίζει ανεξέλεγκτα το καταστροφικό του έργο. Κάθε νέα γυναικοκτονία αποτελεί μια ακόμη τραγωδία, μια ανείπωτη απώλεια που ματώνει την ελληνική κοινωνία και αφήνει πίσω της χάος και απόγνωση.
Η ανάγκη για αποφασιστική δράση και ουσιαστικές παρεμβάσεις είναι πλέον πιο επιτακτική από ποτέ. Δεν αρκεί μόνο η θλίψη και η καταδίκη των πράξεων. Απαιτείται μια συνολική επανεξέταση των δομών και των μηχανισμών που επιτρέπουν σε τέτοιες πράξεις βίας να συμβαίνουν και να επαναλαμβάνονται. Η σιωπή, η αδιαφορία, η υποτίμηση των περιστατικών, η ανεπαρκής εφαρμογή της νομοθεσίας, όλα αυτά συμβάλλουν στη διαιώνιση του προβλήματος. Ο Καρχιμάκης υπογραμμίζει ότι η ατιμωρησία ενθαρρύνει τους δράστες, ενώ οι γυναίκες ζουν συνεχώς με τον φόβο. Η Πολιτεία, η δικαιοσύνη, η αστυνομία, οι κοινωνικοί φορείς, αλλά και κάθε πολίτης ξεχωριστά, φέρουν ευθύνη για την αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου. Ο συντονιστής του ΠΑΣΟΚ, με την τοποθέτησή του, επιχειρεί να αναδείξει την πολυπλοκότητα του ζητήματος, πέρα από την απλή αναφορά σε ένα τραγικό περιστατικό.
Εστιάζει στον βαθύτερο λόγο που επιτρέπει στη βία να ευδοκιμεί: την έλλειψη ουσιαστικής αντιμετώπισης και την κυριαρχία της σιωπής. «Μέσα στη σιωπή, το τέρας μεγαλώνει», δηλώνει χαρακτηριστικά, παρομοιάζοντας την αδράνεια της κοινωνίας και των θεσμών με ένα ανεξέλεγκτο τέρας που τρέφεται από την απουσία αντίδρασης. Η δήλωση αυτή είναι μια υπόμνηση ότι κάθε φορά που αποφεύγουμε να ονομάσουμε τα πράγματα με το όνομά τους, κάθε φορά που καλύπτουμε ή υποβαθμίζουμε την έμφυλη βία, δίνουμε τροφή στην περαιτέρω επέκτασή της. Η ανάγκη για ανοιχτό διάλογο, για εκπαίδευση, για ενίσχυση των δομών υποστήριξης των θυμάτων, και για αυστηρότερη εφαρμογή του νόμου, είναι καίριας σημασίας. Η αλλαγή νοοτροπίας είναι μακροπρόθεσμη, αλλά το πρώτο βήμα είναι η παραδοχή και η ονομασία του προβλήματος. Η φράση «φτάνει πια» δεν είναι απλώς μια έκφραση απογοήτευσης, αλλά ένα κάλεσμα για δράση.
Υποδηλώνει ότι έχουμε φτάσει σε ένα οριακό σημείο, όπου η συνέχιση της τρέχουσας κατάστασης είναι ανυπόφορη και επικίνδυνη. Ο Καρχιμάκης, μέσω της ρητορικής του ερώτησης, προκαλεί τους πάντες να αναλογιστούν τις ευθύνες τους και να αναλάβουν δράση. Η αναφορά στη Νέα Σμύρνη είναι το σημείο αφετηρίας, αλλά το πρόβλημα εκτείνεται σε ολόκληρη τη χώρα. Η καταπολέμηση της γυναικοκτονίας και της έμφυλης βίας απαιτεί μια πολυεπίπεδη προσέγγιση, που να περιλαμβάνει την πρόληψη, την προστασία, την τιμωρία των δραστών και την αποκατάσταση της αξιοπρέπειας των θυμάτων. Η επανάληψη αυτών των πράξεων δείχνει ότι οι μέχρι τώρα προσπάθειες δεν είναι επαρκείς. Είναι καιρός να αφήσουμε τη σιωπή πίσω μας και να φωνάξουμε, απαιτώντας ένα μέλλον όπου καμία γυναίκα δεν θα φοβάται για τη ζωή της.
Η αυξανόμενη συχνότητα των γυναικοκτονιών αναδεικνύει την υπαρκτή και σοβαρή απειλή που συνιστά η έμφυλη βία για την ασφάλεια και την ευημερία των γυναικών στην ελληνική κοινωνία. Ο Λευτέρης Καρχιμάκης, με την παρέμβασή του, στοχεύει στην αφύπνιση της κοινής γνώμης και στην πίεση προς τους αρμόδιους φορείς για άμεση και ουσιαστική ανταπόκριση. Η φράση «μέσα στη σιωπή, το τέρας μεγαλώνει» είναι μια ισχυρή μεταφορά που περιγράφει πώς η αδράνεια και η αποφυγή αντιμετώπισης των προβλημάτων επιτρέπουν την κλιμάκωση της βίας. Η σιωπή, είτε από φόβο, είτε από απάθεια, είτε από συντηρητισμό, θρέφει τους δράστες και αφήνει τα θύματα εκτεθειμένα. Η ανάγκη για αλλαγή είναι επιτακτική, και αυτή η αλλαγή πρέπει να ξεκινήσει από την αναγνώριση του προβλήματος και την άρση της σιωπής που το περιβάλλει.
Πρόκειται για ένα κοινωνικό αγαθό που πρέπει να προστατευθεί με όλες τις δυνάμεις μας, και η αρχή είναι η αντίσταση στη σιωπή. Η παρότρυνση για «φτάνει πια» αποτελεί ένα ισχυρό μήνυμα προς όλους για την ανάγκη να ξεπεράσουμε την παθητικότητα και να δράσουμε. Η συνεχής επανάληψη φρικτών εγκλημάτων κατά γυναικών υποδηλώνει την αποτυχία των υφιστάμενων μηχανισμών προστασίας και πρόληψης. Η δήλωση του Λευτέρη Καρχιμάκη τονίζει την επείγουσα ανάγκη για μια ριζική αλλαγή νοοτροπίας και για τη λήψη αποφασιστικών μέτρων. Το «τέρας» που αναφέρει δεν είναι άλλο από την ανεκτικότητα απέναντι στη βία, την ατιμωρησία και την υποτίμηση του προβλήματος. Όταν οι γυναικοκτονίες γίνονται ρουτίνα, τότε έχουμε αποτύχει ως κοινωνία. Η σιωπή, αντί να προστατεύει, διαιωνίζει την απειλή, καθιστώντας την ακόμα πιο απειλητική.
Είναι καιρός να μιλήσουμε ανοιχτά, να στηρίξουμε τα θύματα και να απαιτήσουμε δικαιοσύνη και ασφάλεια για όλες τις γυναίκες.
