Η ελληνική εθνική κυριαρχία βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή, προκαλώντας έντονη ανησυχία και επανεξετάζοντας θεμελιώδεις πτυχές της άσκησης της εξουσίας. Τα ερωτήματα που τίθενται είναι σκληρά και αμείλικτα: Έχουμε να κάνουμε με πλήρη αποτυχία των αρμόδιων οργάνων να διαχειριστούν αποτελεσματικά τις σύνθετες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα, ή μήπως η σημερινή κατάσταση αποτελεί συνέπεια μιας εσκεμμένης απόφασης για απεμπόληση ζωτικών εθνικών δικαιωμάτων; Και στις δύο περιπτώσεις, το διακύβευμα είναι τεράστιο, καθιστώντας τους άμεσα εμπλεκόμενους φορείς είτε αδύναμους να προστατεύσουν την εθνική ακεραιότητα, είτε απρόθυμους να υπερασπιστούν τα κυριαρχικά δικαιώματα του έθνους, γεγονός που τους καθιστά εξαιρετικά επικίνδυνους για την εθνική υπόσταση. Η ακριβής διάγνωση της αιτίας αυτής της κατάστασης είναι ζωτικής σημασίας για την χάραξη αποτελεσματικής πορείας. Εάν πρόκειται για αποδεδειγμένη ανικανότητα, τότε απαιτείται άμεση αναδιάρθρωση και ενίσχυση των αρμόδιων δομών, προκειμένου να διασφαλιστεί η ικανότητα λήψης αποφάσεων και εφαρμογής πολιτικών που προστατεύουν τα εθνικά συμφέροντα.
Η αδράνεια σε αυτό το μέτωπο, σε συνδυασμό με την έλλειψη στρατηγικής, οδηγεί αναπόφευκτα σε κενά εξουσίας και ευκαιρίες για εξωτερικές παρεμβάσεις ή εσωτερική αποσταθεροποίηση. Η χώρα δεν μπορεί να παραμένει σε ιδιότυπο «lockdown» αποφασιστικής δράσης, καθώς το τέλεια κενό παραμένει, επιτρέποντας σε δυνάμεις να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία. Από την άλλη πλευρά, εάν πίσω από την τρέχουσα εικόνα κρύβεται μια συνειδητή επιλογή για αποδυνάμωση της εθνικής κυριαρχίας, τότε τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ανησυχητικά. Μια τέτοια εξέλιξη θα υποδήλωνε μια αποποίηση ευθυνών και μια παραίτηση από κρίσιμα εθνικά καθήκοντα, θέτοντας σε διαρκή κίνδυνο την ακεραιότητα και την αυτονομία του κράτους. Η απουσία σαφούς οριοθέτησης των προθέσεων, και η διατήρηση ενός καθεστώτος αμφιβολίας, εκπέμπει σήματα αποδυνάμωσης προς κάθε κατεύθυνση. Αυτή η στρατηγική ή μη, αδράνεια, δημιουργεί ένα επικίνδυνο κενό, το οποίο δεν αργεί να πληρωθεί από δυνάμεις που έχουν άλλα σχέδια για την εθνική μας πορεία.
Η συνεχής αβεβαιότητα και η έλλειψη σαφών δεσμεύσεων προκαλούν αποδυνάμωση στους πολίτες, οι οποίοι βλέπουν τα θεμελιώδη δικαιώματα τους να τίθενται υπό διαπραγμάτευση. Η εθνική κυριαρχία δεν είναι απλώς μια αφηρημένη έννοια, αλλά πρακτική έκφραση της δυνατότητας του κράτους να λαμβάνει αποφάσεις για το δικό του μέλλον, βάσει των συμφερόντων του λαού του. Όταν αυτή η δυνατότητα τίθεται υπό αμφισβήτηση, η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς κλονίζεται, και ανοίγει ο δρόμος για την άνοδο ακραίων φωνών ή την εκμετάλλευση της κατάστασης από παράγοντες που δεν έχουν ως προτεραιότητα το εθνικό συμφέρον. Είναι επιτακτική η ανάγκη για ειλικρίνεια και αποφασιστικότητα.
