Η κατάσταση που διαμορφώνεται όταν ένας εισαγγελικός λειτουργός, όπως ο κ. Τζαβέλλας, προβαίνει σε αυτογνωσιακή ομολογία προσωπικής εμπλοκής σε ζητήματα που χρήζουν νομικής κρίσης, θέτει σοβαρά ερωτήματα περί της εύρυθμης λειτουργίας της δικαιοσύνης. Η αυτοκριτική, αν και αξιέπαινη σε ατομικό επίπεδο, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υποκαταστήσει τους αυστηρούς κανόνες αμεροληψίας και αντικειμενικότητας που πρέπει να διέπουν τις αποφάσεις των δικαστικών λειτουργών. Το θεμελιώδες ερώτημα που προκύπτει είναι κατά πόσο είναι ηθικά και νομικά αποδεκτό να του ανατίθεται ο ρόλος του αποφασίζοντος φορέα για την άσκηση ή μη διώξεων, όταν η συνείδησή του, όπως την εκθέτει, υποδηλώνει μια ιδιότυπη κατάσταση εσωτερικής σύγκρουσης ή, στην χειρότερη περίπτωση, προφανή σύγκρουση συμφερόντων. Η ακεραιότητα του συστήματος απονομής δικαιοσύνης στηρίζεται στην ακλόνητη πεποίθηση ότι όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται με γνώμονα την αντικειμενική αλήθεια και την εφαρμογή του νόμου, χωρίς προσωπικές παρεμβάσεις ή προκαταλήψεις.
Όταν ένας εισαγγελικός λειτουργός, ο αρμόδιος για τη δίωξη των παραβάσεων του νόμου, αναγνωρίζει την προσωπική του εμπλοκή, δημιουργείται ένα ανατοκρόνιο ρήγμα στην εμπιστοσύνη που πρέπει να τρέφει το κοινό προς τους θεσμούς. Αυτή η ομολογία, ανεξαρτήτως προθέσεων, έχει τη δύναμη να σπείρει αμφιβολίες για την ακεραιότητα της διαδικασίας και να υπονομεύσει την αξιοπιστία των δικαστικών αποφάσεων, θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια την έννοια της δικαιοσύνης. Μέχρι στιγμής, η απουσία σαφών και αυστηρών διαδικασιών για την αντιμετώπιση τέτοιων περιστάσεων αφήνει ανοιχτό το πεδίο για πιθανές παρερμηνείες και καταστρατηγήσεις. Η δυνατότητα ενός εισαγγελέα να «αθωώνει» ουσιαστικά και τον εαυτό του, αποφεύγοντας την έναρξη νομικών διαδικασιών ενώ αναγνωρίζει προσωπική εμπλοκή, υποδηλώνει βαθύτερα προβλήματα στη δομή και τη λειτουργία του συστήματος. Είναι επιτακτική ανάγκη να θεσπιστούν σαφείς κανόνες που θα διασφαλίζουν την αποστροφή από κάθε μορφή σύγκρουσης συμφερόντων, ενισχύοντας παράλληλα την διαφάνεια και την λογοδοσία σε όλα τα επίπεδα της δικαστικής ιεραρχίας.
Η επίκληση της «προσωπικής εμπλοκής» από έναν εισαγγελέα, αντί να αποτελεί λόγο αυτοκάθησης από την υπόθεση, φαίνεται να μετατρέπεται σε εφαλτήριο για μια ιδιότυπη μορφή αυτοπροστασίας. Αυτή η προσέγγιση, αντί να ενισχύει την αντίληψη περί δικαιοσύνης, τη διαβρώνει, αφήνοντας το αίσθημα ότι οι κανόνες εφαρμόζονται επιλεκτικά. Η ουσία της υπόθεσης δεν θα πρέπει να «θολώνει» από τις προσωπικές εξομολογήσεις, αλλά να εξετάζεται μέσα από το πρίσμα της αντικειμενικής αλήθειας και της αδιάβλητης εφαρμογής του νόμου. Η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης είναι αδιαπραγμάτευτη, όπως και η αναγκαιότητα οι λειτουργοί της να κινούνται με απόλυτη διαφάνεια και ακεραιότητα.
