Με ιδιαίτερα αιχμηρή γλώσσα, ο πολιτικός αναλυτής Ανδρέας Δρυμιώτης σχολίασε τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις, εστιάζοντας στις κινήσεις του ΠΑΣΟΚ και την προσπάθεια διεύρυνσής του προς την Αριστερά. Σύμφωνα με τον ίδιο, η προσέλκυση πολιτικών προσώπων όπως ο Θεοδόσης Πελεγρίνης και ο Νικόλας Φαραντούρης, σηματοδοτεί μια «κωμική» εξέλιξη για το κόμμα, η οποία δεν φαίνεται να αγγίζει την ουσία του πολιτικού του προτάγματος. Η στρατηγική αυτή, αναλύει ο Δρυμιώτης, αμφισβητεί την αυθεντικότητα και τη συνέπεια του ΠΑΣΟΚ, βυθίζοντάς το σε μια αμφιλεγόμενη πορεία, η οποία κινδυνεύει να απομακρύνει τους παραδοσιακούς του ψηφοφόρους, ενώ ταυτόχρονα δυσκολεύεται να προσελκύσει νέες δυνάμεις. Η αμφισβήτηση της πολιτικής του ταυτότητας είναι γεγονός, και η πορεία αυτή μοιάζει αβέβαιη. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στη σύγκριση της Μαρίας Καρυστιανού με τον Στέφανο Κασσελάκη, χαρακτηρίζοντάς την «θηλυκό Κασσελάκη».
Αυτός ο χαρακτηρισμός, πέρα από την πρόκλησή του, υποδεικνύει μια νέα δυναμική που εισάγεται στην πολιτική αρένα, με πρόσωπα που φέρουν ένα έντονο συμβολικό βάρος και προσπαθούν να αρθρώσουν ένα μήνυμα που μπορεί να βρει απήχηση, ιδίως σε κοινά που αισθάνονται παραγκωνισμένα ή αγνοημένα. Η Καρυστιανού, μέσω της tragic persona της, αναδεικνύει ένα ευρύτερο ζήτημα απονομιμοποίησης των θεσμών και ανάγκης για νέες ελπίδες, στοιχεία που έρχονται σε σύγκρουση με την παραδοσιακή κομματική λογική. Η τοποθέτησή της, αν και ανατρεπτική, δεν μπορεί να μείνει απαρατήρητη. Στο ίδιο πλαίσιο, ο Αλέξης Τσίπρας περιγράφεται από τον πολιτικό αναλυτή ως «πολιτικά νεκρός». Ο Δρυμιώτης εκτιμά πως η πορεία του πρώην πρωθυπουργού και προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ έχει φτάσει σε αδιέξοδο. Οι πολιτικές του επιλογές, οι στρατηγικές του στροφές και η αδυναμία του να ανακτήσει την εμπιστοσύνη ενός σημαντικού μέρους της κοινωνίας, τον έχουν οδηγήσει σε μια κατάσταση πολιτικής αδράνειας, από την οποία, κατά την άποψη του αναλυτή, δύσκολα θα ανακάμψει.
Η κατεύθυνση που έχει πάρει το κόμμα του, και η δική του προσωπική πορεία, φαίνονται να οδηγούν προς το τέλος μιας πολιτικής εποχής, χωρίς σαφή ορίζοντα ανάκαμψης ή δημιουργίας νέας δυναμικής. Το μέλλον του, και ενδεχομένως η αποχώρησή του, μοιάζουν να είναι κοντά. Οι παραπάνω τοποθετήσεις του Ανδρέα Δρυμιώτη θέτουν υπό αμφισβήτηση τις έως τώρα στρατηγικές των κομμάτων της κεντροαριστεράς και της αριστεράς. Η προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να διευρυνθεί, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να διατηρήσει την ταυτότητά του, φαντάζει ως μια δύσκολη ισορροπία. Η εμφάνιση νέων προσώπων, όπως η Καρυστιανού, που μπορούν να προσελκύσουν την προσοχή και να εκφράσουν δυσαρέσκεια, δημιουργούν νέα δεδομένα. Η κριτική στον Τσίπρα, από την άλλη, υποδεικνύει την αδυναμία των παλαιών πολιτικών ηγετών να επαναπροσδιορίσουν τον ρόλο τους σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο πολιτικό περιβάλλον.
Η ανάλυση του Δρυμιώτη, μολονότι προκλητική, αναδεικνύει την ανάγκη για αναστοχασμό στον χώρο της κεντροαριστεράς και της αριστεράς. Η κριτική στην προσπάθεια «διεύρυνσης» του ΠΑΣΟΚ, η οποία περιλαμβάνει την ένταξη προσωπικοτήτων όπως ο Θεοδόσης Πελεγρίνης και ο Νικόλας Φαραντούρης, αναμένεται να προκαλέσει εσωτερικές αντιδράσεις και συζητήσεις εντός του κόμματος. Ο χαρακτηρισμός «κωμωδία» από τον Δρυμιώτη υπογραμμίζει την πεποίθηση ότι τέτοιες κινήσεις είναι περισσότερο επικοινωνιακές παρά πραγματικά στρατηγικές, χωρίς να προσφέρουν ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο ή να απαντούν στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Η προσπάθεια να προσελκύσει κανείς νέους ψηφοφόρους με αμφιλεγόμενα πρόσωπα, μπορεί να αποβεί μπούμερανγκ, υπονομεύοντας την αξιοπιστία του κόμματος και δημιουργώντας σύγχυση στην ταυτότητά του. Η ανάγκη για μια σαφή και συνεκτική πολιτική πρόταση παραμένει άλυτο ζήτημα. Η αναφορά στη Μαρία Καρυστιανού ως «θηλυκό Κασσελάκη» και η εκτίμηση πως ο Αλέξης Τσίπρας είναι «πολιτικά νεκρός», τοποθετούν τους δυο αυτούς πόλους σε αντίθετες πορείες.
Ενώ ο Τσίπρας φαίνεται να έχει εξαντλήσει την πολιτική του πορεία, η Καρυστιανού, μέσω της τραγικής της ιστορίας, αναδεικνύει ένα νέο είδος πολιτικής εκπροσώπησης, που μπορεί να κινητοποιήσει συναισθηματικά και να εκφράσει την αγανάκτηση. Η σύγκριση με τον Κασσελάκη, υποδηλώνει μια προσπάθεια να χτιστεί μια πολιτική ταυτότητα γύρω από την αίσθηση της αδικίας και της ανάγκης για αλλαγή, κάτι που μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικό από τις παραδοσιακές πολιτικές διακηρύξεις. Αυτή η νέα δυναμική, μπορεί να δημιουργήσει σημαντικές αναταράξεις στο πολιτικό σκηνικό.
