Ο Κώστας Τσουκαλάς, με μια χαρακτηριστική και ιδιαίτερα αιχμηρή τοποθέτησή του, έκανε μια ευθεία παραπομπή σε ένα μοτίβο πολιτικής τακτικής που, όπως υποστηρίζει, χαρακτηρίζει τη δεξιά παράταξη σε στιγμές πολιτικής κρίσης. Σύμφωνα με την ανάλυσυσή του, όταν η πολιτική ισχύς της δεξιάς φθίνει και αντιμετωπίζει την κατάρρευση, ένα από τα πρώτα ένστικτα που εκδηλώνει είναι η στροφή προς τη στοχοποίηση του αρχηγού της απέναντι, δημοκρατικής, παράταξης. Το επιχείρημα αυτό δεν περιορίζεται σε μια επίκαιρη παρατήρηση, αλλά εντάσσεται σε ένα ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο, υποδεικνύοντας μια συνεπή, επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά. Ο Τσουκαλάς επεσήμανε ότι αυτή η συγκεκριμένη στρατηγική δεν είναι καινοφανής, αλλά έχει εφαρμοστεί στο παρελθόν με τρόπο που αφήνει το δικό του αποτύπωμα στην πολιτική σκηνή. Συγκεκριμένα, έφερε ως παραδείγματα δύο ηγετικές φιγούρες της σοσιαλιστικής παράταξης, τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον υιό του, Γιώργο Παπανδρέου.
Για καθέναν από αυτούς, υποστήριξε ότι υπήρξε περίοδος όπου η δεξιά, νιώθοντας η ίδια πίεση ή αδυναμία, επιχείρησε να «ρίξει» την ευθύνη ή να αποδυναμώσει την απέναντι πλευρά μέσω της προσωπικής στοχοποίησης του ηγέτη της. Η ανάλυση του ακαδημαϊκού επεκτείνεται στο παρόν, επισημαίνοντας ότι αυτή η στρατηγική συνεχίζεται και σήμερα, με τον Νίκο Ανδρουλάκη, τον τωρινό αρχηγό της δημοκρατικής παράταξης, να αποτελεί το πρόσωπο που στοχοποιείται. Ο Τσουκαλάς χρησιμοποιεί έντονη γλώσσα, παρομοιάζοντας την κατάσταση με «λάσπη με τα καντάρια», για να περιγράψει το είδος της επίθεσης που, κατά την άποψή του, ασκείται. Αυτή η ρητορική αποσκοπεί στο να τονίσει την ένταση και την ανελέητη φύση των πολιτικών αυτών επιθέσεων, οι οποίες, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι σημάδι πολιτικής αδυναμίας και όχι δύναμης.
Η τοποθέτηση του Κώστα Τσουκαλά έρχεται σε μια κρίσιμη πολιτική συγκυρία, όπου η αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων κορυφώνεται. Η εκτίμησή του για τη στρατηγική της δεξιάς, παρουσιάζεται ως μια προσπάθεια να αποκαλυφθούν οι μηχανισμοί που, κατά την άποψή του, χρησιμοποιούνται όταν μια πολιτική δύναμη αντιμετωπίζει δυσκολίες. Η αναφορά του σε «λασπολογία» υποδηλώνει την αντίληψη ότι πρόκειται για αθέμιτες ή κακοήθεις επιθέσεις, που αποσκοπούν όχι τόσο στην ουσιαστική αντιπαράθεση ιδεών, όσο στην απαξίωση του αντιπάλου. Η παλαιότητά της, όπως περιγράφεται, υποδεικνύει ότι η τακτική αυτή θεωρείται «δοκιμασμένη» από τη δεξιά, ακόμα κι αν σήκωνε δυσκολίες στην εφαρμογή της. Ουσιαστικά, ο Κώστας Τσουκαλάς θέτει υπό αμφισβήτηση την αποτελεσματικότητα και την ηθική διάσταση της συγκεκριμένης τακτικής, υπονοώντας ότι αποτελεί ένδειξη πολιτικής απελπισίας. Η αναφορά σε «κουτσουλιές» αρχικά, που αμέσως μετατρέπεται σε «λάσπη με τα καντάρια», δίνει μια γλαφυρή εικόνα του εύρους και της έντασης αυτών των επιθέσεων.
Η επανάληψη της ανάλυσης, από τον Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι σήμερα, υπογραμμίζει την πάγια φύση αυτού του πολιτικού εργαλείου, το οποίο, κατά τον Τσουκαλά, εφαρμόζεται όταν οι άλλες μέθοδοι φαίνονται ανεπαρκείς για την ανάκτηση πολιτικού εδάφους ή την αντιστροφή αρνητικών τάσεων της κοινής γνώμης.
