Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία μοιάζει να «κλείνει τα αυτιά» στις τρέχουσες εξελίξεις και στις προτάσεις που τίθενται στο τραπέζι, εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με το όραμά της για την αστική ανάπτυξη και την περιβαλλοντική πολιτική. Ενώ είναι γνωστό ότι η άμεση και καθολική κατάργηση του αντιτίμου μπορεί να απαιτεί βαθιές αναδιαρθρώσεις και σημαντική αρχική επένδυση, η έλλειψη έστω μιας προκαταρκτικής διερεύνησης ή μιας συζήτησης πάνω σε πιλοτικές εφαρμογές, καθιστά την απόφαση να παραμένει «στον πάγο» ως υπερβολικά συντηρητική, αν όχι αναχρονιστική. Σε μια εποχή που η κλιματική κρίση επιβάλλει ριζικές αλλαγές και η κοινωνική ανισότητα απαιτεί μέτρα στήριξης, η επένδυση σε προσβάσιμα και δωρεάν μέσα μαζικής μεταφοράς θα μπορούσε να αποτελέσει έναν από τους βασικούς πυλώνες μιας σύγχρονης και προοδευτικής διακυβέρνησης, που δίνει προτεραιότητα στην ποιότητα ζωής των πολιτών της.
