Ο Παναγιώτης Αλεξιάδης άσκησε σφοδρή κριτική στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, εστιάζοντας ιδιαίτερα στην αποτυχία του Αλέξη Τσίπρα να προωθήσει την ιδέα μιας ενωμένης προοδευτικής παράταξης. Σύμφωνα με τις δηλώσεις του, η πολιτική στρατηγική που υιοθετήθηκε, εκφραζόμενη από πρόσωπα όπως ο Π. Φάμελλος, έχει χάσει την ελκυστικότητά της και πλέον δεν βρίσκει ανταπόκριση σε ένα σημαντικό τμήμα του εκλογικού σώματος. Ο Αλεξιάδης υποστηρίζει ότι η προσπάθεια εστίασης σε ένα συγκεκριμένο αφήγημα, που συχνά χαρακτηρίζεται από την πόλωση και την απόρριψη των πολιτικών αντιπάλων, έχει αποδειχθεί αναποτελεσματική. Η απουσία μιας σαφούς και πειστικής προοπτικής συσπείρωσης των δυνάμεων του κέντρου και της αριστεράς, σε συνδυασμό με την επιμονή σε παρωχημένες τακτικές, έχουν οδηγήσει στην αποξένωση σημαντικού κοινού που αναζητά ριζοσπαστικές αλλά και ρεαλιστικές λύσεις στα προβλήματα της χώρας.
Η απόδοση του λόγου αυτής της αποτυχίας στην τρέχουσα ηγεσία είναι ξεκάθαρη, με τον Αλεξιάδη να ζητά ουσιαστική επανεκκίνηση και αναθεώρηση των προτεραιοτήτων. Η ανάλυση του Αλεξιάδη εστιάζει στο γεγονός ότι η απουσία της δέσμευσης για ενότητα στην προοδευτική παράταξη αποτελεί ένα από τα βασικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Αντί να οικοδομεί γέφυρες συνεργασίας και να διευρύνει το ακροατήριό του, η πολιτική αυτή πρακτική έχει δημιουργήσει εσωτερικές τριβές και εξωτερικές αποστάσεις, δυσχεραίνοντας την ανάπτυξη ενός ενιαίου μετώπου απέναντι στις κυβερνητικές πολιτικές. Ο Π. Φάμελλος, ως εκπρόσωπος ενός συγκεκριμένου κομματικού ρεύματος, καλείται να απαντήσει στις κατηγορίες ότι η δική του πολιτική αφήγηση έχει αποτύχει να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών που αναζητούν εναλλακτικές προτάσεις. Η κριτική του Αλεξιάδη δεν περιορίζεται σε επιφανειακές παρατηρήσεις, αλλά αγγίζει την καρδιά της στρατηγικής του κόμματος, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για αλλαγή πλεύσης, ώστε να ανακτήσει τη δυναμική και την αξιοπιστία του στην πολιτική σκακιέρα.
Η κριτική που ασκεί ο Παναγιώτης Αλεξιάδης αφορά άμεσα τη στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και τη διαχείριση του δημόσιου λόγου από στελέχη που, όπως υποστηρίζει, δεν συμβαδίζουν πλέον με τις προσδοκίες των πολιτών. Η αναφορά στον Αλέξη Τσίπρα και την αδυναμία του να δώσει μια ορατή προοπτική ενότητας, υπογραμμίζει την κρίση ηγεσίας που αντιμετωπίζει το κόμμα. Ουσιαστικά, ο Αλεξιάδης πιστεύει ότι οι τακτικές του παρελθόντος, που βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό στην αντίθεση και την αντιπαράθεση, έχουν φτάσει στο τέλος τους. Το γεγονός ότι η «αφήγηση» του κόμματος, όπως εκφράζεται από ορισμένους παράγοντες, δεν έχει πλέον «ακροατήριο», σημαίνει ότι η πολιτική πρόταση είναι αποδυναμωμένη και δεν μπορεί να προσελκύσει νέους ψηφοφόρους ή να κρατήσει τους υπάρχοντες. Αυτό δημιουργεί ένα κενό που πρέπει να καλυφθεί με νέες ιδέες και ανανεωμένη προσέγγιση, προκειμένου το κόμμα να διατηρήσει τη θέση του ως κύρια δύναμη της αντιπολίτευσης.
Η αποτίμηση από τον Αλεξιάδη δεν είναι απλώς μια κομματική αντιπαράθεση, αλλά μια βαθύτερη ανάλυση γύρω από την αποτελεσματικότητα της πολιτικής επικοινωνίας και της στρατηγικής. Η παρατήρηση ότι το αφήγημα του Φάμελλου πλέον δεν έχει απήχηση, υποδηλώνει μια αποσύνδεση μεταξύ της κομματικής γραμμής και των πραγματικών ανησυχιών και αναγκών των πολιτών. Σε μια εποχή γεμάτη προκλήσεις, οι πολίτες αναζητούν ηγέτες που μπορούν να προσφέρουν λύσεις, ελπίδα και ένα όραμα για το μέλλον, αντί για επαναλαμβανόμενες κριτικές ή διαξιφισμούς. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, επομένως, καλείται να αντιληφθεί την ανάγκη για μια ριζική αναθεώρηση της επικοινωνιακής της στρατηγικής, εστιάζοντας σε περιεχόμενο που θα έχει ουσιαστική ανταπόκριση και θα χτίζει εμπιστοσύνη, αντί να απομακρύνει το κοινό που επιθυμεί να φέρει στην πλευρά του.
Ο Αλεξιάδης, με τις δηλώσεις του, θέτει το ερώτημα της ανανέωσης και της προσέλκυσης ενός ευρύτερου φάσματος ψηφοφόρων, κάτι που προϋποθέτει τη δημιουργία ενός συνεκτικού και πειστικού προοδευτικού πολιτικού λόγου. Η έλλειψη αυτής της ενότητας και η συνεχιζόμενη εστίαση σε αδιέξοδα αφηγήματα, όπως υποστηρίζει, έχουν ως αποτέλεσμα την απώλεια εδάφους και την αδυναμία διαμόρφωσης μιας αποτελεσματικής αντιπολιτευτικής γραμμής. Η κατηγορία ότι ο Τσίπρας δεν έδωσε την απαραίτητη προοπτική για την επίτευξη αυτής της ενότητας, σηματοδοτεί μια κριτική που αγγίζει την ουσία της διακυβέρνησης και της ηγεσίας. Η ανάγκη για αλλαγή πλεύσης και για υιοθέτηση μιας πιο συμπεριληπτικής και μελλοντοστραφούς πολιτικής στάσης είναι πλέον επιτακτική, προκειμένου ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ να ανακτήσει τη δυναμική του και να ανταποκριθεί στις προσδοκίες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.
