Η εποχή των κλασικών μεθόδων παρακολούθησης, όπως οι φυσικοί «κοριοί» ή οι περίπλοκοι τεχνολογικοί κόμβοι υποκλοπής, φαίνεται να περνάει στη σφαίρα του παρελθόντος για τις μυστικές υπηρεσίες. Συγχρόνως, ένα καινούργιο, αθέατο μέτωπο συλλογής πληροφοριών έχει ανοίξει, βασισμένο σε μια στρατηγική που εκμεταλλεύεται την ψηφιακή μας καθημερινότητα. Οι υπηρεσίες ασφαλείας παγκοσμίως έχουν στρέψει την προσοχή τους στην αγορά τεράστιων όγκων δεδομένων, όχι πλέον μέσω κρυφών επιχειρήσεων, αλλά μέσω νόμιμων, αν και αμφιλεγόμενων, συναλλαγών. Εταιρείες που εξειδικεύονται στο μάρκετινγκ, διαφημιστές, ακόμα και οι ίδιες οι πλατφόρμες των κοινωνικών δικτύων, διαθέτουν πλέον στους κρατικούς φορείς πληροφορίες που προηγουμένως προορίζονταν αποκλειστικά για στοχευμένες διαφημιστικές καμπάνιες. Αυτή η μετατόπιση θέτει εν αμφιβόλω τα παραδοσιακά όρια που περιέβαλλαν την ιδιωτικότητα και την επιτήρηση. Αντί να καταβάλλονται προσπάθειες για την παραβίαση κλειστών συστημάτων ή την εγκατάσταση καταγραφικού εξοπλισμού, οι μυστικές υπηρεσίες βρίσκονται πλέον στην ευχάριστη θέση να αγοράζουν έτοιμα, «επεξεργασμένα» πακέτα δεδομένων.
Αυτές οι πληροφορίες περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων: τις προτιμήσεις αγορών, τις διαδικτυακές αναζητήσεις, τις γεωγραφικές μετακινήσεις, τις κοινωνικές συναναστροφές, ακόμα και τις πολιτικές απόψεις των ατόμων. Το γεγονός ότι αυτά τα δεδομένα συλλέγονται και πωλούνται από εξωτερικούς φορείς, συχνά με αδιαφανείς συμφωνίες, δημιουργεί μια διάσταση «γκρίζας ζώνης» όσον αφορά τη νομιμότητα και την ηθική της συλλογής τους. Η νέα αυτή πρακτική προσφέρει ένα αδιάκοπο ρεύμα πληροφοριών, παρέχοντας στους πράκτορες μια πρωτοφανή δυνατότητα κατανόησης του προφίλ και των συνηθειών των ατόμων που τους ενδιαφέρουν. Είναι σαν να αποκτήσαμε πρόσβαση σε ένα διαρκώς ανανεούμενο ημερολόγιο της ζωής πολλών ανθρώπων, χωρίς να χρειαστεί να παραβιάσουμε κάποια πόρτα ή να ενεργοποιήσουμε κάποιον συναγερμό. Η ευκολία με την οποία μπορούν να αποκτηθούν αυτά τα δεδομένα, σε συνδυασμό με την πληθώρα τους, καθιστά αυτήν τη μέθοδο ιδιαίτερα ελκυστική για τις υπηρεσίες πληροφοριών που αναζητούν αποτελεσματικούς τρόπους για την εθνική ασφάλεια, αλλά και για την παρακολούθηση πιθανών απειλών.
Η αγορά δεδομένων από εμπόρους και διαφημιστές, παρότι δεν αποτελεί άμεση παραβίαση, θέτει σοβαρά ερωτήματα για τα όρια της ιδιωτικής ζωής. Η αυξανόμενη εξάρτηση από εμπορικές πηγές δεδομένων αλλάζει ριζικά τον τρόπο λειτουργίας των μυστικών υπηρεσιών, μετατρέποντάς τες από κυνηγούς πληροφοριών σε «αγοραστές» δεδομένων. Η πρακτική αυτή, αν και μπορεί να προσφέρει αποτελεσματικότητα, εγείρει σοβαρές ανησυχίες για την προστασία των προσωπικών δεδομένων και την πιθανότητα κατάχρησης. Η δυνατότητα ενός ατόμου να παρακολουθείται αναλυτικά, χωρίς να γνωρίζει ότι τα προσωπικά του δεδομένα έχουν γίνει αντικείμενο εμπορικής συναλλαγής για σκοπούς επιτήρησης, υπογραμμίζει την ανάγκη για αυστηρότερο ρυθμιστικό πλαίσιο και διαφάνεια στην ψηφιακή εποχή. Η παρακολούθηση δεν γίνεται πλέον μόνο μέσω ειδικών μέσων, αλλά και μέσω της συλλογής και επεξεργασίας δημόσια διαθέσιμων ψηφιακών ίχνους, τα οποία κατέληξαν στα χέρια των μυστικών υπηρεσιών.
